Σάββατο 2 Απριλίου 2011

Προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας στην Τουρκοκρατία – Μέρος Α’

Προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας στην Τουρκοκρατία – Μέρος Α’



Το Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γόρτυνος κα Μεγαλοπόλεως κ.κ. ερεμία


δελφοί μου χριστιανοί τς ερς Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως,

1. Χθές-προχθές ορτάσαμε τήν μεγάλη θρησκευτική καί θνική μας ορτή τς 25ης Μαρτίου. Σάν ρθόδοξοι λληνες χριστιανοί καυχόμαστε μέ καύχηση ερή γιά τήν διπλ ατή ορτή, γιατί, πως μέ τόν Εαγγελισμό τς Παναγίας μας καί τήν Σάρκωση το Υο το Θεο σ Ατήν ρθε πελευθέρωσή μας πό τόν ζυγό τς μαρτίας, τσι καί μέ την ρωική πανάσταση τν νδοξων γωνιστν το 21, ρθε λευθερία μας πό τον τουρκικό ζυγό. Σέ προηγούμενο γκύκλιο κήρυγμά μου ναφέρθηκα στήν παραποίηση τς στορίας τς παναστάσεως το 21, πού κάνουν μερικοί στά τελευταα χρόνια, γιατί θέλουν νά ποκόψουν τόν σύνδεσμο μεταξύ τς κκλησίας καί το θνους μας. Τούς πειράζει ατούς τούς κυρίους τό νά λέμε τι κκλησία ταν πρωτοπόρος στούς γνες τς λευθερίας μας καί τι κκλησία εχε ναλάβει τήν παιδεία το δούλου θνους μας. Γιά λλη μιά φορά τούς λέμε τι εναι νιστόρητοι, γιατί ο στορικές μαρτυρίες τν εδικν, καί μάλιστα τν στορικν κείνων πού εναι κοντά στά στορούμενα γεγονότα, βεβαιώνουν τό κριβς ντίθετο. Βεβαιώνουν δηλαδή τι, μετά τό θλιβερό γεγονός τς 29ης Μαΐου το 1453, ο πόδουλοι λληνες κατέφυγαν στήν κκλησία και συσπειρώθηκαν, σάν σέ Μάνα, γύρω πατήν, γιά νά ζήσουν.

2. κριβς σ ατό θά ναφέρονται τά λίγα λόγια, πού θέλω νά σς π στο σημερινό μου κήρυγμα, δελφοί χριστιανοί. Θέλω, δηλαδή, νά σς π τι κατά τήν περίοδο τς Τουρκοκρατίας κκλησία εχε ναλάβει χι μόνο τήν θρησκευτική ζωή τν παιδιν της, λλά καί λη τους τήν πνευματική πορεία και καθημερινή τους ζωή.
(α) Ναί! Πατριάρχης ταν καί θνάρχης καί ατός εχε τήν δικαιοδοσία σέ λες τις ποθέσεις πού φοροσαν τούς πόδουλους Ρωμιούς. Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως δέν ταν μόνο πνευματικός πατέρας λων τν ρθοδόξων, λλά ταν καί κεφαλή το θνους. κόμη καί κάστοτε σουλτάνος νεγνώριζε τήν γετική ατή θέση τς κκλησίας στόν λαό της, δέν μποροσε μως κκλησία νά δρ καί νά κινεται λεύθερα, γιατί θέση της ταν ποτελής στόν Τορκο.
(β) λλά, παρά τή δυσκολία της, κκλησία στήν Τουρκοκρατία πέτυχε να χει στά χέρια της τά παιδιά της, νά τά γλυκαίνει στα βάσανα τς σκλαβις, να τούς στερεώνει τήν πίστη στόν Χριστό καί νά τά προφυλάσσει πό τον ξισλαμισμό, τό νά προδώσουν δηλαδή την πίστη τους καί νά γίνουν Μωαμεθανοί. Για σους θέλουν νά μάθουν τήν λήθεια γιά την ζωή τν λλήνων στήν Τουρκοκρατία με καθοδηγό τους τήν κκλησία, τούς συνιστ γκάρδια νά διαβάσουν τό ργο το λαμπρο Καθηγητο το Πανεπιστημίου καί γωνιστο θεολόγου π. Γεωργίου Μεταλληνο μέ τον τίτλο «Ο λληνες στήν θωμανική ατοκρατορία». Στό βιβλίο ατό βλέπουμε τήν προσφορά τς κκλησίας στους πόδουλους Ρωμιούς μέ τήν καλή λειτουργία τν νοριν καί τν ερν Μονν καί λου το κκλησιαστικο σώματος. τσι, γαπητοί μου, μέ τήν βοήθεια τς κκλησίας, πιβίωσε τό θνος μας στήν σκλαβιά καί πέτυχε να διατηρήσει τήν θρησκευτική καί θνική του πόσταση, χωρίς νά μιχθε μέ τόν δυνάστη του, λλά οτε καί νά λλοιώσει την παράδοσή του.
(γ) Σημαντική βοήθεια πρός τόν πόδουλο στούς Τούρκους λληνικό λαό, για να διατηρήσει ατός τό σωστό ρθόδοξο φρόνημα καί θος του, πρόσφερε κκλησία μέ τήν λη της θεολογία καί τήν λη της συχαστική παράδοση. Ατό τό πέτυχε τελώντας τήν Θεία Λειτουργία καί μέ τις περιοδεες τν γίων ερομονάχων, ο ποοι, μέ τήν εχή το Πατριάρχου καί μέ ρμητήριο τά Μοναστήρια τους, περιόδευαν λη την πόδουλη πατρίδα μας καί κατηχοσαν τον λαό καί το θέρμαιναν τήν λπίδα γιά την γλυκειά λευτεριά. κτώ τέτοιοι ερομόναχοι - εροκήρυκες πραν τήν εχή το Πατριάρχου, γιά νά κηρύττουν στη σκλαβωμένη πατρίδα μας, καί πό τούς κτώ ατούς οτε νας δεν πέστρεψε στήν βάση του, λλά λοι μαρτύρησαν! γιώτερο θύμα τν ερομονάχων ατν ταν γιος Κοσμς Ατωλός, γιά τόν ποον, δέν εναι περβολή τό νά πομε τι, ν δέν πρχε ατός, θα φορούσαμε κόμη φέσι στά κεφάλια μας! γιος Κοσμς Ατωλός, γαπητοί μου, για τόν ποον μερικές σχολικές παλιοφυλλάδες δέν γράφουν τίποτε, κουγε μέ πόνο στο γιον ρος πού βρισκόταν τι πολλά χωριά καναν τήν τελευταία τους ναμνηστική Λειτουργία καί μετά ξισλαμίζονταν μέ τον παπ τους μαζί. Ατός πόνος γιά τό κακό ατό πού συνέβαινε στήν πατρίδα μας, κανε τόν γιο Κοσμ τόν Ατωλό νά κατέβει στον κόσμο καί νά πέσει στήν περιπέτεια το κήρυκος το Εαγγελίου καί νά δηγηθε τελικά στήν γχόνη το μάρτυρος.

3. μεγάλη καί τρανή μως προσφορά τς κκλησίας στό Γένος μας κατά την Τουρκοκρατία ταν τό τι, μετά την ποδούλωσή του στούς θωμανούς νέλαβε τήν παιδεία του μέ τά σχολεα πού ατή δημιούργησε. πρτος Πατριάρχης το πόδουλου Γένους μας, Γεννάδιος Σχολάριος, τό 1454 δρυσε στην Κωνσταντινούπολη τήν Πατριαρχική Σχολή, πού νομαζόταν Μεγάλη το Γένους Σχολή. Καί ργότερα λλος Πατριάρχης, ερεμίας Τρανός, προέτρεψε μέ γκύκλιό του λους τούς Μητροπολίτες νά δρύσουν στήν παρχία τους Σχολεα. τσι καί στήν δική μας Μητροπολιτική παρχία δρύθηκε Σχολή Δημητσάνης. χω νά π μως, χριστιανοί μου, τι τά Σχολεα ατά ταν λεγχόμενα πό τούς Τούρκους, λλά καί μερικοί διδάσκαλοί τους εχαν πηρεαστε πό νέες δέες πού ρχονταν πό τήν Δύση, πό τόν Πάπα, και τσι πό τους δασκάλους ατούς, πού μάλιστα ταν καί ερες, γινόταν ζημιά στά πόδουλα λληνόπουλα. Ατό κριβς νάγκασε την κκλησία νά δημιουργήσει τά «Κρυφά Σχολειά». Τά Σχολεα ατά ταν καί λέγονταν «Κρυφά» καί μέ την ννοια τι ο μαθητές τους δέν πρεπε νά φανερώσουν ,τι τους λεγε δάσκαλός τους. Γιατί δάσκαλος μιλοσε στούς μαθητές τν «Κρυφν Σχολειν» φανερά ναντίον το κατακτητ καί ναντίον τν νέων δεν τς Δύσεως και λλοίμονό του, άν φανερώνετο. Δηλαδή, πως λέει νας Γάλλος συγγραφεύς, Πηώ, «Ο μαθητές κρατοσαν στά χέρια τους την ζωή το δασκάλου τους»! λλά, θα συνεχίσουμε γιά τό θέμα ατό στό πόμενο κήρυγμά μας.

Μέ πολλές εχές
Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως ερεμίας


Π η γ ή : Καθημεριν λεκτρονικ περιοδικ «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΔΙΔΑΧΗ», ριθμς φύλλου 86, Κυριακ 27 Μαρτίου 2011, σελ. 1-4, π πισκόπου ερεμίου, Μητροπολίτου ερς Μητροπόλεως Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως. http://www.imgortmeg.gr/


Παρασκευή 1 Απριλίου 2011

Συμβουλές του Γέροντος Παϊσίου για το γάμο και τη συζυγική ζωή

Συμβουλές του Γέροντος Παϊσίου για το γάμο και τη συζυγική ζωή



Στη διαφορά των χαρακτήρων κρύβεται η αρμονία του Θεού

Μια μέρα ήρθε στο Καλύβι κάποιος και μου είπε ότι είναι πολύ στενοχωρημένος, γιατί δεν συμφωνεί με την γυναίκα του. Είδα όμως ότι δεν υπάρχει κάτι σοβαρό ανάμεσά τους. Έχει ένα εξόγκωμα αυτός, κάποιο άλλο η γυναίκα του, και δεν μπορούν να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον. Χρειάζονται λίγο πλάνισμα. Πάρε δύο σανίδες απλάνιστες. Η μία έχει σ’ αυτό το σημείο ένα ρόζο, η άλλη σ’ εκείνο το σημείο και, αν πας να τις ενώσεις, μένει ένα κενό ανάμεσά τους. Άμα όμως πλανίσεις λίγο τη μία από εδώ, λίγο την άλλη από εκεί, αλλά με την ίδια πλάνη, αμέσως εφάπτονται. (Ο Γέροντας εννοεί ότι η εργασία αυτή γίνεται από τον Πνευματικό και είναι αποτελεσματική, εφόσον ου σύζυγοι θα έχουν τον ίδιο Πνευματικό, ώστε το πλάνισμα να γίνει «με την ίδια πλάνη»).

Μου λένε μερικοί άνδρες: «Δεν συμφωνώ με την γυναίκα μου, είμαστε αντίθετοι χαρακτήρες. Άλλος χαρακτήρας εκείνη, άλλος εγώ! Πως κάνει τέτοια παράξενα πράγματα ο Θεός; Δεν θα μπορούσε να οικονομήσει μερικές καταστάσεις έτσι, ώστε να ταιριάζουν τα ανδρόγυνα, για να μπορούν να ζουν πνευματικά;». «Δεν καταλαβαίνετε, τους λέω, ότι μέσα στη διαφορά των χαρακτήρων κρύβεται η αρμονία του Θεού; Οι διαφορετικοί χαρακτήρες δημιουργούν αρμονία. Αλλοίμονο, αν είσασταν ίδιοι χαρακτήρες! Σκεφθείτε τι θα γινόταν, αν λ.χ. και οι δύο θυμώνατε εύκολα. Θα γκρεμίζατε το σπίτι. Ή, αν και οι δύο είσασταν ήπιοι χαρακτήρες, θα κοιμόσασταν όρθιοι! Αν είσασταν τσιγκούνηδες, θα ταιριάζατε μεν, αλλά θα πηγαίνατε και οι δύο στην κόλαση. Αν πάλι είσασταν απλοχέρηδες, θα μπορούσατε να κρατήσετε σπίτι; Θα το διαλύατε, και τα παιδιά σας θα γύριζαν στους δρόμους. Ένα στραβόξυλο, αν πάρει ένα στραβόξυλο, ταιριάζουν μεταξύ τους - έτσι δεν είναι; - θα σκοτωθούν όμως μέσα σε μια μέρα! Γι’ αυτό τι γίνεται; Οικονομάει ο Θεός ένας καλός να πάρει ένα στραβόξυλο, για να βοηθηθεί, γιατί μπορεί να έχει καλή διάθεση, αλλά να μην έχει βοηθηθεί από μικρός».

Οι μικροδιαφορές των χαρακτήρων των συζύγων βοηθούν να δημιουργηθεί μια αρμονική οικογένεια, γιατί ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Στο αυτοκίνητο είναι απαραίτητο το γκάζι για να προχωρήσει, αλλά και το φρένο, για να σταματήσει. Αν το αυτοκίνητο είχε μόνο φρένο, δεν θα κουνιόταν, και αν είχε μόνο ταχύτητες, δεν θα μπορούσε να σταματήσει. Σε ένα ανδρόγυνο ξέρετε τι είπα; «Επειδή ταιριάζετε, γι’ αυτό δεν ταιριάζετε!». Είναι και οι δύο ευαίσθητοι. Αν συμβεί κάτι στο σπίτι, και οι δύο τα χάνουν και αρχίζουν: «Ωχ, τι πάθαμε!» ο ένας, «ωχ, τι πάθαμε!» ο άλλος. Ο ένας δηλαδή βοηθάει τον άλλον να απελπισθεί πιο πολύ. Δεν μπορεί να τον τονώσει λίγο, «για στάσου, να του πει, δεν είναι και τόσο σοβαρό αυτό που μας συμβαίνει». Το έχω δει αυτό σε πολλά ανδρόγυνα.

Και στην αγωγή των παιδιών, όταν οι σύζυγοι είναι διαφορετικοί χαρακτήρες, μπορούν περισσότερο να βοηθήσουν. Ο ένας κρατάει λίγο φρένο, ο άλλος λέει: «Άφησε τα παιδιά λίγο ελεύθερα». Αν τα στριμώξουν και οι δύο, θα χάσουν τα παιδιά τους. Και αν τα αφήσουν και οι δύο ελεύθερα, πάλι θα τα χάσουν. Ενώ έτσι βρίσκουν και τα παιδιά μία ισορροπία.

Θέλω να πω ότι όλα χρειάζονται. Φυσικά δεν πρέπει να ξεπερνούν τα όρια, αλλά ο καθένας να βοηθάει τον άλλον με τον τρόπο του. Αν φας λ.χ. κάτι πολύ γλυκό, θέλεις να φας και κάτι που είναι λίγο αλμυρό. Τρως, ας υποθέσουμε, πολλά σταφύλια, θέλεις και λίγο τυρί, για να κόψει τη γλύκα. Ή τα λάχανα, άμα είναι πολύ πικρά, δεν τρώγονται. Το λίγο πικρό όμως βοηθάει, όπως και το λίγο ξινό. Αλλά αν όποιος είναι ξινός λέει : «να γίνετε όλοι ξινοί σαν κι εμένα», όποιος είναι πικρός λέει: «να γίνετε όλοι πικροί», και ο άλλος που είναι αλμυρός λέει: «όλοι να γίνετε αλμυροί», τότε δεν γίνετε χωριό.

Το «φταίξιμο» και το «δίκαιο» των συζύγων

Μια φορά ήρθε στο Καλύβι κάποιος και μου είπε ότι είχε προβλήματα με τη γυναίκα του. Πήγαιναν για χωρισμό. Δεν ήθελε να δει ο ένας τον άλλον. Ήταν και οι δύο δάσκαλοι, είχαν και δύο παιδάκια. Δεν έτρωγαν ποτέ στο σπίτι. Σε άλλο εστιατόριο έτρωγε ο ένας μετά το σχολείο, σε άλλο ο άλλος, και αγόραζαν και κάτι σάντουιτς για να φάνε τα παιδιά. Τα καημένα, όταν οι γονείς γύριζαν στο σπίτι, πήγαιναν και έψαχναν στις τσέπες και στις τσάντες τους, για να δουν τι τους έφεραν απ’ έξω να φάνε.

Περνούσαν μεγάλο δράμα! Αυτός έκανε και τον ψάλτη. Σε άλλη εκκλησία πήγαινε η γυναίκα του, σε άλλη έψαλλε αυτός. Τόσο πολύ! «Τι να κάνω, Πάτερ, μου λέει, σηκώνω μεγάλο σταυρό, πολύ μεγάλο. Κάθε μέρα έχουμε φασαρίες στο σπίτι». «Πήγες στον Πνευματικό;», τον ρωτάω. «Ναι, πήγα, μου λέει, και μου είπε: “Υπομονή να κάνεις, σηκώνεις μεγάλο σταυρό”». «Για να δω, του λέω, ποιος σηκώνει μεγάλο σταυρό... Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν παντρευτήκατε, μαλώνατε έτσι;». «Όχι, μου λέει. Οκτώ χρόνια ήμασταν πολύ αγαπημένοι. Λάτρευα την γυναίκα μου περισσότερο από τον Θεό! Μετά εκείνη άλλαξε. Έγινε γκρινιάρα, ιδιότροπη...». Ακούς; Τη λάτρευε περισσότερο από τον Θεό! «Έλα εδώ, του λέω. Λάτρευες την γυναίκα σου περισσότερο από τον Θεό! Η γυναίκα σου φταίει τώρα ή εσύ, που φθάσατε σ’ αυτή την κατάσταση; Εξ αιτίας σου πήρε την Χάρη Του ο Θεός από την γυναίκα σου.

Και τι σκέφτεσαι να κάνεις τώρα;», τον ρωτάω. «Μάλλον να χωρίσουμε», μου λέει. «Μήπως έμπλεξες και με καμιά άλλη;». «Ναι, έχω υπ’ όψιν μου κάποια», μου λέει. «Βρε, δεν καταλαβαίνεις ότι εσύ είσαι ο φταίχτης; Να ζητήσεις πρώτα συγχώρεση από τον Θεό, γιατί λάτρευες την γυναίκα σου περισσότερο από Εκείνον. Μετά, να πας να ζητήσεις συγχώρεση από τη γυναίκα σου. “Να με συγχωρέσεις”, να της πεις, “εγώ έγινα αιτία να δημιουργηθεί αυτή η κατάσταση στο σπίτι και να ταλαιπωρούνται τα παιδιά”».

Έπειτα, να πας να εξομολογηθείς και να λατρεύεις τον Θεό σαν Θεό και να αγαπάς τη γυναίκα σου σαν γυναίκα σου, και θα δεις, τα πράγματα θα πάνε καλά». Τον τράνταξα. Άρχισε να κλαίει. Μετά μου υποσχέθηκε πως θα με ακούσει. Ήρθε μετά από λίγο καιρό χαρούμενος. «Σ’ ευχαριστώ, Πάτερ, μας έσωσες, μου λέει. Είμαστε μια χαρά, κι εμείς και τα παιδιά μας». Βλέπεις; Να είναι αυτός ο φταίχτης και να νομίζει κιόλας ότι σηκώνει πολύ μεγάλο σταυρό!