Γι’ αυτό, μην κατακρίνεις !!!

Γι’ αυτό, μην κατακρίνεις !!!

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

Κάποτε, επισκέφθηκε τον Γέροντα Εφραίμ, ο π. Αθανάσιος Σιμωνοπετρίτης.

Ο Γέροντας ζούσε μόνος του, μιας και είχε πεθάνει ο γέροντάς του, και διηγούνταν στο π. Αθανάσιο, πόσο δύσκολη είναι η μοναξιά. Αυτός ο Ησυχαστής! Μάλιστα, του είπε το εξής:

- Πρέπει να είσαι, πραγματικά, όπως έλεγε ο Αριστοτέλης: «ή άγγελος ή δαίμονας» για να μείνεις μόνος σου. Βλέπεις; (δείχνοντας ότι του είχαν πέσει τα δόντια από τη στεναχώρια που έχασε το γέροντά του).

Συνεχίζοντας, ο Γέροντας, λέει στον π. Αθανάσιο:

- Βλέπεις εκείνο το κελί;

- Το βλέπω, απαντά ο π. Αθανάσιος.

- Εκεί είναι ο γερο-Ραφαήλ· και όταν πέθανε ο γέροντάς του, πήρε κουτιά από καλαμάρια, και τα έδεσε σε ένα σύρμα και τα χτυπούσε. Έβγαινε και τα χτυπούσε...

«Άγιε Ραφαήλ, πλανέθηκε!», έλεγα.

Τώρα, πόσες φορές και εγώ, π. Αθανάσιε, ήθελα να είχα κουτιά από καλαμάρια να τα χτυπώ, να παρηγοριέμαι στην μοναξιά μου…

Γι’ αυτό, μην κατακρίνεις· γιατί αυτό που κατακρίνεις, θα παραχωρήσει ο Θεός να πέσεις και εσύ, για να πάρεις πείρα.

Έτσι, γιατί να πέσεις; Κράτα εκεί που είσαι!

Πηγή: Διήγηση π. Αθανασίου Σιμωνοπετρίτου, στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κατερίνης. http://www.youtube.com/watch?v=kmGu3c9WTJ8

Έχουμε χρόνο για προσευχή;

Έχουμε χρόνο για προσευχή;

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

Είχε πάει, κάποτε, στο Άγιον Όρος, κάποιος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, για να επισκεφθεί τον Γέροντα Εφραίμ και να τον συμβουλευθεί σχετικά με την προσευχή.

Και ρώτησε ο καθηγητής:

- Γέροντα, εσείς εδώ καλά προσεύχεσθε. Εμείς, τι θα γίνει στον κόσμο, που έχουμε γυναίκα, έχουμε παιδιά, έχουμε απασχολήσεις κλπ.;

Ρωτά ο Γέροντας:

- Πού μένετε, κύριε καθηγητά;

- Στο Πανόραμα, απαντά ο καθηγητής.

- Έχετε αυτοκίνητο και κατεβαίνετε στο Πανεπιστήμιο;

- Όχι, Γέροντα· με το αστικό.

- Πόση ώρα κάνετε;

- Ε, μισή ώρα.

- Λοιπόν, του λέει ο Γέροντας, από την ώρα που θα σηκώνεστε το πρωί και θα πάτε να πλυθείτε, πέστε ένα «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Πάτε στην τουαλέτα, πέστε ένα «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ξυρίζεστε, πέστε ένα «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ρίχνετε νερό, ένα «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ώσπου να φέρει τον καφέ η γυναίκα σας, ένα «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Μπαίνετε στο λεωφορείο· αντί να βλέπετε από δω από κει, κάντε πως κοιμάστε και ώσπου να φτάσετε στο Πανεπιστήμιο και το βράδυ να επαναλάβετε το ίδιο, θα κάνετε κανόνα περισσότερο από ότι κάνουμε εμείς.

Και του λέει ο καθηγητής:

- Καλά, Γέροντα, όλα αυτά τα δέχομαι… αλλά και στην τουαλέτα να προσεύχομαι;

και του απαντά ο Γέροντας:

- Γιατί, φοβάσαι να μη μολυνθεί ο Θεός;

Π η γ ή : Διήγηση π. Αθανασίου Σιμωνοπετρίτου, στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κατερίνης. http://www.youtube.com/watch?v=kmGu3c9WTJ8

Εξομολόγηση - Μετάνοια

Εξομολόγηση – Μετάνοια

π. Εφραίμ Κατουνακιώτης

(1912 – 1998)

Δεν σε κατηγορώ ότι έκανες αμαρτίες πολλές και σοβαρές, όχι, άνθρωπος είσαι. Σε κατηγορώ, γιατί δεν εξομολογείσαι. Αυτό σε κατηγορώ. Έπεσες; Στον πνευματικό. Έπεσες; Στον πνευματικό, όλα στον πνευματικό. Και η οσία Μαρία, πρώτα εξομολογήθηκε.

Στη γειτονιά μας ήτανε κάποιος Κύπριος και είχε έναν υποτακτικό, ο οποίος τους γονείς του δεν είχε αναπαύσει, να πούμε. Όταν καλογέρευσε, και τον Γέροντά του δεν τον ανέπαυσε. Κι' εκεί που καθόμαστε στη Μικρή Αγία Άννα, τον έστειλε ο Γέροντάς του στον Γέροντα, τον Γέρο-Ιωσήφ, να πει τον λογισμό του και ό,τι μπορεί να τον βοηθήσει. Όταν ήρθε εκεί, ήμαστε γύρω έτσι με τον Γέροντα, λέει: «Άντε εσύ, πήγαινε εσύ, πηγαίνετε στα δωμάτιά σας· έλα 'δω, πάτερ- Ιωάννη». Ανεβαίνει, πήγαινε στο δωμάτιό του.

-Γέροντα, λέει, η ψυχή μου κλαίει, κλαίει, κλαίει σαν μικρό παιδί.

-Γιατί, παιδί μου, η ψυχή σου κλαίει;

-Διότι, λέει, δεν ανέπαυσα τον Γέροντά μου.

-Ε, πού καταλαμβάνεις ότι δεν ανέπαυσες τον Γέροντα;

-Να, λέει, έτσι στην υπακοή.

-Άκουσε, παιδί μου. Εκεί που γκρέμισες, εκεί να διορθώσεις. Εχαλάρωσες το "νά 'ναι ευλογημένο", την ταπείνωση και την αυταπάρνηση στον Γέροντα. Μη ζητάς τώρα με την ευχή ή με την Θεία Μετάληψη, πάτερ μου, να διορθώσεις το λάθος σου. Εκεί έσφαλες, εκεί να βάλεις μετάνοια, εκεί να διορθώσεις.

Ο αββάς Παμβώ, όταν ήταν κοσμικός, πήγε και κλέψανε σύκα από άλλο γειτονικό αμπέλι. Και όταν τους πήρε μυρωδιά ο δραγάτης, το 'βαλαν στα ποδάρια να φύγουν, Αλλά από το μαντήλι που είχε τα σύκα, τού 'πεσε ένα σύκο κάτω και να μην το χάσει, πήγε και το 'φαγε. Και λέει ο ίδιος: «Όποτε θυμάμαι αυτό το σύκο, κάθομαι και κλαίω». Κάθομαι και κλαίω... Αυτό το σύκο...

Έτσι κι εγώ, να πούμε. Όταν θυμάμαι αυτήν την παρακοή που έκανα στον Γέροντα, ως άλλος απόστολος Πέτρος, κάθομαι και κλαίω. Γιατί να κάνω αυτήν την παρακοή, να μην την κάνω υπακοή να κερδίσω;

Ένα πράγμα, άμα σε κεντάει η συνείδησή σου, πήγαινε και βάλε μετάνοια: «Αδερφέ μου, ευλόγησον, σε παρακαλώ να με συγχωρέσεις, έσφαλα». Αυτό διορθώνει το λάθος σου. Μην παραβλέπεις τη συνείδησή σου. Άνθρωποι είμεθα, ένας στον άλλον φταίει. Ή σου είπε έναν λόγο είτε δεν έκανε εκείνο το οποίο είπες, και οπότε κατόπιν η συνείδηση έρχεται ελέγχουσα. Μην την παραβλέπεις, πήγαινε ταπεινώσου και πες το "ευλόγησον" εις τον αδελφό ή εις τον Γέροντα.

Π η γ ή : Από το βιβλίο «Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης». Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας». www.toperivoli.gr

Η λ ε κ τ ρ ο ν ι κ ή   π η γ ή : http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/monasticism/efraim_exomologis.htm