Ὅποιος ἔχει ὀρθὴ πίστη, ἔχει ἀληθινὴ ἀγάπη

Ὅποιος ἔχει ὀρθὴ πίστη, ἔχει ἀληθινὴ ἀγάπη

Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου

- Γέροντα, μᾶς ἔχετε πεῖ ὅτι πρῶτα εἶναι ἡ πίστη, καὶ μετὰ ἔρχεται ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό.

- Κοίταξε· γιὰ νὰ ἀγαπήσεις τὸν Θεό, πρέπει νὰ Τὸν πιστέψεις. Ἀνάλογη μὲ τὴν πίστη μας εἶναι καὶ ἡ ἀγάπη μας πρὸς τὸν Θεό.

- Μπορεῖ, Γέροντα, κάποιος νὰ ἔχει ἀγάπη χωρὶς νὰ ἔχει ὀρθὴ πίστη;

- Μπορεῖ νὰ νομίζει ὅτι ἔχει ἀγάπη καὶ στὴν πραγματικότητα νὰ μὴν ἔχει. Μέσα στὸ δόγμα τὸ ὀρθό, τὸ Ὀρθόδοξο, βρίσκει κανεὶς τὴν ἀληθινὴ ἀγάπη. Ἦρθαν μία φορᾷ στὸ Καλύβι δύο Καθολικοί. Ὁ ἕνας ἦταν δημοσιογράφος καὶ ὁ ἄλλος γραμματέας στὸ Βατικανό.

- «Πρῶτα νὰ ποῦμε τὸ “Πάτερ ἡμῶν…”», μοῦ εἶπαν.

- «Γιὰ νὰ ποῦμε τὸ “Πάτερ ἡμῶν…”», τοὺς λέω, «πρέπει νὰ συμφωνοῦμε καὶ στὸ δόγμα, ἀλλὰ μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστι» (πρβλ. Λουκ. 16:26).

- «Καλά», μοῦ λέει ὁ ἕνας, «μόνον οἱ Ὀρθόδοξοι θὰ σωθοῦν; Ὁ Θεὸς εἶναι μὲ ὅλο τὸν κόσμο».

- «Ναί», τοῦ λέω, «ἀλλὰ ἐσὺ μπορεῖς νὰ μοῦ πεῖς πόσος κόσμος εἶναι μὲ τὸν Θεό;»

- «Νὰ δείξουμε ἀγάπη», μοῦ λένε μετά.

- «Καὶ ἡ ἁμαρτία ἔγινε μόδα», τοὺς λέω.

- «Καὶ αὐτὸ μέσα στὴν ἀγάπη εἶναι», μοῦ λένε!

- «Ὅλοι μιλᾶνε γιὰ ἀγάπη, εἰρήνη καὶ ὁμόνοια», τοὺς εἶπα στὸ τέλος, «ἀλλὰ ὅλοι αὐτοὶ εἶναι διχασμένοι καὶ μὲ τὸν ἑαυτό τους καὶ μὲ τοὺς ἄλλους, γι’ αὐτὸ ἑτοιμάζουν ὅλο καὶ μεγαλύτερες βόμβες»!

Πολλοὶ ποὺ μιλοῦν γιὰ ἀγάπη καὶ ἑνότητα, οἱ ἴδιοι δὲν εἶναι ἑνωμένοι μὲ τὸν Θεό, γιατί δὲν Τὸν ἔχουν ἀγαπήσει οὔτε ἔχουν ἀγάπη ἀληθινή. Ἀγάπη ἀληθινὴ ἔχει ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ὀρθὴ πίστη, ζεῖ κοντὰ στὸν Θεό, καὶ τότε ὁ Θεὸς ζωγραφίζεται στὸ πρόσωπό του, καὶ οἱ ἄλλοι βλέπουν στὸ πρόσωπό του τὸν Θεό.

Πηγή: «Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Ε’ : Πάθη καὶ Ἀρετές», Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον “Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος”, Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης, 2006, σελ. 285-286.

Τὸ ἄγχος τῶν νέων γιὰ τὸ μέλλον τους

Τὸ ἄγχος τῶν νέων γιὰ τὸ μέλλον τους

Γέροντoς Παϊσίου Ἁγιορείτου

Συχνὰ οἱ νέοι ποὺ ἐνδιαφέρονται πῶς νὰ τακτοποιηθοῦν καλύτερα, ἀλλὰ καὶ νὰ βρίσκονται κοντὰ στὸν Θεό, ἀνησυχοῦν γιὰ τὴν ἀποκατάστασή τους. Αὐτὸ φανερώνει ὑγεία. Τὸ νὰ μὴ σκέφτεται ἕνας νέος καὶ νὰ μὴν ἀνησυχεῖ γιὰ τὴν ἀποκατάστασή του, φανερώνει ἀδιάφορο ἄνθρωπο καὶ ἑπόμενο εἶναι ὁ ἀδιάφορος νὰ εἶναι ἀνεπρόκοπος.

Μόνο χρειάζεται νὰ προσέξουν αὐτὴ ἡ ἀνησυχία νὰ μὴν ξεπερνάει τὰ ὅρια, γιατί ὁ διάβολος προσπαθεῖ νὰ τὴν διαστρέψει, νὰ τὴν κάνει ἀγωνία καὶ νὰ κρατᾶ τὸν νοῦ τους σὲ διαρκῆ σύγχυση.

Οἱ νέοι πρέπει νὰ ἐμπιστεύονται τὸν ἑαυτό τους στὸν Θεό, γιὰ νὰ εἰρηνεύουν. Γιατί ὁ καλὸς Θεὸς σὰν στοργικὸς Πατέρας ἐνεργεῖ ἐκεῖ ὅπου ἐμεῖς ἀνθρωπίνως δὲν μποροῦμε νὰ ἐνεργήσουμε. Δὲν χρειάζεται νὰ βιάζονται καὶ νὰ παίρνουν ἀνώριμες ἀποφάσεις γιὰ τὴν ζωὴ ποὺ θὰ ἀκολουθήσουν...

Νὰ φροντίσουν πρῶτα νὰ πάρουν τὸ πτυχίο τους, ὑστέρα γιὰ τὴν δουλειὰ τους - τὰ ἀγόρια νὰ τελειώσουν καὶ τὸ στρατιωτικὸ - καὶ στὴν συνέχεια, ὥριμα πλέον καὶ μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἢ νὰ κάνουν μία καλῆ οἰκογένεια, ἂν ἔχουν ἀποφασίσει τὴν ἔγγαμη ζωή, ἢ νὰ πᾶνε στὸ Μοναστήρι ποὺ θὰ διαλέξουν, ἂν ἔχουν ἀποφασίσει τὸν Μοναχισμό.

Πηγή: http://agiabarbarapatras.blogspot.com/2010/01/blog-post_7393.html

Συμβουλές του Γέροντος Παϊσίου για το γάμο και τη συζυγική ζωή

Συμβουλές του Γέροντος Παϊσίου για το γάμο και τη συζυγική ζωή

Στη διαφορά των χαρακτήρων κρύβεται η αρμονία του Θεού

Μια μέρα ήρθε στο Καλύβι κάποιος και μου είπε ότι είναι πολύ στενοχωρημένος, γιατί δεν συμφωνεί με την γυναίκα του. Είδα όμως ότι δεν υπάρχει κάτι σοβαρό ανάμεσά τους. Έχει ένα εξόγκωμα αυτός, κάποιο άλλο η γυναίκα του, και δεν μπορούν να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον. Χρειάζονται λίγο πλάνισμα. Πάρε δύο σανίδες απλάνιστες. Η μία έχει σ’ αυτό το σημείο ένα ρόζο, η άλλη σ’ εκείνο το σημείο και, αν πας να τις ενώσεις, μένει ένα κενό ανάμεσά τους. Άμα όμως πλανίσεις λίγο τη μία από εδώ, λίγο την άλλη από εκεί, αλλά με την ίδια πλάνη, αμέσως εφάπτονται. (Ο Γέροντας εννοεί ότι η εργασία αυτή γίνεται από τον Πνευματικό και είναι αποτελεσματική, εφόσον ου σύζυγοι θα έχουν τον ίδιο Πνευματικό, ώστε το πλάνισμα να γίνει «με την ίδια πλάνη»).

Μου λένε μερικοί άνδρες: «Δεν συμφωνώ με την γυναίκα μου, είμαστε αντίθετοι χαρακτήρες. Άλλος χαρακτήρας εκείνη, άλλος εγώ! Πως κάνει τέτοια παράξενα πράγματα ο Θεός; Δεν θα μπορούσε να οικονομήσει μερικές καταστάσεις έτσι, ώστε να ταιριάζουν τα ανδρόγυνα, για να μπορούν να ζουν πνευματικά;». «Δεν καταλαβαίνετε, τους λέω, ότι μέσα στη διαφορά των χαρακτήρων κρύβεται η αρμονία του Θεού; Οι διαφορετικοί χαρακτήρες δημιουργούν αρμονία. Αλλοίμονο, αν είσασταν ίδιοι χαρακτήρες! Σκεφθείτε τι θα γινόταν, αν λ.χ. και οι δύο θυμώνατε εύκολα. Θα γκρεμίζατε το σπίτι. Ή, αν και οι δύο είσασταν ήπιοι χαρακτήρες, θα κοιμόσασταν όρθιοι! Αν είσασταν τσιγκούνηδες, θα ταιριάζατε μεν, αλλά θα πηγαίνατε και οι δύο στην κόλαση. Αν πάλι είσασταν απλοχέρηδες, θα μπορούσατε να κρατήσετε σπίτι; Θα το διαλύατε, και τα παιδιά σας θα γύριζαν στους δρόμους. Ένα στραβόξυλο, αν πάρει ένα στραβόξυλο, ταιριάζουν μεταξύ τους - έτσι δεν είναι; - θα σκοτωθούν όμως μέσα σε μια μέρα! Γι’ αυτό τι γίνεται; Οικονομάει ο Θεός ένας καλός να πάρει ένα στραβόξυλο, για να βοηθηθεί, γιατί μπορεί να έχει καλή διάθεση, αλλά να μην έχει βοηθηθεί από μικρός».

Οι μικροδιαφορές των χαρακτήρων των συζύγων βοηθούν να δημιουργηθεί μια αρμονική οικογένεια, γιατί ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Στο αυτοκίνητο είναι απαραίτητο το γκάζι για να προχωρήσει, αλλά και το φρένο, για να σταματήσει. Αν το αυτοκίνητο είχε μόνο φρένο, δεν θα κουνιόταν, και αν είχε μόνο ταχύτητες, δεν θα μπορούσε να σταματήσει. Σε ένα ανδρόγυνο ξέρετε τι είπα; «Επειδή ταιριάζετε, γι’ αυτό δεν ταιριάζετε!». Είναι και οι δύο ευαίσθητοι. Αν συμβεί κάτι στο σπίτι, και οι δύο τα χάνουν και αρχίζουν: «Ωχ, τι πάθαμε!» ο ένας, «ωχ, τι πάθαμε!» ο άλλος. Ο ένας δηλαδή βοηθάει τον άλλον να απελπισθεί πιο πολύ. Δεν μπορεί να τον τονώσει λίγο, «για στάσου, να του πει, δεν είναι και τόσο σοβαρό αυτό που μας συμβαίνει». Το έχω δει αυτό σε πολλά ανδρόγυνα.

Και στην αγωγή των παιδιών, όταν οι σύζυγοι είναι διαφορετικοί χαρακτήρες, μπορούν περισσότερο να βοηθήσουν. Ο ένας κρατάει λίγο φρένο, ο άλλος λέει: «Άφησε τα παιδιά λίγο ελεύθερα». Αν τα στριμώξουν και οι δύο, θα χάσουν τα παιδιά τους. Και αν τα αφήσουν και οι δύο ελεύθερα, πάλι θα τα χάσουν. Ενώ έτσι βρίσκουν και τα παιδιά μία ισορροπία.

Θέλω να πω ότι όλα χρειάζονται. Φυσικά δεν πρέπει να ξεπερνούν τα όρια, αλλά ο καθένας να βοηθάει τον άλλον με τον τρόπο του. Αν φας λ.χ. κάτι πολύ γλυκό, θέλεις να φας και κάτι που είναι λίγο αλμυρό. Τρως, ας υποθέσουμε, πολλά σταφύλια, θέλεις και λίγο τυρί, για να κόψει τη γλύκα. Ή τα λάχανα, άμα είναι πολύ πικρά, δεν τρώγονται. Το λίγο πικρό όμως βοηθάει, όπως και το λίγο ξινό. Αλλά αν όποιος είναι ξινός λέει : «να γίνετε όλοι ξινοί σαν κι εμένα», όποιος είναι πικρός λέει: «να γίνετε όλοι πικροί», και ο άλλος που είναι αλμυρός λέει: «όλοι να γίνετε αλμυροί», τότε δεν γίνετε χωριό.

Το «φταίξιμο» και το «δίκαιο» των συζύγων

Μια φορά ήρθε στο Καλύβι κάποιος και μου είπε ότι είχε προβλήματα με τη γυναίκα του. Πήγαιναν για χωρισμό. Δεν ήθελε να δει ο ένας τον άλλον. Ήταν και οι δύο δάσκαλοι, είχαν και δύο παιδάκια. Δεν έτρωγαν ποτέ στο σπίτι. Σε άλλο εστιατόριο έτρωγε ο ένας μετά το σχολείο, σε άλλο ο άλλος, και αγόραζαν και κάτι σάντουιτς για να φάνε τα παιδιά. Τα καημένα, όταν οι γονείς γύριζαν στο σπίτι, πήγαιναν και έψαχναν στις τσέπες και στις τσάντες τους, για να δουν τι τους έφεραν απ’ έξω να φάνε.

Περνούσαν μεγάλο δράμα! Αυτός έκανε και τον ψάλτη. Σε άλλη εκκλησία πήγαινε η γυναίκα του, σε άλλη έψαλλε αυτός. Τόσο πολύ! «Τι να κάνω, Πάτερ, μου λέει, σηκώνω μεγάλο σταυρό, πολύ μεγάλο. Κάθε μέρα έχουμε φασαρίες στο σπίτι». «Πήγες στον Πνευματικό;», τον ρωτάω. «Ναι, πήγα, μου λέει, και μου είπε: “Υπομονή να κάνεις, σηκώνεις μεγάλο σταυρό”». «Για να δω, του λέω, ποιος σηκώνει μεγάλο σταυρό... Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν παντρευτήκατε, μαλώνατε έτσι;». «Όχι, μου λέει. Οκτώ χρόνια ήμασταν πολύ αγαπημένοι. Λάτρευα την γυναίκα μου περισσότερο από τον Θεό! Μετά εκείνη άλλαξε. Έγινε γκρινιάρα, ιδιότροπη...». Ακούς; Τη λάτρευε περισσότερο από τον Θεό! «Έλα εδώ, του λέω. Λάτρευες την γυναίκα σου περισσότερο από τον Θεό! Η γυναίκα σου φταίει τώρα ή εσύ, που φθάσατε σ’ αυτή την κατάσταση; Εξ αιτίας σου πήρε την Χάρη Του ο Θεός από την γυναίκα σου.

Και τι σκέφτεσαι να κάνεις τώρα;», τον ρωτάω. «Μάλλον να χωρίσουμε», μου λέει. «Μήπως έμπλεξες και με καμιά άλλη;». «Ναι, έχω υπ’ όψιν μου κάποια», μου λέει. «Βρε, δεν καταλαβαίνεις ότι εσύ είσαι ο φταίχτης; Να ζητήσεις πρώτα συγχώρεση από τον Θεό, γιατί λάτρευες την γυναίκα σου περισσότερο από Εκείνον. Μετά, να πας να ζητήσεις συγχώρεση από τη γυναίκα σου. “Να με συγχωρέσεις”, να της πεις, “εγώ έγινα αιτία να δημιουργηθεί αυτή η κατάσταση στο σπίτι και να ταλαιπωρούνται τα παιδιά”».

Έπειτα, να πας να εξομολογηθείς και να λατρεύεις τον Θεό σαν Θεό και να αγαπάς τη γυναίκα σου σαν γυναίκα σου, και θα δεις, τα πράγματα θα πάνε καλά». Τον τράνταξα. Άρχισε να κλαίει. Μετά μου υποσχέθηκε πως θα με ακούσει. Ήρθε μετά από λίγο καιρό χαρούμενος. «Σ’ ευχαριστώ, Πάτερ, μας έσωσες, μου λέει. Είμαστε μια χαρά, κι εμείς και τα παιδιά μας». Βλέπεις; Να είναι αυτός ο φταίχτης και να νομίζει κιόλας ότι σηκώνει πολύ μεγάλο σταυρό!

Π η γ ή : http://img.pathfinder.gr/clubs/files_3/90089/19.pdf

Το μάλωμα και ο έπαινος του παιδιού !!!

Το μάλωμα και ο έπαινος του παιδιού !!!

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

- Οι γονείς πρέπει να προσέχουν πολύ να μη μαλώνουν τα παιδιά τους το βράδυ, γιατί το βράδυ τα παιδιά δεν έχουν με τι να διασκεδάσουν την στενοχώρια τους και η μαυρίλα της νύχτας την μαυρίζει πιο πολύ. Αρχίζουν να σκέφτονται πώς να αντιδράσουν, ψάχνουν διάφορες λύσεις, μπαίνει στην μέση και ο διάβολος, και μπορεί να φθάσουν στην απελπισία. Την ημέρα, και να πουν τα παιδιά: «Θα κάνω αυτό ή εκείνο», θα βγουν έξω, θα ξεχαστούν, οπότε διασκεδάζεται η στενοχώρια.

- Γέροντα, το ξύλο βοηθάει τα παιδιά να διορθωθούν;

- Όσο γίνεται, οι γονείς να το αποφεύγουν. Να προσπαθούν με το καλό και με υπομονή να δώσουν στο παιδί να καταλάβει ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό. Μόνον όταν είναι μικρό το παιδί και δεν καταλαβαίνει ότι αυτό που κάνει είναι επικίνδυνο, βοηθιέται, αν φάει κανένα σκαμπίλι, για να προσέχει άλλη φορά. Ο φόβος, μήπως φάει πάλι σκαμπίλι, γίνεται φρένο και το προστατεύει. Εγώ, όταν ήμουν μικρός, περισσότερο βοηθιόμουν από την μητέρα μου παρά από τον πατέρα μου. Και οι δυο με αγαπούσαν και ήθελαν το καλό μου. Καθένας, όμως, με βοηθούσε με το δικό του τρόπο. Ο πατέρας μου ήταν αυστηρός. Όταν κάναμε καμιά αταξία, μας έδινε σκαμπίλια. Εγώ πονούσα λίγο από το ξύλο, μαζευόμουν, όταν, όμως, περνούσε ο πόνος, ξεχνούσα και τον πόνο και τις συμβουλές του. Όχι ότι δεν με αγαπούσε ο πατέρας μου. Από αγάπη με έδερνε. Μια φορά, θυμάμαι, τριών ετών ήμουν, που μου έδωσε ο πατέρας μου ένα σκαμπίλι, με τίναξε πέρα! Τι είχε γίνει; Δίπλα από το σπίτι μας ήταν ένα σπίτι εγκαταλελειμμένο. Οι ιδιοκτήτες είχαν φύγει στην Αμερική και είχε ρημάξει. Στην αυλή είχε μια συκιά που τα κλαδιά της έβγαιναν στον δρόμο. Ήταν καλοκαίρι και ήταν γεμάτη σύκα. Εκεί που έπαιζα με τα άλλα παιδιά, ήρθε ένας γείτονας και με σήκωσε, για να του κόψω μερικά σύκα, γιατί δεν έφθανε μόνος του να τα κόψει. Του έκοψα πέντε έξι και μου έδωσε κι εμένα δύο. Όταν το έμαθε ο πατέρας μου, θύμωσε πάρα πολύ. Μου έδωσε ένα σκαμπίλι!

... Εγώ έβαλα τα κλάματα. Η μάνα μου, που ήταν μπροστά, γύρισε και του είπε: «Τι το χτυπάς το παιδί; Τι ήξερε αυτό; μικρό παιδί είναι. Πως μπορείς να το ακούς να κλαίει;». «Άμα έκλαιγε τότε που το σήκωσε ο άλλος, για να κόψη τα σύκα, δεν θα έκλαιγε τώρα, είπε ο πατέρας μου. Αλλά, φαίνεται, ήθελε να φάει και αυτό σύκα. Ας κλαίει λοιπόν τώρα». Που να τολμήσω να το ξανακάνω! Και η μητέρα μου έβλεπε τις αταξίες μου και στενοχωριόταν, αλλά είχε μια αρχοντιά. Όταν έκανα καμία αταξία, γύριζε το κεφάλι από την άλλη μεριά και έκανε πως δεν με βλέπει, για να μη με στενοχωρήσει. Εμένα, όμως, αυτή η συμπεριφορά μου ράγιζε την καρδιά. «Κοίταξε, έλεγα μέσα μου, εγώ έκανα τέτοια αταξία και η μητέρα όχι μονάχα δεν με δέρνει, αλλά κάνει και πως δεν με βλέπει! Άλλη φορά δεν θα το ξανακάνω! Πώς να την ξαναστενοχωρήσω;». Με αυτήν την συμπεριφορά της η μητέρα μου με βοηθούσε περισσότερο, παρά αν μου έδινε ένα σκαμπίλι. Κι εγώ, όμως, δεν το εκμεταλλευόμουν, να πω: «Ε, τώρα δεν με βλέπει, ας κάνω μεγαλύτερη αταξία». Ενώ ο πατέρας μου, μόλις έκανα κάτι, τακ, σκαμπίλι. Βλέπεις, και οι δύο με αγαπούσαν, εκείνο, όμως, που με διόρθωνε περισσότερο ήταν η αρχοντική συμπεριφορά της μάνας μου.

- Γέροντα, μερικά παιδιά, όμως, είναι πολύ άτακτα. Φωνάζουν, τρέχουν, κάνουν ζημιές. Πώς να αποφύγουν οι γονείς το ξύλο;

- Κοίταξε, δεν φταίνε τα παιδιά. Τα παιδιά, για να μεγαλώσουν φυσιολογικά, θέλουν αυλή, για να μπορούν να παίξουν. Τώρα τα κακόμοιρα είναι κλεισμένα μέσα στις πολυκατοικίες και ζορίζονται. Δεν μπορούν να τρέξουν ελεύθερα, να παίξουν, να χαρούν. Δεν πρέπει να στενοχωριούνται οι γονείς, όταν το παιδάκι είναι ζωηρό. Ένα ζωηρό παιδί έχει δυνάμεις μέσα του και μπορεί να προκόψει πολύ στην ζωή του, αν τις αξιοποιήσει…

Π η γ ή : Από το βιβλίο «Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου - Λόγοι Δ΄ - Οικογενειακή ζωή», Έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2004.

Η λ ε κ τ ρ ο ν ι κ ή  Π η γ ή : http://agioritikesmnimes.pblogs.gr/2011/01/1970-gero-pa-sios-to-malwma-kai-o-epainos-toy-paidioy.html