Η έννοια του προσώπου, κατά την Ορθόδοξη Πατερική Θεολογία

Η έννοια του προσώπου, κατά την Ορθόδοξη Πατερική Θεολογία

Στην Ορθόδοξη Πατερική Θεολογία μας, δεσπόζει η έννοια του προσώπου. Ο άνθρωπος, κατά τους Πατέρες της ανατολής, είναι πρόσωπο, από τη στιγμή που κοινωνεί με τον Θεό, που είναι το Απόλυτο πρόσωπο, και με τους άλλους ανθρώπους. Ο αρχαίος εκκλησιαστικός συγγραφέας Τερτυλλιανός, θα πει πως «ένας Χριστιανός, σημαίνει κανένας Χριστιανός», θέλοντας να τονίσει μ' αυτό, πως Χριστιανός που δεν κοινωνεί με τους γύρω του, δηλαδή που δεν είναι πρόσωπο, αλλά άτομο, δεν μπορεί να είναι Χριστιανός. Άλλωστε, στην Ορθόδοξη Πατερική Γραμματεία, ο Παράδεισος, είναι η κατάσταση της τέλειας κοινωνίας προσώπων των αγιασμένων ανθρώπων, με τον Θεό και μεταξύ τους. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, θα πει χαρακτηριστικά: «Ὁ Παράδεισος, κατάστασίς ἐστιν, καθ' ἢν οἱ δίκαιοι ἑλλάμψουσιν ὡς ὁ ἥλιος ἐν τῇ Βασιλείᾳ τοῦ Πατρὸς αὐτῶν καὶ θεῖο φῶς γεγονότες, ὥσπερ Θείου φωτὸς γεννήματα, τὸν Θεὸν ὥσπερ φῶς ὄψονται».

Αντίθετα η κόλαση, στην ορθόδοξη Θεολογία, είναι η κατάσταση απουσίας κοινωνίας προσώπων, όπου οι αμαρτωλοί, ως άτομα πλέον και όχι ως πρόσωπα, αδυνατούν να κοινωνήσουν, με τον Θεό και μεταξύ τους. Ο Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος, είναι ιδιαίτερα κατηγορηματικός: «Κόλασίς ἐστιν, τὸ μὴ θεάσασθαι, ὁ εἰς τό τοῦ ἑτέρου πρόσωπο». Είναι συγκλονιστικό το γεγονός, πως εκφάνσεις αυτής της κόλασης, ζει ο άνθρωπος ήδη από αυτή την ζωή, είτε μέσα στον οικογενειακό χώρο, όταν απουσιάζει η αγάπη, είτε μέσα στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο, όταν κυριαρχεί η αποξένωση και ο ατομικισμός και όταν δυστυχώς, γίνεται κανόνας ζωής, η θέση του Γάλλου υπαρξιστή Σαρτρ πως «οι άλλοι, είναι η κόλασή μου».

Για τους Πατέρες, ο άνθρωπος γίνεται πρόσωπο, από τη στιγμή που κάνει υπέρβαση του “εγώ” και δια της ταπεινοφροσύνης, κοινωνεί με τους γύρω του. Απ' αυτό συμπεραίνεται, πως ο άνθρωπος γίνεται πρόσωπο, από την στιγμή που πατάσσει την φιλαυτία, «τὴν ἄλογο φιλία πρὸς τὸ σῶμα», κατά τον Άγιο Συμεών το Νέο Θεολόγο.

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Σαββαΐτης, στη Φιλοκαλία, υποστηρίζει πως ο Θεός, έδωσε στον άνθρωπο την ευκαιρία να είναι πρόσωπο, με δύο τρόπους. Από τη μια, με τη λογική ψυχή του, κοινωνούσε με τον πνευματικό κόσμο και δι’ αυτού, ανάγετο προς τον Θεό. Μ' αυτό τον τρόπο, έχοντας εμπειρία Θεού, κοινωνούσε σωστά και με τον συνάνθρωπό του. Από την άλλη, με τις αισθήσεις, κοινωνούσε με τον υλικό κόσμο και πάλι δι' αυτού, ανάγετο προς τον Θεό. Έχοντας, έτσι, αληθινή γνώση του Θεού και των όντων, είχε τέλεια, την ανάλογη μ' αυτά, κοινωνία.

Σύμφωνα μ' αυτόν τον φιλοκαλικό Πατέρα της Ανατολής, το προπατορικό αμάρτημα, ήταν η, εξ' αιτίας της φιλαυτίας, τάση αυτονόμησης του ανθρώπου έναντι του Θεού και ουσιαστικά, ο ξεπεσμός και υποβιβασμός του, από πρόσωπο σε άτομο. Ο άγιος πατήρ Ιουστίνος Πόποβιτς, εύστοχα παρατηρεί: «Προπατορικό αμάρτημα, ήταν η προσπάθεια του ανθρώπου να γίνει Θεός, χωρίς Θεό, εναντίον του Θεού».

Έτσι, κατά τους Πατέρες της Ανατολής, ο άνθρωπος μπορεί να γίνει και πάλι πρόσωπο, μόνο όταν αποβάλει τη φιλαυτία, δηλαδή τον ατομικισμό του. Οι Πατέρες, βλέπουν πως αυτό γίνεται κατορθωτό, με την μετοχή του ανθρώπου, στην ασκητική λειτουργική και μυστηριακή ζωή της εκκλησίας.

Με την άσκηση ο άνθρωπος, νεκρώνει το «ἴδιον θέλημα». Τότε ουσιαστικά αίρεται των ανθρωπίνων μικροτήτων και μπορεί ν' αγαπά αληθινά τον συνάνθρωπό του. Μ' αυτό το σκεπτικό, ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διατείνεται: «Ἀγαπᾷ πάντας ἀνθρώπους, ὁ μηδὲν ἀνθρώπινον ἀγαπῶν». Με την μετοχή του στη λειτουργική ζωή της εκκλησίας και ιδίως στην θεία Λειτουργία, που αποτελεί μια κατ' εξοχήν κοινωνία προσώπων, συναισθάνεται έντονα, πως ο δρόμος που οδηγεί προς τον Θεό, περνά απαραίτητα μέσα από τον πλησίον. «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν Πατέρα, Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, Τριάδα ὁμοούσιον καὶ ἀχώριστον».

Ο άνθρωπος, τέλος, με την μετοχή του στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, καθίσταται κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, Θεοειδής. Γίνεται, δηλαδή, Θεός κατά χάριν και επομένως σ' αυτήν την κατάσταση μπορεί ν' αγαπά αυθεντικά τον συνάνθρωπό του και αυτή ακόμα «τὴν ἄλογον κτίσιν», δηλαδή το οικοσύστημα. Σ' αυτή την περίπτωση, ο αγιασμένος άνθρωπος, μπορεί να επαναλαμβάνει βιωματικά, και εμπειρικά την θέση του Αββά Απολλώ: «Εἶδες τὸν ἀδελφὸν σου, εἶδες Κύριον τὸν Θεόν σου».

Δυστυχώς στις μέρες μας, το ανθρώπινο πρόσωπο, εξευτελίζεται και κακοποιείται βάναυσα. Τα ναρκωτικά, η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, οι κάθε λογής διακρίσεις, το δουλεμπόριο, που δυστυχώς στις μέρες μας φαίνεται να προσλαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις, με τραγικά θύματα φτωχούς λαθρομετανάστες, οι πόλεμοι, οι πράξεις βίας, η διαφθορά, όλα τούτα, δείχνουν μια σαφή υποτίμηση προς το ανθρώπινο πρόσωπο και μια τάση του ανθρώπου να λειτουργεί δια της φιλαυτίας, ως άτομο και όχι ως πρόσωπο, με αποτέλεσμα να γίνονται οι ανθρώπινες «κοινωνίες», η κόλαση του σύγχρονου ανθρώπου.

Η Ορθόδοξη Θεολογία, προτείνει σαν μοναδική λύση στο πρόβλημα, την ουσιαστική ένταξη του ανθρώπου, στο μυστικό σώμα του Χριστού, την Εκκλησία, και την βίωση της θέσης των Πατέρων της Ανατολής, πως «ὁ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ λυπῶν, τὸν Θεὸν λυπεῖ· καὶ ὁ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ θεραπεύων, τὸν Θεὸν θεραπεύει».

Π η γ ή : http://www.akida.info/index.php?option=com_content&view=article&id=288%3A2010-05-27-14-39-20&catid=54%3A2010-05-27-14-36-31&Itemid=63&lang=el

Το να ζει χριστιανικά ένας νέος, σημαίνει ότι πάει ενάντια στο ρεύμα!

Το να ζει χριστιανικά ένας νέος, σημαίνει ότι πάει ενάντια στο ρεύμα!

Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ.κ. Ιλαρίωνας

Χθες, Δευτέρα 14 Μαρτίου 2011, στα πλαίσια των Ορθοδόξων διαλέξεων με ελεύθερη πρόσβαση του κοινού στον "Κεντρικό Οίκο Δημοσιογράφου”, πραγματοποιήθηκε διάλεξη του Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα, Προέδρου του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων (ΤΕΕΣ) του Πατριαρχείου Μόσχας, με θέμα: «Ο σύγχρονος νέος στην Εκκλησία. Η θέση του, οι ευκαιρίες και οι οδοί».

Μιλώντας για τη θέση των νέων στην Εκκλησία ο Μητροπολίτης, τόνισε ότι «η νεολαία είναι η βασική ομάδα ρίσκου ανάμεσα στους ενορίτες, οι οποίοι απαρτίζουν τον πυρήνα της Εκκλησίας, διότι η συνείδηση και η εσωτερική κοσμοαντίληψη ενός νέου ευρίσκεται σε φάση διαμόρφωσης».

«Με την ηλικία αυτός ο εσωτερικός άξονας γίνεται πιο ισχυρός ενώ όσο πιο νέος είναι ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο χώρος υπάρχει στη ψυχή του για τις εξωτερικές επιδράσεις», διασαφήνισε ο ομιλών».

«Τη σοβιετική εποχή, διαμορφώθηκε ένα στερεότυπο σύμφωνα με το οποίο η Εκκλησία είναι κυρίως για τους ανθρώπους ώριμης ηλικίας και ιδιαίτερα τους ηλικιωμένους. Και, όμως, δεν ήταν και ούτε είναι έτσι».

Τι προσελκύει τη νεολαία στους Ναούς;

Σύμφωνα με τον Μητροπολίτη Βολοκολάσμκ, πρόκειται από τη μια για τη Θεία κλήση: ο Θεός άπτεται της καρδιάς του ανθρώπου, ο άνθρωπος ακούει την κλήση του Θεού, τον προσελκύει η Εκκλησία και εκείνο με το οποίο ζει αυτή.

«Δεν πρέπει να παρηγορούμαστε στη σκέψη, ότι ο Θεός χωρίς τις δικές μας προσπάθειες θα οδηγήσει όλους στην Εκκλησία. Δεν είναι έτσι. Αυτός, θέλει να είμαστε συνεργάτες του και αυτό σημαίνει ότι όλοι εμείς, ακόμα και οι νέοι, πρέπει να γίνουμε απόστολοι του Χριστού σε αυτό τον κόσμο».

Όπως θεωρεί ο κ. Ιλαρίωνας, η ενασχόληση με την Ιεραποστολή είναι εφικτή και στη νεαρή ηλικία. Πρέπει να μαρτυρούμε τον Χριστό με ολόκληρο τον τρόπο της ζωής μας.

Ταυτόχρονα, επεσήμανε ότι η σύγχρονη υποκουλτούρα των νέων διαφέρει ριζικά από το βίωμα της Εκκλησίας στο διάβα των αιώνων.

«Ένας νέος, υπό τις σύγχρονες συνθήκες, ευρίσκεται συνέχεια σε κατάσταση ενός διχασμού. Από τη μια, εάν είναι άνθρωπος της Εκκλησίας η ζωή του πρέπει να είναι αυστηρή και να συμμορφώνεται με τη χριστιανική ηθική διδασκαλία. Από την άλλη, ολόκληρο το περιβάλλον τον θέλει να ακολουθεί την εντελώς αντίθετη πορεία και να πρεσβεύει εντελώς διαφορετικές αξίες».

«Το ζην χριστιανικώς και ιδιαίτερα για έναν νέο, σημαίνει να πηγαίνει ενάντια στο ρεύμα έχοντας ως γνώμονα τις λησμονημένες σήμερα αρετές· λησμονημένες ή απορριμμένες αξίες», συνέχισε ο Πρόεδρος του ΤΕΕΣ.

Κάνοντας λόγο για τα προβλήματα της σύγχρονης νεολαίας, ο Μητροπολίτης Ιλαρίων έθιξε και το θέμα σχέσεων ανάμεσα στα δυο φύλα.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η σύγχρονη νεανική κουλτούρα προδιαθέτει έναν νέο για ακολασία. Ως μεγαλύτερη αξία, παρουσιάζεται ο λεγόμενος ελεύθερος έρωτας: οι σχέσεις μεταξύ άνδρα και γυναίκας εξετάζονται κυρίως υπό το πρίσμα της απολαύσεως, της ανέσεως, χάρη στην οποία παραβιάζονται εύκολα οι ηθικοί κανόνες, πάνω στους οποίους επί πολλούς αιώνες θεμελιωνόταν η κατανόηση της οικογένειας και της οικογενειακής ηθικής.

«Εάν οι νέοι ακολουθούν αυστηρά τις προδιαγραφές της Εκκλησίας και δεν έρχονται σε σαρκική επαφή πριν παντρευτούν, αυτό θα αποτελεί ένα σταθερό θεμέλιο για την οικοδομή μιας ολοκληρωμένης οικογένειας», πιστεύει ο Μητροπολίτης.

«Η σύγχρονη κοινωνία, αντιμετωπίζει κρίση της οικογένειας. Προβλήματα στον δημογραφικό τομέα είναι από τις συνέπειες της θεμελιώδους κρίσεως, η οποία έπληξε την ανθρωπότητα· κρίσεως της οικογένειας», τόνισε ο Ιεράρχης. Επίσης, ανέφερε τα στατιστικά για τα διαζύγια, τις ελλιπείς οικογένειες, τις άτεκνες οικογένειες, η ατεκνία των οποίων οφείλεται σε παλαιότερες εκτρώσεις, τονίζοντας ότι όλα αυτά έχουν περισσότερη σχέση με ηθικό τομέα και όχι με ιατρικό.

«Εάν διατηρείτο εκείνος ο τρόπος της ζωής, τον οποίο επί αιώνες πρέσβευε η Εκκλησία, δε θα υπήρχαν τα φαινόμενα αυτά, θα είχαμε υγιείς πολύτεκνες οικογένειες και σταθερούς γάμους».

«Οι νέοι, πρέπει να σκεφτούν την ευθύνη τους τόσο απέναντι στη δική τους ζωή όσο και στη ζωή των απογόνων τους», συνέχισε ο Μητροπολίτης.

«Η πορεία, την οποία ακολουθεί ένας άνθρωπος προσδιορίζεται στα νεανικά του χρόνια και η Εκκλησία καλείται να συμβάλει σε αυτά. Κάθε ενορία, πρέπει να γίνει όχι μόνο τόπος όπου τελούνται οι ακολουθίες, αλλά και τόπος, όπου επικοινωνούν οι άνθρωποι».

«Δεν είναι τυχαίο, το ότι ο Αγιώτατος Πατριάρχης Κύριλλος, έδωσε εντολή σε κάθε ενορία να υπάρχει ένας λειτουργός, ο οποίος να ασχολείται με τη νεολαία, να τους προσελκύει στην πίστη, να τους βοηθά να βρίσκουν μια κοινή γλώσσα με την Εκκλησία και ο ένας με τον άλλο. Είναι πολύ σημαντικό, ώστε οι ενορίες να γίνουν κέντρα, όπου οι νέοι θα μπορούσαν να βρίσκουν την οδό προς τον Θεό και ο ένας προς τον άλλο», πρόσθεσε ο κ. Ιλαρίωνας.

«Η Εκκλησία, βοηθά στη διαμόρφωση των βιοτικών θέσεων και του βιοτικού πιστεύω. Οδηγεί τον άνθρωπο στη ζωή, τον συνοδεύει σε όλες τις υποθέσεις του και τον βοηθά σε όλες τις κρίσιμες καταστάσεις, οι οποίες υπάρχουν πάρα πολλές στη ζωή ενός νέου».

«Η Εκκλησία, είναι ένας πνευματικός χώρος που είναι απολύτως απαραίτητος για τη νεολαία. Ταυτόχρονα, η Εκκλησία, δεν παρακινεί τον νέο να απομακρυνθεί από τον κόσμο, να διακόψει όλες τις σχέσεις και να γίνει μοναχός. Η Εκκλησία, απευθύνει στους ανθρώπους την έκκληση να γίνουν «άλας της γης και φως του κόσμου» (πρβλ. Ματθ. 5:13-14), δηλαδή, ευρισκόμενοι σε αυτό τον κόσμο να βιώνουν οι άνθρωποι εκείνες τις υψηλές αξίες, οι οποίες πηγάζουν από το Ευαγγέλιο και την εκκλησιαστική διδασκαλία», είπε εν κατακλείδι ο Ιεράρχης.

Μετά το πέρας της ομιλίας, ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίων, απάντησε σε ερωτήσεις των ακροατών.

Π η γ ή : http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=7548:2011-03-15-15-59-45&catid=34:2009-12-18-08-37-58

Για την ανατροφή των παιδιών

Για την ανατροφή των παιδιών

Αγίου Λουκά του Ιατρού

Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας

Καθηγητή Χειρουργικής

(1877 – 1961)

«Οὐδείς ἐστιν ὃς ἀφῆκεν οἰκίαν ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ ἕνεκεν τοῦ εὐαγγελίου, ἐὰν μὴ λάβῃ ἑκατονταπλασίονα νῦν ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ οἰκίας καὶ ἀδελφοὺς καὶ ἀδελφὰς καὶ πατέρα καὶ μητέρα καὶ τέκνα καὶ ἀγροὺς μετὰ διωγμῶν..., καὶ ἐν τῷ αἰῶνι τῷ ἐρχομένῳ ζωὴν αἰώνιον» (Μάρκ. 10:29-30).

Είναι αψευδής αυτός ο λόγος του Κυρίου. Σας βεβαιώνω ότι, όταν άφησα τα παιδιά μου και τα εμπιστεύτηκα στον Θεό, Εκείνος τα φρό­ντισε. Τα παιδιά μεγάλωσαν σωστά και νομίζω ότι εγώ δεν θα μπορούσα να τα φροντίσω τόσο καλά. Και ο Κύριος μού έδωσε εκατό φορές πε­ρισσότερα παιδιά. Μου έδωσε όλους εσάς. Μου έδωσε τις καρδιές σας, διότι γνωρίζω πόσο με α­γαπάτε και εγώ ανταποκρίνομαι στην αγάπη σας, με τη δική μου θερμή αγάπη. Τόσα πολλά παιδιά μου έδωσε ο Θεός!...

Και τα δικά σας παιδιά πρέπει να είναι μορφωμένα. Μόνο να μην περιορίζεται η μόρφωση και η αγωγή τους στην έξωθεν σοφία· στην σο­φία αυτού του κόσμου. Να μαθαίνουν ταυτόχρο­να την άνωθεν σοφία και την ανώτατη αλήθεια. Να μαθαίνουν το νόμο του Θεού και τις εντολές του Χριστού, να μαθαίνουν την ευλάβεια, πώς να έχουν πάντα την μνήμη του Θεού και την σωστή χριστιανική οδό. Μόνο τότε δεν θα χαθούν τα παιδιά σας στις οδούς της ανθρώπινης σοφίας· μόνο τότε πάνω απ' όλα θα έχουν πάντα την χριστιανική σοφία, την γνώση του Θεού. Μ' αυτό τον τρόπο, λοιπόν, πρέπει να διαπαιδα­γωγούμε τα παιδιά μας.

Θα δώσετε λόγο ενώπιον του Θεού για τα κα­κά παραδείγματα που δίνετε στα παιδιά σας, για τους καυγάδες που γίνονται μπροστά στα μάτια τους, για τις φλυαρίες που ακούνε να λέτε. Αν εσείς οι ίδιοι το κάνετε αυτό, τότε τα παιδιά σας τι μπορούν να μάθουν από εσάς;

Εξ απαλών ονύχων πρέπει να αρχίζουμε την αγωγή, διότι μόνο σε πολύ μικρή ηλικία τα παι­διά αποδέχονται με ευκολία νουθεσίες και προ­τροπές. Η ψυχή τους είναι σαν το κερί μαλακή, όπου κάθε δικός σας λόγος ή πράξη μένουν, και τα καλά και τα άσχημα παραδείγματα, λόγος α­γαθός ή αισχρός.

«Μικρός βλαστός, όπου τον γέρνεις τέτοια κλίση θα πάρει· ένα καινούριο δοχείο, αν θα εκ­πέμπει μυρωδιά ή κακοσμία εξαρτάται από το με τι θα το γεμίσετε, βάζοντας μέσα είτε αρώματα είτε ακαθαρσίες» (Αγ. Τύχων του Ζαντόνσκ).

Μητέρα, το πιο αγαπημένο πρόσωπο για το παιδί, πηγή στοργής και τρυφερότητας, στέκε­ται προσευχόμενη μπροστά στην εικόνα του Χριστού. Το παιδί κοιτάζει πότε αυτήν και πότε την εικόνα και δεν έχει ανάγκη από μακρές εξηγήσεις για το τι σημαίνει αυτό. Να, αυτό είναι το πρώτο σιωπηλό μάθημα της θεογνωσίας. Αυ­τό είναι το πρώτο και το πιο σημαντικό μάθημα της ευλάβειας. Τέτοια μαθήματα, μπορείτε και πρέπει πάντα να δίνετε στα παιδιά σας.

Δεν υπάρχει για την μητέρα καθήκον μεγαλύ­τερο και έργο ιερότερο, για το όποιο αυτή φέρει ευθύνη ενώπιον του Θεού, απ' αυτό της ανατροφής των παιδιών. Στον Θεό θα δώσετε λόγο αν αμελήσετε αυτό το έργο. Και από τώρα θ' αρχίσουν τα βάσανά σας και θα ρίχνετε πικρά δάκρυα και θα αναστενάζετε βλέποντας τα παιδιά σας.

Λοιπόν, «Ὁρᾶτε μὴ καταφρονήσητε ἑνὸς τῶν μικρῶν τούτων» (Ματθ. 18:10). Να φροντίζετε τα παιδιά σας, να είστε γι' αυτούς παράδειγμα της γνήσιας χριστιανικής ζωής και η ευλογία του Κυρίου στους αιώνες των αιώνων θα είναι σ' όλους εσάς και στα παιδιά σας.

Π η γ ή : Διδαχές Αγίου Λουκά Κριμαίας, Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη

Η λ ε κ τ ρ ο ν ι κ ή   π η γ ή : http://ahdoni.blogspot.com/2011/03/blog-post_7828.html

Γι’ αυτό, μην κατακρίνεις !!!

Γι’ αυτό, μην κατακρίνεις !!!

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

Κάποτε, επισκέφθηκε τον Γέροντα Εφραίμ, ο π. Αθανάσιος Σιμωνοπετρίτης.

Ο Γέροντας ζούσε μόνος του, μιας και είχε πεθάνει ο γέροντάς του, και διηγούνταν στο π. Αθανάσιο, πόσο δύσκολη είναι η μοναξιά. Αυτός ο Ησυχαστής! Μάλιστα, του είπε το εξής:

- Πρέπει να είσαι, πραγματικά, όπως έλεγε ο Αριστοτέλης: «ή άγγελος ή δαίμονας» για να μείνεις μόνος σου. Βλέπεις; (δείχνοντας ότι του είχαν πέσει τα δόντια από τη στεναχώρια που έχασε το γέροντά του).

Συνεχίζοντας, ο Γέροντας, λέει στον π. Αθανάσιο:

- Βλέπεις εκείνο το κελί;

- Το βλέπω, απαντά ο π. Αθανάσιος.

- Εκεί είναι ο γερο-Ραφαήλ· και όταν πέθανε ο γέροντάς του, πήρε κουτιά από καλαμάρια, και τα έδεσε σε ένα σύρμα και τα χτυπούσε. Έβγαινε και τα χτυπούσε...

«Άγιε Ραφαήλ, πλανέθηκε!», έλεγα.

Τώρα, πόσες φορές και εγώ, π. Αθανάσιε, ήθελα να είχα κουτιά από καλαμάρια να τα χτυπώ, να παρηγοριέμαι στην μοναξιά μου…

Γι’ αυτό, μην κατακρίνεις· γιατί αυτό που κατακρίνεις, θα παραχωρήσει ο Θεός να πέσεις και εσύ, για να πάρεις πείρα.

Έτσι, γιατί να πέσεις; Κράτα εκεί που είσαι!

Πηγή: Διήγηση π. Αθανασίου Σιμωνοπετρίτου, στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κατερίνης. http://www.youtube.com/watch?v=kmGu3c9WTJ8

Το πιο αξιόπιστο βιβλίο στον κόσμο !!!

Το πιο αξιόπιστο βιβλίο στον κόσμο !!!

Για το Θεό σού μίλησαν κάποτε οι γονείς σου, ο δάσκαλός σου ή και μόνον ο εαυτός σου, που τώρα σου ζητάει μια προσωπική γνωριμία μαζί Του. Πόσα πολλά έχεις να Του πεις… να Τον ρωτήσεις!

Γι’ αυτό έγινε άνθρωπος, ήρθε στη γη μας…

Τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό τον συναντάς στην Εκκλησία Του, με τη μετοχή στ’ αγιαστικά της Μυστήρια, την προσευχή και τη μελέτη της Αγίας Γραφής.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μ’ ακούς να σου το λέω. Και δεν είναι η πρώτη φορά που σ’ ακούω να μου λες:

-Ποιος με βεβαιώνει ότι η Καινή Διαθήκη γράφει απαραχάρακτη κι ανόθευτη την αλήθεια για το Χριστό;

-Τι αποδεικνύει την εγκυρότητα των πληροφοριών της;

-Αποκλείεται οι συγγραφείς της να περιέλαβαν στις διηγήσεις τους εξωπραγματικά στοιχεία, για να ενισχύσουν την πίστη των συγχρόνων τους και να ισχυροποιήσουν τη θέση της Εκκλησίας;

Η υπόθεση μοιάζει λογική, αποδεικνύεται όμως απίθανη, αν λάβουμε υπόψη ότι :

α) Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης κυκλοφορούν αρχικά και στις περιοχές που διαδραματίστηκαν τα γεγονότα που ιστορούν και έχουν μεγάλη χρονική εγγύτητα με αυτά. Γράφονται κατά το δεύτερο μισό του πρώτου αιώνα (50-100 μ.Χ.). Η ανακάλυψη, μάλιστα, κάποιων παπύρων αποδεικνύει ότι το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο γράφτηκε ακόμη νωρίτερα, πριν το 50 μ.Χ., δεκαεπτά χρόνια περίπου μετά την Ανάσταση του Κυρίου.

β) Οι αναγνώστες τους ήταν σίγουρα και άνθρωποι που άκουσαν τη διδασκαλία Του και είδαν τα θαύματά Του, άρα είχαν προσωπική αντίληψη και γνώμη γι’ αυτά. Θα διέκριναν, επομένως, και την ελάχιστη παραποίηση της αλήθειας, με συνέπεια να δυσπιστήσουν σ’ όλες τις υπόλοιπες αγιογραφικές μαρτυρίες, στο θεσμό της Εκκλησίας και φυσικά στο πρόσωπο του Αρχηγού της.

γ) Τα 25 από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης είναι έργα συγγραφέων που γνώρισαν προσωπικά τον Κύριο. Τον πίστεψαν βαθιά, Τον αγάπησαν δυνατά και Τον ομολόγησαν ενώπιον των εχθρών Του, υπογράφοντας, οι περισσότεροι, την ομολογία τους με το αίμα τους. Θα το έκαναν, αν δεν ήταν απόλυτα βέβαιοι για την αλήθεια που μαρτυρούσαν; Ποιος πεθαίνει για κάτι που ξέρει ότι είναι ψέμα;

δ) Αρκετά από τα στοιχεία που μας δίνουν για τη δράση του Κυρίου επιβεβαιώνονται από εξωχριστιανικές μαρτυρίες, συγχρόνων Του Ιουδαίων και εθνικών ιστορικών.

ε) Η ειλικρίνεια των συγγραφέων διαφαίνεται και στο ότι δεν παραλείπουν να γράψουν για αδυναμίες τους, όπως και για τους ελέγχους, που κάποτε δέχονταν από τον Διδάσκαλό τους. Επίσης, τα γεγονότα της Ιερής Ιστορίας δεν τα αναφέρουν όλοι κατά τρόπο πανομοιότυπο, αλλά ό,τι ο καθένας θεωρεί σημαντικότερο. Αυτό το στοιχείο, όπως και οι μικροδιαφορές σε λεπτομερειακά στοιχεία της διηγήσεώς τους, αποδεικνύει ότι γράφουν χωρίς καμία μεταξύ τους προηγούμενη συνεννόηση για παραποίηση των στοιχείων.

στ) Μεταξύ 2^ου και 4^ου αιώνα συγγράφονται και κυκλοφορούν κείμενα που συμπληρώνουν κενά των ευαγγελικών διηγήσεων με πληροφορίες ανακριβείς ή και ψευδής. Οι συγγραφείς τους, αιρετικοί κατά κανόνα, για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των αναγνωστών χρησιμοποιούν το όνομα κάποιου μαθητού του Κυρίου. Έτσι προέκυψαν τα λεγόμενα απόκρυφα ή ψευδεπίγραφα Ευαγγέλια. Η Εκκλησία τα απέκλεισε από τις πηγές της διδασκαλίας της, διότι φυσικά δεν ήθελε να στηριχθεί σε ψευδείς μαρτυρίες.

-Οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης έγραψαν την αλήθεια. Είμαστε, όμως, βέβαιοι πως εμείς διαβάζουμε αναλλοίωτα όσα εκείνοι έγραψαν;

Η γνησιότητα του κειμένου της Καινής Διαθήκης πιστοποιείται από τη χειρόγραφη παράδοση :

α) Από το πλήθος των χειρογράφων. Ο αριθμός τους είναι μεγαλύτερος από τον αριθμό των κωδίκων, που διασώζουν έργα οποιουδήποτε άλλου συγγραφέως των κλασσικών χρόνων. Για την Ιλιάδα του Ομήρου σώζονται 643 κώδικες, 8 για την ιστορία του Θουκυδίδη και 500 για τα έργα του Ορατίου, ενώ για το κείμενο της Καινής Διαθήκης υπάρχουν περισσότεροι από 4.000 κώδικες.

β) Από την αρχαιότητα αυτών των χειρογράφων. Την ιστορία του Θουκυδίδη (5^ος αιώνας π.Χ.) και τα Ομηρικά Έπη (8^ος αιώνας π.Χ.) τα διαβάζουμε από χειρόγραφα που χρονολογούνται τον 10^ο αιώνα μ.Χ. Οι αρχαιότεροι κώδικες που διασώζουν τα κείμενα της Καινής Διαθήκης είναι του 4^ου αιώνα, ο Σιναϊτικός και ο Βατικανός, και του 5^ου ο Αλεξανδρινός. Απέχουν δηλαδή 3-4 αιώνες περίπου από το χρόνο συγγραφής των πρωτοτύπων κειμένων (50-90 μ.Χ.). Έχει, επίσης, βρεθεί και ο Πάπυρος 52 που περιέχει τμήμα του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου και χρονολογείται λίγες δεκάδες χρόνια μετά από τη συγγραφή του.

Είπαν ότι «σύμφωνα με επιστημονικές μαρτυρίες η Καινή Διαθήκη είναι το πιο αξιόπιστο βιβλίο σ’ ολόκληρο τον κόσμο». Κι ακόμη πως «οι άνθρωποι δεν μπορούν να επινοήσουν περισσότερα ερωτήματα απ’ όσες απαντήσεις υπάρχουν στην Αγία Γραφή…» (π. Ιουστίνος Πόποβιτς).

Μελετώντας την μ’ εμπιστοσύνη απόλυτη στην κρυμμένη κάτω απ’ τις λέξεις της σοφία του Θεού και ζητώντας το φωτισμό Του, θα νιώθεις να σου δίνει απαντήσεις προσωπικές σε όλα σου τα ερωτήματα.

Και… θα πιστεύεις δυνατά στο Χριστό, όχι μόνο γιατί εμείς σου μιλήσαμε για Εκείνον, αλλά γιατί εσύ μόνος Τον γνώρισες προσωπικά και Τον άκουσες να σου μιλά…

Πηγή: Περιοδικό «ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΝΙΚΗΝ», τεύχος 719, Ιανουάριος 2010, σελ. 6-7, έκδοση Αδελφότητας Θεολόγων «Ο ΣΩΤΗΡ».

Μοναχός Μεθόδιος ο Βυζάντιος ο μακρυγένης

Μοναχός Μεθόδιος ο Βυζάντιος ο μακρυγένης

Αυτός ο Μεθόδιος, όταν στα τέλη του 18ου αιώνος ήλθε στην καυσοκαλυβίτικη καλύβη του Αγίου Μεθοδίου για να μονάσει, ήταν ακόμη αγένειος. Εξ αιτίας αυτού, προκειμένου να μην εκδιωχθεί από τους πατέρες της σκήτης, σύμφωνα με τα κρατούντα στο Άγιον Όρος, προσευχόταν ενώπιον της ιεράς εικόνας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ικετεύοντας την Θεομήτορα να του προσφέρει κάποια βοήθεια και να μη διωχθεί από τη σκήτη. Οπότε, παραδόξως, εφύτρωσαν οι τρίχες του πώγωνά του, δηλαδή του πιγουνιού του, και έτσι σχηματίσθηκαν γένια.

Το πρωί, οι γεροντάδες τον βρήκαν μέσα στην εκκλησία και δεν πίστευαν αυτό το θαυμάσιο θέαμα που έβλεπαν. Τον πήραν, λοιπόν, και τον παρουσίασαν στη Σύναξη των πατέρων και αμέσως τον έκειραν Μοναχό και τον ονόμασαν Μεθόδιο, κάνοντας και αγρυπνία προς δόξαν της Κυρίας Θεοτόκου, για την οικονομία αυτή.

Η γενειάδα του Μεθοδίου, μεγάλωνε συνεχώς και πέρασε το ύψος του σώματος, ώστε ανέβαινε σε σκαμνί για να απλωθεί ολόκληρη (το σκαμνί, το οποίο κρατούσαν οι γεροντάδες ως ενθύμιο, το πρόφθασε και ο νυν γέροντας της καλύβης π. Ιγνάτιος).

Μια ημέρα, ο τούρκος Διοικητής του Αγίου Όρους στις Καρυές, βλέποντας τις τοιχογραφίες των αγίων Πέτρου του Αθωνίτου και Ονουφρίου, είπε: «Ε! Γι’ αυτό ψεύδεσθε! Πώς είναι δυνατόν, άνθρωποι να έχουν τέτοια γενειάδα;»

Ο Πρώτος του Όρους κάλεσε τον Μεθόδιο, άπλωσε τα γένια και απέδειξε στον Τούρκο ότι δεν ψεύδονται οι χριστιανοί. Ο Διοικητής, τότε, έγραψε στο Σουλτάνο, ότι υπάρχει τέτοιο εξαίσιο θέαμα και εκείνος ζήτησε να του στείλουν τον Μεθόδιο στην Κωνσταντινούπολη. Ο Διοικητής του Όρους, του είπε ότι ο Σουλτάνος θα του προτείνει διάφορα δώρα και τον συμβούλεψε να ζητήσει μόνο να του χαρίσει τη ζωή του.

Έτσι και έγινε. Θαύμασε ο Σουλτάνος. Ο Μεθόδιος ζήτησε τη ζωή του και επέστρεψε σώος στην καλύβα του. Του Μεθοδίου σώζονται στίχοι, στην τουρκική διάλεκτο, στην ιερά καλύβη του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου. Στην ιερά μονή Προυσού, υπάρχουν στίχοι «περί της τοποθεσίας της Ιεράς Μονής ταύτης φιλοπονηθέντες μεν παρά Ιγνατίου του εκ Νεοχωρίου της Καστριάδος, αναθεωρηθέντες δε παρά Μεθοδίου Καυσοκαλυβίτου του έχοντος τον πώγωνα συρόμενον τη γη».

«Ψυχωφελή διήγησιν ακούσατε και θείαν

και οι πιστοί υμνήσατε, πάντες την Παναγίαν

εις της Ελλάδος τα βουνά κατά την Αιτωλίαν

είναι Μονή πανίερος, θαυμάσιος, τελεία».

Στον ναΐσκο του Αγίου Μεθοδίου, βρίσκεται η εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στην οποία προσευχόταν ο Μεθόδιος για να βγάλει γένια.

Πηγή: http://fdathanasiou.wordpress.com/2011/03/09/m%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%87%CF%8C%CF%82-%CE%BC%CE%B5%CE%B8%CF%8C%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%B2%CF%85%CE%B6%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%82/

Έχουμε χρόνο για προσευχή;

Έχουμε χρόνο για προσευχή;

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

Είχε πάει, κάποτε, στο Άγιον Όρος, κάποιος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, για να επισκεφθεί τον Γέροντα Εφραίμ και να τον συμβουλευθεί σχετικά με την προσευχή.

Και ρώτησε ο καθηγητής:

- Γέροντα, εσείς εδώ καλά προσεύχεσθε. Εμείς, τι θα γίνει στον κόσμο, που έχουμε γυναίκα, έχουμε παιδιά, έχουμε απασχολήσεις κλπ.;

Ρωτά ο Γέροντας:

- Πού μένετε, κύριε καθηγητά;

- Στο Πανόραμα, απαντά ο καθηγητής.

- Έχετε αυτοκίνητο και κατεβαίνετε στο Πανεπιστήμιο;

- Όχι, Γέροντα· με το αστικό.

- Πόση ώρα κάνετε;

- Ε, μισή ώρα.

- Λοιπόν, του λέει ο Γέροντας, από την ώρα που θα σηκώνεστε το πρωί και θα πάτε να πλυθείτε, πέστε ένα «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Πάτε στην τουαλέτα, πέστε ένα «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ξυρίζεστε, πέστε ένα «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ρίχνετε νερό, ένα «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ώσπου να φέρει τον καφέ η γυναίκα σας, ένα «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Μπαίνετε στο λεωφορείο· αντί να βλέπετε από δω από κει, κάντε πως κοιμάστε και ώσπου να φτάσετε στο Πανεπιστήμιο και το βράδυ να επαναλάβετε το ίδιο, θα κάνετε κανόνα περισσότερο από ότι κάνουμε εμείς.

Και του λέει ο καθηγητής:

- Καλά, Γέροντα, όλα αυτά τα δέχομαι… αλλά και στην τουαλέτα να προσεύχομαι;

και του απαντά ο Γέροντας:

- Γιατί, φοβάσαι να μη μολυνθεί ο Θεός;

Π η γ ή : Διήγηση π. Αθανασίου Σιμωνοπετρίτου, στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κατερίνης. http://www.youtube.com/watch?v=kmGu3c9WTJ8