Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

Γνωριμία με τις εορτές τις Μεγάλης Εβδομάδος

Γνωριμία με τις εορτές τις Μεγάλης Εβδομάδος



Τι είναι η Μεγάλη Εβδομάδα;

Η Μεγάλη Εβδομάδα, είναι η εβδομάδα πριν το Πάσχα (από την Κυριακή των Βαΐων το βράδυ μέχρι το Μ. Σάββατο) και ονομάζεται «Μεγάλη», όχι γιατί έχει περισσότερες μέρες ή ώρες από τις άλλες εβδομάδες, αλλά γιατί τα γεγονότα όπου τελούνται και βιώνονται στους Ιερούς Ναούς είναι κοσμοσωτήρια για τον άνθρωπο!


Πώς βιώνεται ο λειτουργικός χρόνος τη Μεγάλη εβδομάδα;

Η Εκκλησία, από την μεγάλη Της φιλανθρωπία, για να μπορέσουν, όσο είναι δυνατόν, περισσότεροι πιστοί να συμμετέχουν στις Ακολουθίες, επέτρεψε από την αρχή της Μ. Εβδομάδας, να ψάλλεται ο Όρθρος της επόμενης ημέρας. (π.χ. την Κυριακή των Βαΐων το βράδυ, ψάλλεται ο Όρθρος της Μεγάλης Δευτέρας).


Τι τελείται τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας;

Οι τέσσερις πρώτες ημέρες, μας προετοιμάζουν πνευματικά για το θείο δράμα και οι Ακολουθίες ονομάζονται «Ακολουθίες του Νυμφίου».

Μεγάλη Δευτέρα (Κυριακή των Βαΐων βράδυ)

Την Μεγάλη Δευτέρα κυριαρχούν δύο γεγονότα:

α) Η ζωή του Ιωσήφ, του 11ου γιου του Πατριάρχη Ιακώβ, του ονομαζόμενου Παγκάλου, δηλαδή του ωραίου στο σώμα και την ψυχή. Ο Ιωσήφ, προεικονίζει με την περιπέτειά του (που πουλήθηκε σκλάβος στην Αίγυπτο), τον ίδιο τον Χριστό και το πάθος Του.

β) Το περιστατικό της άκαρπης συκιάς που ξέρανε ο Χριστός (Ματθ. 21, 18-22): Συμβολίζει την Συναγωγή των Εβραίων και γενικά την ζωή του Ισραηλιτικού λαού που ήταν άκαρποι από καλά έργα.

Μεγάλη Τρίτη (Μεγάλη Δευτέρα βράδυ)

Την Μεγάλη Τρίτη, θυμόμαστε και ζούμε δύο παραβολές:

α) Των δέκα παρθένων (Ματθ. 25,1-13), που μας διδάσκει να είμαστε έτοιμοι και γεμάτοι από πίστη και φιλανθρωπία.

β) Των Ταλάντων (Ματθ. 25,14-30), που μας διδάσκει να είμαστε εργατικοί και πρέπει να καλλιεργούμε και να αυξάνουμε τα πνευματικά μας χαρίσματα.

Μεγάλη Τετάρτη (Μεγάλη Τρίτη βράδυ)

Η Μεγάλη Τετάρτη, είναι αφιερωμένη στην αμαρτωλή γυναίκα (Λουκ. 7,47), που μετανιωμένη άλειψε τα πόδια του Κυρίου με μύρο και συγχωρήθηκε για τα αμαρτήματά της, γιατί έδειξε μεγάλη αγάπη και πίστη στον Κύριο. Ψάλλεται το περίφημο τροπάριο (δοξαστικό) της Υμνογράφου Μοναχής Κασσιανής.

Μεγάλη Πέμπτη (Μεγάλη Τετάρτη βράδυ)

Την Μεγάλη Πέμπτη γιορτάζουμε 4 γεγονότα:

α) Τον Ιερό Νιπτήρα, το πλύσιμο δηλαδή των ποδιών των μαθητών από τον Κύριο, δείχνοντας ποια πρέπει να είναι η διακονία των πιστών στην Εκκλησία.

β) Τον Μυστικό Δείπνο, δηλαδή την παράδοση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.

γ) Την Προσευχή του Κυρίου, στο Όρος των Ελαιών και

δ) την Προδοσία του Ιούδα, δηλαδή την αρχή του Πάθους του Κυρίου.

Μεγάλη Παρασκευή (Μεγάλη Πέμπτη βράδυ)

Την Μεγάλη Παρασκευή, έχουμε την Κορύφωση του θείου δράματος· τελείται η «Ακολουθία των Παθών» και θυμόμαστε και βιώνουμε τα Σωτήρια και φρικτά Πάθη του Κυρίου και Θεού μας. Δηλαδή:

α) Τα πτυσίματα
β) τα μαστιγώματα
γ) τις κοροϊδίες
δ) τους εξευτελισμούς
ε) τα κτυπήματα
στ) το αγκάθινο στεφάνι και κυρίως την
ζ) Σταύρωση και
η) τον θάνατο του Χριστού μας.

Μεγάλο Σάββατο (Μεγάλη Παρασκευή πρωί και βράδυ)

Το Μεγάλο Σάββατο το πρωί, γιορτάζουμε:

α) την Ταφή Του Κυρίου και

β) την Κάθοδο Του στον Άδη, όπου κήρυξε σε όλους τους νεκρούς. Έτσι, τη Μεγάλη Παρασκευή το πρωί (ημερολογιακά), τελούνται οι εξής ακολουθίες: Ακολουθία των Μεγάλες Ωρών και στις 12.00 το μεσημέρι της Αποκαθηλώσεως, δηλαδή την Ταφή Του Κυρίου από τον Ιωσήφ τον από Αριμαθαίας και το Νικόδημο τον Φαρισαίο, μέλος του Μ. Συμβουλίου και κρυφό μαθητή του Κυρίου.

Την Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ (ημερολογιακά), ψάλλονται τα Εγκώμια και έχουμε την περιφορά του Επιταφίου.

Κυριακή του Πάσχα (Μ. Σάββατο πρωί και νύχτα στις 12.00 π.μ.)

Το Μεγάλο Σάββατο (ημερολογιακά) το πρωί, έχουμε την λεγόμενη «1η Ανάσταση», δηλαδή το προανάκρουσμα της Αναστάσεως που μεταδίδουν οι ύμνοι και της προσμονής της λυτρώσεως όλης της κτίσεως από την φθορά και τον θάνατο!

Το Μεγάλο Σάββατο στις 12.00 (δηλαδή ουσιαστικά την Κυριακή), έχουμε την ζωηφόρο Ανάσταση του Κυρίου μας, την ήττα του θανάτου και της φθοράς και την αφή του Αγίου Φωτός στον κόσμο, από το Πανάγιο Τάφο.

Κυριακή του Πάσχα στις 11.00 π.μ. ή το απόγευμα, τελείται ο «Εσπερινός της Αγάπης», όπου σε πολλές γλώσσες διαβάζεται το Ιερό Ευαγγέλιο και διατρανώνεται παγκοσμίως η νίκη του θανάτου και η εποχή της Καινούριας Διαθήκης, της χαράς και της Αναστάσιμης ελπίδας.

Ποιο είναι το βαθύτερο νόημα των Παθών και της Αναστάσεως για όλους εμάς τους Πιστούς;

Οι πιστοί βιώνουμε τα πάθη και την ανάσταση του Χριστού συμμετέχοντας ενεργά σε αυτά με «συμπόρευση», «συσταύρωση» και «συνανάσταση»! Ο Χριστός με την θέλησή του (εκουσίως), έπαθε και ανέστη για να σωθούμε όλοι εμείς! Αυτό σημαίνει ότι δεν λυπούμαστε «μοιρολατρικά» για το Πάθος Του, αλλά για τις δικές μας αμαρτίες και αφού μετανοιώνουμε ειλικρινώς, μπορούμε την αντικειμενική σωτηρία που χάραξε ο Χριστός, να την κάνουμε και υποκειμενική - προσωπική σωτηρία!

Αντώνης Χρήστου




Πέμπτη, 14 Απριλίου 2011

Η σπουδαιότητα της εξομολόγησης

Η σπουδαιότητα της εξομολόγησης



Ο σύγχρονος άνθρωπος, την εξομολόγηση την φοβάται σαν να ήταν κρεμάλα!

Ακούει εξομολόγηση και τρέμει!

Γιατί όμως;

Η εξομολόγηση, είναι ένα μυστήριο της Εκκλησίας μας. Το θέσπισε ο ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, όταν είπε στους αποστόλους Του: «Λάβετε Πνεμα γιον· ν τινων φτε τς μαρτίας, φίενται ατος, ν τινων κραττε, κεκράτηνται». Δηλαδή: «Λάβετε Πνεύμα Άγιον· Εις όποιους συγχωρείτε τις αμαρτίες, θα είναι συγχωρημένες και από τον Θεόν. Εις όποιους όμως τις κρατείτε άλυτες και ασυγχώρητες, θα μείνουν αιωνίως ασυγχώρητες» (Ιωάν. 20:22,23).

Όταν ο Χριστιανός εξομολογείται, ο διάβολος που τον πλανούσε, σκάει από το κακό του. Και γι’ αυτό ο σατανάς αγωνίζεται με κάθε τρόπο να εμποδίσει τον άνθρωπο από την προσέλευσή του στο σωτήριο αυτό μυστήριο. Τότε του φέρνει όλα τα βαθιά αισθήματα ντροπής, που τον είχε κάνει και τα είχε εντελώς ξεχάσει, όταν διέπραττε την αμαρτία.

-«Πώς θα πας τώρα να εξομολογηθείς τόσο αισχρές αμαρτίες; Ρεζίλι θα γίνεις! Άφησε για καμιά καλύτερη ευκαιρία!»

Και έτσι αναβάλλοντας, και πάλι αναβάλλοντας, έρχεται αιφνίδιος ο θάνατος και μας βρίσκει ανεξομολόγητους. Και πηγαίνουμε στο φοβερό δικαστήριο αναπολόγητοι…

Είχαμε τόσες ευκαιρίες! Και δεν τις εκμεταλλευθήκαμε! Τις χάσαμε!

Ιδού, μια πολύ ωραία και ωφέλιμη ιστορία που θα μας δείξει με τον πλέον παραστατικό και γλαφυρό τρόπο τα όσα είπαμε παραπάνω.

Ένας ηλικιωμένος άνθρωπος ήταν βαριά άρρωστος. Ο γιατρός του, ήταν καλός χριστιανός και του έλεγε:
-Μη ξεχνάς, ότι είμαστε και μεγάλοι πια. Εγώ θα κάμω ό,τι μπορώ. Αλλά και συ να εξομολογηθείς. Να τακτοποιηθείς ενώπιον του Κυρίου.

Μα εκείνος όλο ανέβαλλε:
-Έννοια σου, γιατρέ μου, την σαρακοστή θα πάω να εξομολογηθώ! Ας γίνω πρώτα καλά!...

Ο γιατρός βλέποντας την  τακτική του, και θέλοντας να τον κάμει να σκεφθεί πιο σοβαρά, του έκαμε το εξής χουνέρι: Σε μία του επίσκεψη, έφερε ένα μπουκαλάκι με φάρμακο και το άφησε στο τραπέζι του αρρώστου λέγοντας:
-Αυτό είναι για σένα!

Ρωτά ο άρρωστος:
-Πότε και πώς θα το πάρω;

-Μετά δύο μήνες και θα ιδούμε το «πώς».

-Γιατρέ, δεν αισθάνομαι καλά! Θα ζω μετά δύο μήνες; Θα γίνω καλά, χωρίς να πάρω κάτι;

-Αλήθεια! Δίκιο έχεις! Να ιδούμε τότε μετά από ένα μήνα!

-Καλά, γιατρέ μου, γιατί όχι από σήμερα; Με την υγεία μου παίζεις;

-Όχι, του λέει τότε ο γιατρός. Δεν παίζω με την υγεία σου. Ηθέλησα απλώς να σε βοηθήσω να σκεφθείς, ότι δεν κάνει να παίζεις και εσύ με την ψυχή σου, που είναι πολυτιμότερη από την υγεία σου.

Ο άρρωστος, το κατάλαβε το μάθημα καλά. Εμείς;

Ας τακτοποιηθούμε αδελφοί μου, τώρα που έχουμε καιρό, γιατί ως γνωστόν: «το σήμερα είναι δικό μας, το αύριο του Θεού»!!!


Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

«Ο Τσάρος» (2009)

«Ο Τσάρος»
(2009)

Θέμα της ταινίας, είναι η σύγκρουση του Τσάρου Ιβάν του τρομερού με τον Άγιο Φίλιππο, Μητροπολίτη Μόσχας, ο οποίος τον ήλεγχε για την σκληρότητά του, με αποτέλεσμα ο Τσάρος να διατάξει τη δολοφονία του.


«Ostrov» - «Το Νησί» (2006)

«Ostrov» - «Το Νησί»
(2006)


Η ταινία είναι Ρωσικής παραγωγής, με τίτλο «OCTPOB», δηλαδή «Το Νησί». Μας παρουσιάζει ένα επεισόδιο του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, σε ένα νησί στη λευκή θάλασσα, όπου αρχίζει η τραγωδία ενός νεαρού ρώσου ναύτη, που τον εξαναγκάζουν οι Γερμανοί να εκτελέσει τον αξιωματικό του, για να του χαρίσουν την ζωή.

Στη συνέχεια, η ταινία μας μεταφέρει στο έτος του 1974, σε ένα μοναστήρι της ιδίας περιοχής, όπου ο νεαρός ναύτης, ως μοναχός Ανατόλιος τώρα, προσπαθεί να ξεπεράσει, με την προσευχή της καρδιάς, το βαθύ τραύμα της ενοχής για το αμάρτημα του φόνου.


Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

Το «θαύμα» του φακίρη και η Ευχή του Ιησού

Το «θαύμα» του φακίρη και η Ευχή του Ιησού



Ο αυτόπτης μάρτυς και αφηγητής του κατωτέρω περιστατικού, αρχιμανδρίτης Νικόλαος Ντρομπιάζγκιν, είναι ένας από τους πολλούς νεομάρτυρες κληρικούς της επαναστατικής περιόδου της Ρωσίας. Στην κοσμική του ζωή, είχε μια λαμπρή σταδιοδρομία σαν αντιπλοίαρχος του πολεμικού ναυτικού και παράλληλα αναμίχθηκε βαθιά μέσα στον αποκρυφισμό, εκδίδοντας το αποκρυφιστικό περιοδικό «Ρέμπους».

Μετά τη σωτηρία του από σχεδόν βέβαιο θάνατο στη θάλασσα, δια θαύματος του αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ, πραγματοποίησε  προσκύνημα στο Σαρώφ και στη συνέχεια απαρνήθηκε την κοσμική του καριέρα και τους δεσμούς του με τον αποκρυφισμό και έγινε μοναχός. Χειροτονήθηκε Ιερεύς και υπηρέτησε   ως Ιεραπόστολος στην Κίνα, την Ινδία και το Θιβέτ, ως εφημέριος σε διαφόρους ναούς πρεσβειών και ως ηγούμενος μερικών μονών. Μετά το 1914, έζησε στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου. Στους νέους που τον επισκέπτονταν εκεί, μιλούσε συνεχώς για την επίδραση του αποκρυφισμού στα διαδραματιζόμενα, τότε, στην πολιτική σκηνή της Ρωσίας. 

Το φθινόπωρο του 1924, ένα μήνα αφού δέχθηκε την επίσκεψη κάποιου κυρίου ονόματι Τονχόλξ, συγγραφέως βιβλίου με τίτλο «Μαύρη Μαγεία», δολοφονήθηκε στο κελί του «από αγνώστους», με την φανερή ανοχή των Μπολσεβίκων. Το όργανο του εγκλήματος, ήταν ένα μαχαίρι με ειδική λαβή σε σχήμα συμβόλου αποκρυφιστικής σημασίας.

Το περιστατικό που μας αφηγείται εδώ ο  π. Νικόλαος, αποκαλύπτει την πραγματική φύση των πνευματιστικών φαινομένων που συναντά κανείς στις διάφορες ανατολικές θρησκείες. Έλαβε χώρα λίγο πριν από το 1900, κατεγράφη γύρω στο 1922, από τον ιατρό Α. Π. Τιμοφέγιεβιτς και δημοσιεύτηκε από τον ίδιο, σε ρωσικό περιοδικό της διασποράς («Ορθόδοξος Ζωή», 1956, αρ.1).



«Ένα θαυμάσιο τροπικό πρωινό, το πλοίο μας έσχιζε τα νερά του Ινδικού Ωκεανού, πλησιάζοντας τη νήσο Κεϋλάνη. Τα ζωηρά πρόσωπα των, κατά κύριο λόγο, Άγγλων επιβατών, που ταξίδευαν οικογενειακώς για υπηρεσία ή για δουλειές στην Ινδική αποικία τους, ήταν στραμμένα με λαχτάρα προς το βάθος του ορίζοντα, αναζητώντας με τη ματιά, το μαγεμένο νησί, που σχεδόν για όλους ήταν συνδεδεμένο, από  τα παιδικά χρόνια, με τις τόσες ενδιαφέρουσες και μυστηριώδεις ιστορίες και περιγραφές των περιηγητών.

Το νησί, μόλις που διακρινόταν ακόμη. Με κάθε καινούργια πνοή του ανέμου, μια λεπτή, μεθυστική ευωδία από δάση, άρχισε να τυλίγει όλο και περισσότερο το πλοίο. Τελικά, μια μακρόστενη μπλε σιλουέτα φάνηκε ξαπλωμένη στον ορίζοντα. Οι διαστάσεις της μεγάλωναν διαρκώς, καθώς το πλοίο πλησίαζε γοργά. Ήδη μπορούσε κανείς να διακρίνει τα διάσπαρτα στην παραλία κτίρια, θαμμένα μέσα στο πράσινο των μεγαλοπρεπών φοινίκων και το πολύχρωμο πλήθος των εντοπίων, που περίμεναν  την άφιξη του πλοίου.

Κατά το ταξίδι, οι επιβάτες είχαν γνωριστεί μεταξύ τους πολύ γρήγορα. Πάνω στο κατάστρωμα, γελούσαν και μιλούσαν ζωηρά, θαυμάζοντας την καταπληκτική θέα του παραμυθένιου νησιού που ξετυλιγόταν μπροστά στα μάτια τους. Το πλοίο, έκανε μερικούς αργούς ελιγμούς, καθώς ετοιμαζόταν να αράξει στο μουράγιο του λιμανιού του Κολόμπο.

Εδώ το πλοίο έπρεπε να σταθμεύσει, για να ανεφοδιαστεί με κάρβουνο και οι επιβάτες είχαν αρκετό χρόνο για να βγουν στην παραλία. Η ήμερα ήταν τόσο ζεστή, που πολλοί επιβάτες αποφάσισαν να μείνουν στο πλοίο μέχρι το απόγευμα. Μια ευχάριστη δροσιά πήρε, τότε, τη θέση του καύσωνα της ημέρας.

Μια μικρή ομάδα από οκτώ άτομα, στην οποία προσκολλήθηκα και εγώ, διάλεξε, τότε, για ξεναγό της, τον συνταγματάρχη Έλιοτ, που είχε ζήσει παλιότερα στο Κολόμπο και γνώριζε καλά την πόλη και τα περίχωρα. Αυτός μας έκανε μια δελεαστική πρόταση: «Κυρίες και κύριοι! Θα θέλατε να πάμε λίγα μίλια έξω από την πόλη και να επισκεφθούμε έναν μάγο φακίρη της περιοχής; Ίσως έχουμε να δούμε κάτι ενδιαφέρον». Όλοι δεχθήκαμε την πρόταση του συνταγματάρχη με ενθουσιασμό.

Είχε κιόλας βραδιάσει, όταν αφήναμε πίσω μας τους θορυβώδεις δρόμους της πόλεως και παίρναμε έναν θαυμάσιο δρόμο που διέσχιζε την ζούγκλα. Δεξιά και αριστερά, παιχνίδιζαν οι λάμψεις εκατομμυρίων πυγολαμπίδων.

Προς το τέλος του ο δρόμος, φάρδαινε απότομα. Βρεθήκαμε μπροστά σ’ ένα μικρό ξέφωτο, περικυκλωμένο από ζούγκλα. Σε μια άκρη του, κάτω από ένα μεγάλο δένδρο, υπήρχε κάτι σαν καλύβα και δίπλα της σιγόκαιγε μια μικρή φωτιά. Ένας λεπτός, αποστεωμένος γέρος, με τουρμπάνι στο κεφάλι, καθόταν σταυροπόδι με το βλέμμα του ακίνητο και στραμμένο προς την φωτιά. Παρά τον θόρυβο της αφίξεώς μας, ο γέρος συνέχιζε να κάθεται τελείως ακίνητος, δίχως να μας δίνει την παραμικρή προσοχή.

Κάπου μέσα από το σκοτάδι, εμφανίστηκε ένας νεαρός και πηγαίνοντας κοντά στον συνταγματάρχη, τον ρώτησε κάτι χαμηλόφωνα. Σε λίγο, έβγαλε μερικά σκαμνιά και η ομάδα μας κάθισε σε ημικύκλιο κοντά στη φωτιά. Ένα λεπτός, αρωματικός καπνός υψώθηκε. Ο γέρος, καθόταν πάντα στην ίδια στάση δείχνοντας να μην προσέχει τίποτε. Το ισχνό φεγγάρι που ανέβαινε, έδιωχνε κάπως το σκοτάδι της νύχτας και στο χλωμό φως του, όλα τα πράγματα έπαιρναν παράξενα σχήματα. Όλοι σώπασαν άθελά τους και περίμεναν να δουν τι θα συμβεί.

«Κοιτάξτε! Κοιτάξτε εκεί στο δένδρο!», ψιθύρισε ταραγμένα η δεσποινίς Μαίρη. Όλοι στρέψαμε το κεφάλι προς την κατεύθυνση που έδειξε. Και πράγματι, ολόκληρη επιφάνεια της τεράστιας φυλλωσιάς το δένδρου, που κάτω του καθόταν ο φακίρης, ήταν σαν να κυμάτιζε ήρεμα μέσα στο απαλό  φεγγαρόφωτο, ενώ το ίδιο το δένδρο άρχισε βαθμιαία να διαλύεται και να χάνει το περίγραμμά του.

Κυριολεκτώντας, θα έλεγα ότι κάποιο αόρατο χέρι είχε ρίξει πάνω του ένα αέρινο κάλυμμα, που από στιγμή σε στιγμή, γινόταν όλο και πυκνότερο. Πολύ σύντομα, εμφανίστηκε ολοκάθαρα μπροστά στο έκπληκτο βλέμμα μας, η κυματιστή επιφάνεια της θάλασσας. Μ’ ένα ελαφρό βουητό, το ένα κύμα ερχόταν πίσω από το άλλο, σχηματίζοντας λευκούς αφρούς. Ανάλαφρα σύννεφα πετούσαν σ’ έναν ουρανό που είχε γίνει γαλανός. Θαμπωμένοι, δεν μπορούσαμε να ξεκολλήσουμε το βλέμμα μας από αυτή την καταπληκτική εικόνα.

Και, τότε, φάνηκε μακριά ένα άσπρο πλοίο. Παχύς καπνός ξεχύνονταν από τις δύο μεγάλες καμινάδες του. Μας πλησίαζε γοργά, σχίζοντας τα νερά. Με μεγάλη κατάπληξη, αναγνωρίσαμε το πλοίο μας· αυτό  που μας έφερε στο Κολόμπο! Ένας ψίθυρος διαπέρασε απ’ άκρου εις άκρην το υπαίθριο θεωρείο μας, όταν διαβάσαμε στην πρύμνη, με χρυσά ανάγλυφα γράμματα, το όνομα του πλοίου μας: «Λουΐζα». Εκείνο, όμως, που μας κατέπληξε περισσότερο από όλα, ήταν αυτό που είδαμε πάνω στο πλοίο: εμάς τους ίδιους!

Ας μη ξεχνάμε, ότι τον καιρό που συνέβησαν όλα αυτά, ο κινηματογράφος δεν είχε καν επινοηθεί και ήταν αδύνατο ακόμη και να συλλάβει κανείς κάτι παρόμοιο. Ο καθένας από μας, έβλεπε τον εαυτό του στο κατάστρωμα του πλοίου, ανάμεσα σε ανθρώπους που γελούσαν και συζητούσαν. Αυτό, όμως, που ήταν ιδιαίτερα εκπληκτικό ήταν το έξης: Έβλεπα, όχι μόνο τον εαυτό μου, αλλά ταυτόχρονα και όλο το κατάστρωμα του πλοίου, μέχρι και τις μικρότερες λεπτομέρειες, σαν σε μια πανοραμική κάτοψη, κάτι που φυσικά, είναι αδύνατο στην πραγματικότητα. Σε μία και την αυτή στιγμή, έβλεπα τον εαυτό μου ανάμεσα στους επιβάτες, τους ναυτικούς που εργάζονταν στην άλλη άκρη του πλοίου και τον πλοίαρχο στην καμπίνα του· ακόμη και τον πίθηκο Νέλλυ, την συμπάθεια όλων μας, να τρώει μπανάνες, ανεβασμένος επάνω στον κεντρικό ιστό.

Την ίδια ώρα, όλοι οι σύντροφοί μου, και με διαφορετικό τρόπο ο καθένας, ήταν εξαιρετικά αναστατωμένοι με όσα έβλεπαν και εξωτερίκευαν τα συναισθήματά τους με σιγανά επιφωνήματα και αναστατωμένους ψιθύρους.

Είχα τελείως ξεχάσει ότι ήμουν Ιερομόναχος και προφανώς δεν είχα καμία δουλειά να συμμετέχω σ’ ένα τέτοιο θέαμα. Η γοητεία ήταν τόσο δυνατή, που ο νους και η καρδιά είχαν σωπάσει. Η καρδιά μου, άρχισε να χτυπά δυνατά σε συναγερμό. Ξαφνικά, βρέθηκα έκτος εαυτού. Ένας φόβος κατέλαβε όλη μου την ύπαρξη.

Τα χείλη μου, άρχισαν να κινούνται και να λένε: «Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό!». Αμέσως, ένιωσα ανακούφιση. Ήταν σαν κάποιες μυστηριώδεις αλυσίδες να πέφτουν από πάνω μου. Η προσευχή, γινόταν όλο και πιο συγκεντρωμένη και μαζί μ’ αυτήν, ξαναγύριζε και η ειρήνη της ψυχής μου.

Συνέχιζα να κοιτάζω προς το δένδρο και ξαφνικά, σαν να την έδιωχνε κάποιος άνεμος, η εικόνα θόλωσε και διαλύθηκε. Δεν έβλεπα τίποτε πια, έκτος από το μεγάλο δένδρο μέσα στο φεγγαρόφωτο και τον φακίρη καθισμένο δίπλα στη φωτιά και σιωπηλό. Οι σύντροφοί μου, όμως, συνέχιζαν να εξωτερικεύουν αυτά που αισθάνονταν, καθώς ατένιζαν στην εικόνα, που γι’ αυτούς δεν είχε χαθεί.

Τότε, όμως, πρέπει κάτι να συνέβη και στον φακίρη. Έχασε την ισορροπία του και κύλησε στο πλάι. Ο νεαρός, έτρεξε αλαφιασμένος. Η πνευματιστική συγκέντρωση, διακόπηκε απότομα.

Βαθιά επηρεασμένοι από την εμπειρία τους οι θεατές, σηκώθηκαν συζητώντας ζωηρά τις εντυπώσεις τους και χωρίς καθόλου να καταλαβαίνουν για ποιο λόγο διακόπηκαν όλα τόσο ξαφνικά και αναπάντεχα. Ο νεαρός, το απέδωσε στην εξάντληση του φακίρη, ο οποίος τώρα καθόταν, όπως και πριν, με το κεφάλι χαμηλωμένο και μη δίνοντας την παραμικρή προσοχή στους παριστάμενους.

Η ομάδα μας, αφού μέσω του νεαρού αντάμειψε γενναιόδωρα τον φακίρη για την δυνατότητα συμμετοχής σ' ένα τόσο καταπληκτικό θέαμα, ανασυντάχθηκε γρήγορα για την επιστροφή.

Καθώς ξεκινούσαμε, άθελά μου, γύρισα πάλι να κοιτάξω, για να εντυπώσω στη μνήμη μου το όλο σκηνικό. Ξαφνικά, ανατρίχιασα από μια δυσάρεστη αίσθηση. Το βλέμμα μου, συνάντησε το βλέμμα του φακίρη, που με κοίταζε γεμάτος από μίσος. Αυτό κράτησε μόνο μια στιγμή και μετά εκείνος πήρε πάλι αμέσως τη συνηθισμένη του στάση. Όμως, εκείνη η ματιά, άνοιξε μια για πάντα τα μάτια της ψυχής μου και συνειδητοποίησα αμέσως, τίνος δύναμη ήταν αυτή που προκάλεσε εκείνο το…  “θαύμα”».

«Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό»


Πηγή: «Αγιορειτική Μαρτυρία», Τριμηνιαία έκδοσις της Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου του Αγίου Όρους, τεύχος 5ο.




Οἱ Δημητσανίτες Ἅγιοι: Πατριάρχης Γρηγόριος ὁ Ε’ καὶ ὁ ἀνιψιὸς του Ὁσιομάρτυρας Εὐθύμιος

Ο Δημητσανίτες γιοι: Πατριάρχης Γρηγόριος Ε’ κα νιψις του σιομάρτυρας Εθύμιος







Το Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γόρτυνος κα Μεγαλοπόλεως κ.κ. ερεμίου (Φούντα)


Α’ Κυριακάτικο γκύκλιο Κήρυγμα

Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακ 10 πριλίου 2011


1. Κυριακή 10 πριλίου σήμερα, δελφοί μου χριστιανοί! Γιά ‘μς, τήν ερά Μητρόπολη Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως, μέρα ατή εναι ερή καί μιλάει πολύ δυνατά στίς καρδιές μας. Τέτοια μέρα ταν, Κυριακή 10 πριλίου το 1821, πού στήν μεσαία Πύλη το Πατριαρχείου ο λλόθρησκοι θωμανοί Τορκοι μς κρέμασαν τόν Πατριάρχη το Γένους μας, τόν Γρηγόριο τόν Ε’. πό πο καταγόταν ατός; Καταγόταν πό την Δημητσάνα, τήν στορική δρα τς ερς μας Μητροπόλεως.

Γνωρίζουμε κριβς τόν τόπο πού γεννήθηκε Πατριάρχης, γιατί βρισκόμενοι στήν Δημητσάνα περνμε ξω πό τό σπίτι του κάνοντας τόν σταυρό μας και λέγοντας μυστικά: δ γεννήθηκε νας γιος και νας μεγάλος νδρας, πού κρεμάστηκε για τήν πίστη καί τήν πατρίδα μας! Ναί! μες πού κατοικομε τήν ελογημένη ατή γωνιά τς γς πού λέγεται λλάδα, τιμομε διπλά σήμερα τόν μάρτυρα ατόν Πατριάρχη. Τον τιμομε σαν μάρτυρα τς πίστεως, λλά τον τιμομε καί σάν μάρτυρα το θνους μας.

2. Δέν μς ρκε χρόνος, γαπητοί μου, να πομε τό ερό Συναξάρι το νδόξου ατο ερομάρτυρα Γρηγορίου το Ε’, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Εχε γιο καί σκητικό βίο πό τήν μικρή του λικία καί σφράγισε τόν βίο του ατό μέ μαρτυρικό τέλος, με κρεμάλα.

Προσωπικά, μο κάνει μεγάλη ντύπωση τό τι παγχονισμός του γινε την μέρα το Πάσχα, τό πρωί μετά τή Θεία Λειτουργία. Μο κάνει ντύπωση πάλι το μαρτύριο πρίν πό τόν παγχονισμό του, με τήν ναιδή μάλιστα πρόκληση τν Τούρκων νά λλαξοπιστήσει, γιά να σώσει τήν ζωή του. Καί στήν πρόκληση ατή μάρτυρας Δημητσανίτης Πατριάρχης παντοσε γαλήνια καί σταθερά: « Πατριάρχης τν χριστιανν, χριστιανός πεθαίνει»!

ντοχή στο βασανιστικό του μαρτύριο μέχρι τέλους, ν μποροσε νά τό ποφύγει, δείχνει καθαρά τι Πατριάρχης Γρηγόριος Ε’ εχε πλούσια την Χάρη το Θεο, ποία καί το δωσε την δύναμη νά ντέξει στους βασανισμούς του. Ατό, γαπητοί μου, τό τι δηλαδή ο μάρτυρες ντεξαν το μαρτύριο χι πό νθρώπινη γενναιότητα καί παλληκαριά, λλά γιά τό τι ψυχή τους ταν θεοφόρα καί εχε πλούσια τήν Χάρη το Θεο, ατό, λέγω, εναι δόγμα τς πίστης μας καί τό γνώριζε πολύ καλά τό δόγμα ατό γιός μας ερομάρτυρας Πατριάρχης Γρηγόριος.

Γι ατό καί ταν πό τήν δελφή του νιψιός του λευθέριος, παρασυρθείς πό τούς Τούρκους, λλαξοπίστησε, λλά μετενόησε πειτα γιά την προδοσία του ατή καί θελε νά μαρτυρήσει, θεος του, Πατριάρχης Γρηγόριος, δέν τον προέτρεψε γιά τό μαρτύριο. Το επε να πάει πρτα νά σκηθε σέ πιστήμονες Γέροντες το γίου ρους, πού γνώριζε στήν ερά Μονή βήρων, καί ταν ατοί διαπιστώσουν τι σκούμενος χει προχωρήσει σταθερά στήν πνευματική του πορεία καί χει λάβει πραγματικά τήν Χάρη το Θεο, τότε, μέ την ελογία τους, νά πορευθε γιά τό μαρτύριο.

τσι καί γινε, γαπητοί μου. νιψιός του λευθέριος, μέ τήν πόδειξη το Πατριάρχου θείου του, πγε στήν ερά Μονή βήρων, ποτάχθηκε κε σέ γιασμένους καί σοφούς Γέροντες, κάρη μοναχός μέ τό νομα Εθύμιος, καί ταν ο πνευματικοί του ατοί καθοδηγοί διεπίστωσαν τι μοναχός Εθύμιος χει λάβει πιά κανή τήν Χάρη το Θεο, τότε τόν προέτρεψαν γιά τό μαρτύριο. Εναι σιομάρτυρας Εθύμιος, πού νεαρό παλληκαράκι μολόγησε τήν πίστη του στον ησο Χριστό καί μαρτύρησε μέ σφαγιασμό τήν Κυριακή τν Βαΐων το 1814.

3. Σς μίλησα, γαπητοί μου, σήμερα ορτή το Πατριάρχου Γρηγορίου, και γιά τόν γιο Εθύμιο γιά τέσσερις λόγους: Πρτον, γιατί ταν νιψιός το ορταζομένου Πατριάρχου· δεύτερον, γιατί πρίν πό λίγες μέρες ταν και δική του ορτή. γιος Εθύμιος, χριστιανοί μου, ορτάζει στίς 22 Μαρτίου, τότε σφαγιάσθηκε, καί λανθασμένα τόν ορτάζουν τήν 1η Μαΐου· τρίτον, γιατί κατάγεται και ατός πό τήν Δημητσάνα. Καί τέταρτον, το καί σπουδαιότερον, γιατί τό μαρτύριο καί δόξα το γίου Πατριάρχου, πού ορτάζουμε σήμερα, φείλεται – τσι τό πιστεύω – στον μικρό του νιψιό, τόν νεαρό σιομάρτυρα μοναχό Εθύμιο, ποος πρόλαβε καί λαβε πρίν πό ατόν τόν στέφανο το μαρτυρίου και προσευχόταν λοιπόν στόν ορανό συνεχς γιά τόν θεο του Πατριάρχη καί για την πόδουλη πατρίδα.

4. λλά πό πο γνώριζε Πατριάρχης Γρηγόριος τούς σοφούς Γέροντες στήν ερά Μονή βήρων καί στειλε κε τόν νιψιό του;

Τούς γνώριζε πό το τι καί ατός εχε πάει στήν ερά ατή Μονή ς ξόριστος. γιος Πατριάρχης Γρηγόριος Ε’, δελφοί μου, πειδή κριβς ταν γιος, ταν γωνιστής· δεν νεχόταν, πό ρασοφόρους μάλιστα, σοβαρές παραβάσεις καί μπαιγμούς τν θείων, γι ατό καί τούς λεγχε αστηρά. Ο λεγχοί του ατοί μως καί το συμβίβαστον τς ψυχς του μέ τό κακό το προξένησαν πανειλημμένες ξορίες στήν ερά Μονή βήρων το γίου ρους, λλά ντεξε τις ξορίες ατές, δεγμα ατό πάλι τι εχε πό νεαρός πλούσια τήν Χάρη το Θεο μέσα του. Καί ταν τόν νακαλοσαν πό τήν ξορία και το νέθεταν πάλι τήν πατριαρχία, ατός πάλι ταν αστηρός πρός τούς σεβες και μπακτες. λλά καί ταν ατοί ξανά τον πειλοσαν, Πατριάρχης βγαζε πό την τσέπη του καί τους δειχνε να κλειδί. ταν τό κλειδί το κελιο του στό γιο ρος!

γιασμένη ερά Μονή τν βήρων το γίου ρους μέ τήν Παναγία τήν Πορταΐτισσα και τήν κρεμάμενη θαυματουργική της καντήλα! Σέ γαπομε διπλά, γιατί δεχόσουν στα ερά σου σκηνώματα τόν ξόριστο Πατριάρχη μας, τόν Δημητσανίτη γιο Γρηγόριο τόν Ε’. Εχαριστ κι γώ προσωπικά τήν Κυρία Θεοτόκο, τήν Παναγία Πορταΐτισσα, γιατί με ξίωσε νά προσκυνήσω σ ατήν τό κελί το Πατριάρχου καί νά καθίσω μάλιστα καί στο γιασμένο πό ατόν στασίδι του.

5. Δέν παρκε χρόνος, γαπητοί μου, νά π τόσα λλα καί πολλά γιά την για ζωή το Δημητσανίτου Πατριάρχου γίου Γρηγορίου το Ε/. Εγνώμονες πρός ατόν, ς χριστιανοί, λλά καί ς λληνες, ς μην ξεχνμε ποτέ την γχόνη του. διαίτερα μς τούς κληρικούς καί τούς μοναχούς ς μς μπνέει τό σχοινί το Πατριάρχου. χ, ς εχαμε καί μες καθαρή ζωή, γιά νά εχαμε πλούσια τήν Χάρη το Θεο καί να ξιωνόμασταν μέ τήν δόξα τς γχόνης για τόν Χριστό!

Πόσο δυνατός καί πόσο ραος εναι λόγος κενος το ρχιεπισκόπου Δαμασκηνο πρός τόν Γερμανό διοικητή, ποος ταν τόν πείλησε με φυλακή, ατός χοντας π ψιν τό μαρτύριο το Πατριάρχου Γρηγορίου το Ε’, πάντησε: «Κύριε Διοικητά, πρέπει νά γνωρίζετε τι ο ρθόδοξοι ρχιερες δεν φυλακίζονται, λλά παγχονίζονται»!!!

Μέ πολλές εχές
Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως ερεμίας


Πηγή: Ἑβδομαδιαῖο ἠλεκτρονικὸ περιοδικὸ «Παναγία Προυσιώτισσα», ὑπὸ Ἐπισκόπου Ἱερεμίου, Μητροπολίτου . Μ. Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως, Κυριακ 10 πριλίου 2011, τεῦχος 1o, σελίδες 3-5. http://www.imgortmeg.gr/