Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

Το γράμμα του νόμου αποκτείνει !!!

Το γράμμα του νόμου αποκτείνει !!!

Γέροντος Παϊσίου γιορείτου





Επα σέ κάποιον μιά φορά: «Τί εσαι σύ; Μαχητής το Χριστο μαχητής το πειρασμο; Ξέρεις πώς πάρχουν καί μαχητές το πειρασμο.

Χριστιανός δέν πρέπει να εναι φανατικός, λλά νά χει γάπη γιά λους τους νθρώπους. ποιος πετάει λόγια διάκριτα, καί σωστά νά εναι, κάνει κακό.

Γνώρισα ναν συγγραφέα πού εχε ελάβεια πολλή, λλά μιλοσε στούς κοσμικούς μέ μια γλσσα μή, πού προχωροσε μως σέ βάθος, καί τους τράνταζε.

Μιά φορά μο λέει: «Σέ μιά συγκέντρωση επα ατό καί ατό σέ μιά κυρία». λλά μέ τόν τρόπο πού τς τό επε, τήν εχε σακατέψει. Τήν πρόσβαλε μπροστά σέ λους. «Κοίταξε», το λέω, «σύ πετς στούς λλους χρυσά στεφάνια μέ διαμαντόπετρες, τσι μως πού τά πετς, σακατεύεις κεφάλια, χι μόνο εαίσθητα λλά καί γερά».

ς μην πετροβολομε τούς νθρώπους ... χριστιανικά! ποιος λέγχει μπροστά σέ λλους κάποιον πού μάρτησε μιλάει μέ μπάθεια γιά κάποιο πρόσωπο, ατός δέν κινεται πό τό Πνεμα το Θεο· κινεται πό λλο πνεμα.

τρόπος τς κκλησίας εναι γάπη· διαφέρει πό τον τρόπο τν νομικν. κκλησία βλέπει τά πάντα μέ μακροθυμία καί κοιτάζει νά βοηθήσει τόν καθένα, ,τι καί ν χει κάνει, σο μαρτωλός καί ν εναι.

Βλέπω σέ μερικούς ελαβες να εδος παράξενης λογικς. Καλή εναι ελάβεια πού χουν, καλή καί διάθεση γιά τό καλό, λλά χρειάζεται καί πνευματική διάκριση και ερύτητα, γιά νά μή συνοδεύει τήν ελάβεια στενοκεφαλιά, γεροκεφαλιά (τό γερό, δηλαδή, ρβανίτικο κεφάλι). λη βάση εναι νά χει κανείς πνευματική κατάσταση, γιά νά χει τήν πνευματική διάκριση, γιατί λλις μένει στό «γράμμα το νόμου», καί τό «γράμμα το νόμου ποκτείνει» (Β’ Κορ. 3,6).

Ατός πού χει ταπείνωση, δέν κάνει ποτέ τόν δάσκαλο· κούει καί, ταν το ζητηθε γνώμη του, μιλάει ταπεινά. Ποτέ δέν λέει «γώ», λλά « λογισμός μο λέει…» «ο Πατέρες επαν…». Μιλάει, δηλαδή, σάν μαθητής. ποιος νομίζει τι εναι κανός νά διορθώνει τούς λλους χει πολύ γωισμό.

      «Ὅταν, Γέροντα, ξεκινάει κανείς πό καλή διάθεση νά κάνει κάτι καί φθάνει στά κρα, λείπει διάκριση;»

      «Εναι γωισμός μέσα στήν νέργειά του ατή καί δέν τό καταλαβαίνει, γιατί δέν γνωρίζει τόν αυτό του, γι ατό πιάνει τά κρα. Πολλές φορές πό ελάβεια ξεκινον μερικοί, λλά πο φθάνουν! πως ο εκονολάτρες καί ο εκονομάχοι. κρη τό να, κρη τό λλο! Ο μέν φθασαν στό σημεο νά ξύνουν την εκόνα το Χριστο καί νά ρίχουν τήν σκόνη μέσα στό γιο Ποτήριο, γιά να γίνει καλύτερη Θεία Κοινωνία· ο λλοι πάλι καιγαν τίς εκόνες, τις πετοσαν... Γι ατό κκλησία ναγκάσθηκε νά βάλει ψηλά τίς εκόνες καί, ταν πέρασε διαμάχη, τίς κατέβασε χαμηλά, γιά νά τίς προσκυνομε καί νά πονέμουμε τιμή στά εκονιζόμενα πρόσωπα».

(Γέροντος Παϊσίου γιορείτου Λόγοι Β΄, σελ. 78-80, ερόν συχαστήριον «Εαγγελιστής ωάννης Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης.)

Η λ ε κ τ ρ ο ν ι κ ή  Π η γ ή : «Απλή Κατήχηση», ηλεκτρονικό περιοδικό Ιεράς Μητροπόλεως Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, τεύχος Μαΐου 2010, αριθμός 41, σελ. 1-2 (www.imgortmeg.gr).


Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

Αν εσύ αντιδράσεις !!!

Αν εσύ αντιδράσεις !!!

Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων


Στην αμαρτία σε σπρώχνει ο παγκάκιστος διάβολος. Σε σπρώχνει, μα δεν μπορεί να σε αναγκάσει ν’ αμαρτήσεις, αν εσύ αντιδράσεις.

Δεν μπορεί να σε βλάψει, ακόμα κι αν χρόνια σε σκανδαλίζει, αν εσύ έχεις την καρδιά σου κλειστή. Αν, όμως, χωρίς αντίδραση δεχθείς κάποια κακή επιθυμία, που σου σπέρνει, θα σε αιχμαλωτίσει και θα σε ρίξει σε βάραθρο αμαρτιών.

Ίσως όμως να πεις: «Είμαι δυνατός στην πίστη και δεν θα με κυριέψει η αισχρή επιθυμία, όσο συχνά κι αν τη δεχθώ». Αγνοείς, φαίνεται, ότι και την πέτρα ακόμα την κομματιάζει πολλές φορές μια ρίζα που είναι μέσα στη γη.

Μη δέχεσαι, λοιπόν, το σπόρο της αμαρτίας, γιατί θα σου διαλύσει την πίστη. Ξερίζωσε το κακό πριν ανθήσει, μήπως, δείχνοντας στην αρχή ραθυμία, αργότερα τιμωρηθείς και δοκιμάσεις το τσεκούρι και τη φωτιά.

Φρόντισε να γιατρευτείς έγκαιρα, όταν βρίσκεται στην αρχή η βλάβη του ματιού, για να μη γυρεύεις άσκοπα γιατρούς, όταν θα έχεις πια τυφλωθεί…

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

20 πρακτικές συμβουλές για ταπείνωση !!!


20 πρακτικές συμβουλές για ταπείνωση !!!

Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Αναγνωστοπούλου


 
-«Θέλετε να σας πω μερικούς τρόπους; Απλούς θα σας πω. Απλούς. Να σας τους πω για να έλθουμε στο πρακτικό μέρος.

1. Σε ξέχασαν; Δεν σε πήραν ούτε ένα τηλέφωνο; Δεν πειράζει. Και προπαντός μη παραπονείσαι.
2. Σε αδίκησαν; Ξέχασέ το.
3. Σε περιφρόνησαν; Να χαίρεσαι.
4. Σε κατηγορούν; Μην αντιλέγεις.
5. Σε κοροϊδεύουν; Μην απαντάς.
6. Σε βρίζουν; Σιωπή και προσευχή.
7. Σου αφαιρούν το λόγο; Σε διακόπτουν; Μη λυπάσαι.
8. Σε κακολογούν; Μην αντιμάχεσαι.
9. Σου μεταδίδουν ευθύνες τα παιδιά σου; Οι συγγενείς σου, οι δικοί σου οι άνθρωποι; Μη διαμαρτύρεσαι.
10. Θυμώνουν μαζί σου; Να παραμένεις ήρεμος.
11. Σου κλέβουν φανερά; Κάνε τον τυφλό.
12. Σε ειρωνεύονται; Να μακροθυμείς.
13. Δεν ακούνε τις συμβουλές σου; Ιδίως δεν ακούνε τις συμβουλές σου τα παιδιά σου; Πέσε στα γόνατα και κάνε προσευχή.
14. Εκνευρισμός στο αντρόγυνο; Εσύ φταίς. Και συ φταίς. Όχι ο άλλος.
15. Έφταιξες; Ζήτησε συγγνώμη.
16. Δεν έφταιξες; Πάλι ζήτησε συγγνώμη.
17. Έχεις υγεία; Δόξαζε τον Θεόν.
18. Έχεις αρρώστια, έχεις καρκίνο, ταλαιπωρείσαι, υποφέρεις, βασανίζεσαι, πονάς; Δόξαζε τον Θεόν.
19. Γκρίνια, ανεργία, φτώχεια μέσα στο σπίτι; Νήστευσε. Αγρύπνησε. Κάνε προσευχή.
20. Για όλους και για όλα προσευχή. Πολύ προσευχή. Πολύ προσευχή. Νηστεία και προσευχή διότι «τούτο το γένος των παθών και των δαιμόνων ουκ εκπορεύεται παρά μόνο με νηστεία και προσευχή».

Είθε αδελφοί μου, να ακολουθήσουμε όλοι μας, και πρώτος εγώ, τις ταπεινές αυτές συμβουλές, και να είστε βέβαιοι ότι θα σωθούμε.»


Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

Να φοβάσαι την κακία σαν φωτιά !!!

Να φοβάσαι την κακία σαν φωτιά !!!

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης




Να φοβάσαι την κακία σαν φωτιά! Μη την δέχεσαι στην καρδιά σου, όποια και αν είναι τα προσχήματά της. Η κακία είναι πάντοτε του Σατανά, θυγατέρα του Άδου.

Κάποτε εισέρχεται στην καρδιά με το πρόσχημα του ζήλου για τον Θεό ή της ωφελείας του πλησίον. Είναι μία απάτη, μία μωρία. Ο Θεός δοξάζεται με την αγάπη, την «πάντα στέγουσαν» και προσβάλλεται και υβρίζεται με την κακία, όποιο και αν είναι το προσωπείο της.

Με το πρόσχημα ότι ενδιαφερόταν για τους φτωχούς, ο Ιούδας έκρυψε την κακία του απέναντι του Κυρίου και τον πρόδωσε για τριάντα αργύρια. Για τη δόξα του Κυρίου, δήθεν, έγιναν τόσα εγκλήματα από λεγόμενους χριστιανούς, κατά το κύλημα των αιώνων.

Από το βιβλίο: «Η εν Χριστώ ζωή μου».

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Η νομοτέλεια των θαυμάτων

Η νομοτέλεια των θαυμάτων

Όσοι δεν γνωρίζουν, θεωρούν τα θαύματα "υπερφυσικά". Και κάποιοι ημιμαθείς φανατικοί, τριγυρίζουν στα κανάλια με δαυλούς και χημικά, για να δείξουν ότι μπορούν να αναπαραστήσουν ένα θαύμα, και έτσι να το "απομυθοποιήσουν". Όμως στην πραγματικότητα, αυτοί δεν έχουν ιδέα τι είναι θαύμα.

Τα θαύματα δεν είναι "υπερφυσικά", αλλά ΦΥΣΙΚΑ φαινόμενα. Μόνο που εκεί η φύση λειτουργεί με απροσδόκητο τρόπο. Και αυτό το λέμε "θαύμα". Και φυσικά λειτουργεί απροσδόκητα, όχι επειδή ΤΟΤΕ ο Θεός επεμβαίνει, αλλά επειδή ο Θεός που βρίσκεται ΠΑΝΤΑ πίσω από κάθε φυσικό φαινόμενο, (επειδή Αυτός συγκρατεί σε ύπαρξη και το τελευταίο άτομο ύλης), τότε ενεργεί διαφορετικά από το σύνηθες. Και εμείς “παθαίνουμε πλάκα” επειδή δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε κάτι τέτοιο. Όμως στην πραγματικότητα, όλη μας η ύπαρξη και το σύμπαν ολόκληρο είναι ένα θαύμα.

Η αποδοχή του «θαύματος» είναι θέμα της προαίρεσης του ανθρώπου, και όχι κάτι που αποδεικνύεται πέραν πάσης αμφιβολίας. Διαφορετικά δεν θα μιλούσαμε για «πίστη», αλλά για «απόδειξη». Και θεός αποδεικνυόμενος, δεν είναι θεός, αλλά κτιστή οντότητα, που μάλιστα παραβιάζει την ελευθερία όσων δεν τον επιθυμούν.

Στην πραγματικότητα, ΟΛΑ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ γίνονται με φυσικά μέσα, μια και όλη η δημιουργία είναι κτιστή, και μόνο η ουσία του Θεού είναι άκτιστη και αμέθεκτη. Άρα, ό,τι κι αν προκαλεί το θαύμα, (είτε ο Θεός, είτε άγγελος αν είναι), φυσικά μέσα χρησιμοποιεί, εντός της κοσμικής νομοτέλειας.

Το να έχει ένα θαύμα εξήγηση, δεν αναιρεί το θαύμα. Γιατί θαύμα δεν είναι το ανεξήγητο, αλλά η επέμβαση του Θεού στα κτιστά. Και υπ’ αυτή την έννοια, θαύμα είναι και η ύπαρξη του παραμικρού υλικού σωματιδίου, γιατί προϊόν του Δημιουργού είναι τα πάντα. Απλώς τα περισσότερα τα συνηθίζουμε, και δεν μας κάνουν αίσθηση, παρά το ότι θαύμα είναι και η ίδια μας η ύπαρξη. Και μένουμε με το στόμα ανοιχτό, όταν βλέπουμε κάτι ασυνήθιστο και ανεξήγητο για εμάς, που όμως ίσως μετά από αιώνες, θα είναι φανερό στους απογόνους μας, και θα γελούν με την άγνοιά μας, όπως γελάμε εμείς σήμερα με τους Ιουδαίους που θαύμασαν την ανάφλεξη του εύφλεκου υγρού.

Το θαύμα λοιπόν, δεν είναι στις περιπτώσεις αυτές, το ανεξήγητο του φαινομένου, αλλά Η ΣΤΙΓΜΗ και Ο ΤΟΠΟΣ που το φαινόμενο συνέβη, ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΜΕ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΟΠΟ ΠΟΥ ΕΠΕΤΕΥΧΘΗ.

Κάθε φορά που η Αγία Γραφή και η πατερική θεολογία περιγράφουν ένα οποιοδήποτε θαύμα ποτέ δεν ενοχλούνται ούτε θέτουν πρόβλημα σύγκρουσης προς τους φυσικούς νόμους. Οι ίδιοι οι νόμοι είναι ένα θαύμα και κάθε νέα δημιουργική επέμβαση του Θεού είναι μια από τις άπειρες θείες δυνατότητες να κάνει νόμους. Γι' αυτό ποτέ ο Θεός ή ένα οποιοδήποτε θαύμα δεν συγκρούεται με τη φυσική νομοτέλεια. Αποτελεί μια άλλη νομοτέλεια, μέσα στην ενιαία δομή του σύμπαντος, ως προέκταση κατά κάποιο τρόπο της υπάρχουσας νομοτέλειας.

Με τον τρόπο αυτό μπορούμε να καταλάβουμε τη διαφορά του ειδωλολατρικού θαύματος και της χριστιανικής διδασκαλίας για το θαύμα. Ο ειδωλολάτρης το θεωρεί ένα παράξενο και ασυνήθιστο γεγονός που κυριαρχεί κατ' εξαίρεση σε μια περιοχή, ανατρέποντας γνωστά δεδομένα. Ο Χριστιανός θεωρεί το θαύμα πρώτα ως τη συνολική έκφραση και δομή της δημιουργίας και έτσι κάθε επιμέρους θαύμα εντάσσεται πρώτα σε αυτό το σύνολο και έπειτα εξυπηρετεί την καθολικότητα του σχεδίου της θείας οικονομίας μέσα στο σύμπαν και στο ιστορικό γίγνεσθαι. Γι' αυτό το θαύμα έχει λόγο και διάρθρωση μέσα σε ένα όλο και σε ένα γίγνεσθαι. Δεν είναι κάτι παράξενο ούτε τυχαίο ούτε ανατρεπτικό της φυσικής και ιστορικής τάξης. Αν είναι παράξενο, τυχαίο και ανατρεπτικό αυτής της τάξης είναι ειδωλολατρικό θαύμα.

Η εισβολή του Θεού στη φυσική και ιστορική τάξη, ως κυρίαρχη ελευθερία, δεν σημαίνει βέβαια καμιά αυθαιρεσία ούτε κατάργηση της τάξης, γιατί μια τέτοια πραγματικότητα μοιραία θα κατέλυε τον ίδιο τον Θεό. Όσο και αν η εισβολή του Θεού στα δεδομένα αυτά είναι για μερικούς οπαδούς της αθεϊστικής θρησκείας παράδοξο γεγονός, ή "αντιεπιστημονικός" ισχυρισμός και άλλα πολλά, για την πίστη και τη θεολογία αποτελεί μια διεύρυνση επ' άπειρον της φυσικής τάξης και νομοτέλειας με τη μετάβαση από τη μια τάξη στην άλλη και όχι κατάργηση αυτών. Με άλλα λόγια η θεολογία από τη μια μεριά θα συμφωνούσε με τη ρήση  του Αϊνστάιν ότι ο Θεός δεν παίζει κύβους στο σύμπαν, γιατί είναι δημιουργός μιας φυσικής τάξης. Από την άλλη, όμως, ο Θεός δεν είναι δημιουργός μιας μόνο φυσικής τάξης, αλλά πολλών άλλων τάξεων. Έτσι, η διεύρυνση και ο πλουτισμός αυτής της τάξης είναι το ίδιο το θείο έργο. Και το θαύμα, με άλλα λόγια, από τη μια μεριά δεν καταλύει την υπάρχουσα φυσική τάξη και από την άλλη δημιουργεί ή καλύτερα προεκτείνει αυτή την τάξη σε μια ή σε πολλές άλλες τελειότερες.

Αν ο Θεός μπορούσε να δημιουργήσει τον κόσμο μόνο με μία τάξη, τότε θα ήταν δεμένος με μία φυσική νομοτέλεια. Η δημιουργία πορεύεται εξελικτικά μέσα από μια φυσική τάξη που στην ολοκλήρωσή της φυσικά μπορεί να πλαισιωθεί από αναρίθμητες άλλες τάξεις.

Για το άρθρο αυτό, ελήφθησαν αποσπάσματα από το βιβλίο: "Επιστήμη, φιλοσοφία και θεολογία στην Εξαήμερο του Μ. Βασιλείου", Ν. Ματσούκα, εκδ. Πουρνάρα σ. 69, 97, 112.

Πηγή: www.oodegr.com

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Ντροπή Έλληνες !!!

«Ντροπή Έλληνες !!!»

Στρατηγός Μακρυγιάννης


«...και βρίζουν, οι πουλημένοι εις τους ξένους, και τους παπάδες μας, όπου τους ζυγίζουν άνανδρους και απόλεμους.

Εμείς τους παπάδες τούς είχαμε μαζί εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον και δυστυχίαν.

Όχι μόνον δια να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλά και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας ωσάν λιοντάρια!

Ντροπή Έλληνες !!!»

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Πρόσεχε την ψυχή σου !!!


Διδακτικό Παραμύθι

Κάποτε ήταν ένας βασιλιάς, ο οποίος είχε ένα γιο πονηρό. Έχοντας χάσει κάθε ελπίδα για αλλαγή προς το καλύτερο, ο πατέρας καταδίκασε τον γιο του σε θάνατο. Του έδωσε ένα μήνα περιθώριο για να προετοιμαστεί.

Πέρασε ο μήνας, και ο πατέρας ζήτησε να παρουσιασθεί ο γιος του. Προς μεγάλη του έκπληξη, παρατήρησε πως ο νεαρός ήταν αισθητά αλλαγμένος· το πρόσωπό του ήταν αδύνατο και χλωμό, και ολόκληρο το κορμί του έμοιαζε να είχε υποφέρει.

«Πώς και σου συνέβη τέτοια μεταμόρφωση, γιε μου;» ρώτησε ο πατέρας.

«Πατέρα μου και κύριέ μου,» απάντησε ο γιος, «πώς είναι δυνατόν να μην έχω αλλάξει, αφού η κάθε μέρα με έφερνε πιο κοντά στον θάνατο;»

«Καλώς, παιδί μου», παρατήρησε ο βασιλιάς. «Επειδή προφανώς έχεις έρθει στα συγκαλά σου, θα σε συγχωρήσω. Όμως, θα χρειαστεί να τηρήσεις αυτή την διάθεση επιφυλακής της ψυχής σου, για την υπόλοιπη ζωή σου.»

«Πατέρα μου,» απάντησε ο γιος, «αυτό είναι αδύνατο. Πώς θα μπορέσω να αντισταθώ στα αμέτρητα ξελογιάσματα και τους πειρασμούς;»

Ο βασιλιάς τότε διέταξε να του φέρουν ένα δοχείο γεμάτο λάδι, και είπε στον γιο του: «Πάρε αυτό το δοχείο, και μετάφερέ το στα χέρια σου, διασχίζοντας όλους τους δρόμους της πόλεως. Θα σε ακολουθούν δύο στρατιώτες με κοφτερά σπαθιά. Εάν χυθεί έστω και μία σταγόνα από το λάδι, θα σε αποκεφαλίσουν.»

Ο γιος υπάκουσε. Με ανάλαφρα, προσεκτικά βήματα, διέσχισε όλους τους δρόμους της πόλεως, με τους στρατιώτες να τον συνοδεύουν συνεχώς, και δεν του χύθηκε ούτε μία σταγόνα. Όταν επέστρεψε στο κάστρο, ο πατέρας τον ρώτησε:

«Γιε μου, τι πρόσεξες καθώς τριγυρνούσες μέσα στους δρόμους της πόλεως;»

«Δεν πρόσεξα τίποτε.»

«Τι εννοείς, ‘τίποτε’;» τον ρώτησε ο βασιλιάς. «Σήμερα ήταν μεγάλη γιορτή. Σίγουρα θα είδες τους πάγκους που ήταν φορτωμένοι με πολλές πραμάτειες, τόσες άμαξες, τόσους ανθρώπους, ζώα…»

«Δεν είδα τίποτε απ’ όλα αυτά» είπε ο γιος. «Όλη η προσοχή μου ήταν στραμμένη στο λάδι μέσα στο δοχείο. Φοβήθηκα μην τυχόν μου χυθεί μια σταγόνα και έτσι χάσω τη ζωή μου.»

«Πολύ σωστή η παρατήρησή σου» είπε ο βασιλιάς. «Κράτα λοιπόν αυτό το μάθημα κατά νου, για την υπόλοιπη ζωή σου. Να τηρείς την ίδια επιφυλακή για την ψυχή μέσα σου, όπως έκανες σήμερα για το λάδι μέσα στο δοχείο. Να στρέφεις τους λογισμούς σου μακριά από εκείνα που γρήγορα παρέρχονται, και να τους προσηλώνεις σε εκείνα που είναι αιώνια. Θα είσαι ακολουθούμενος, όχι από οπλισμένους στρατιώτες, αλλά από τον θάνατο, στον οποίον η κάθε μέρα μας φέρνει πιο κοντά. Να προσέχεις πάρα πολύ να φυλάς την ψυχή σου από όλους τους καταστροφικούς πειρασμούς.»

Ο γιος υπάκουσε τον πατέρα, και έζησε έκτοτε ευτυχής.

«Γρηγορετε, στήκετε ν τ πίστει, νδρίζεσθε, κραταιοσθε»
(Α’ Προς Κορινθίους 16:13)