Νὰ μὴν κατακρίνουμε κανέναν !

Νὰ μὴν κατακρίνουμε κανέναν !

Μὴν κατακρίνεις τὸν πλησίον σου. Μπορεῖ νὰ γνωρίζεις τὴν ἁμαρτία του, ἀλλὰ δὲν γνωρίζεις τὴ μετάνοιά του.

Γιὰ νὰ μὴν κατακρίνεις, πρέπει νὰ ἀποφεύγεις αὐτοὺς ποὺ κατακρίνουν καὶ νὰ προσέχεις τί ἀκοῦν τ’ αὐτιά σου.

Ποτὲ νὰ μὴν πιστεύεις τὰ λόγια αὐτῶν ποὺ κατακρίνουν καὶ ποτὲ νὰ μὴ μιλᾷς ἄσχημα πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη τῶν ἄλλων.

Μὴ δέχεσαι κακὸ λογισμὸ γιὰ κανέναν, γιατί ἔτσι θὰ γίνεις ἐσὺ κακός.

Αὐτὸς εἶναι πιὸ σύντομος δρόμος πρὸς τὴ σωτηρία, ἀπὸ τὸ δρόμο τῆς νηστείας, τῆς ἀγρυπνίας καὶ τῆς κακοπάθειας.

Ὅταν κατακρίνεις τὸν ἄλλον γιὰ κάτι, θὰ πάθεις κι ἐσὺ τὸ ἴδιο!

Γι’ αὐτό, λοιπόν, νὰ μὴν κατακρίνουμε κανέναν!

Πηγή: http://www.youtube.com/watch?v=2suqiT87-Mk

Γι’ αυτό, μην κατακρίνεις !!!

Γι’ αυτό, μην κατακρίνεις !!!

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

Κάποτε, επισκέφθηκε τον Γέροντα Εφραίμ, ο π. Αθανάσιος Σιμωνοπετρίτης.

Ο Γέροντας ζούσε μόνος του, μιας και είχε πεθάνει ο γέροντάς του, και διηγούνταν στο π. Αθανάσιο, πόσο δύσκολη είναι η μοναξιά. Αυτός ο Ησυχαστής! Μάλιστα, του είπε το εξής:

- Πρέπει να είσαι, πραγματικά, όπως έλεγε ο Αριστοτέλης: «ή άγγελος ή δαίμονας» για να μείνεις μόνος σου. Βλέπεις; (δείχνοντας ότι του είχαν πέσει τα δόντια από τη στεναχώρια που έχασε το γέροντά του).

Συνεχίζοντας, ο Γέροντας, λέει στον π. Αθανάσιο:

- Βλέπεις εκείνο το κελί;

- Το βλέπω, απαντά ο π. Αθανάσιος.

- Εκεί είναι ο γερο-Ραφαήλ· και όταν πέθανε ο γέροντάς του, πήρε κουτιά από καλαμάρια, και τα έδεσε σε ένα σύρμα και τα χτυπούσε. Έβγαινε και τα χτυπούσε...

«Άγιε Ραφαήλ, πλανέθηκε!», έλεγα.

Τώρα, πόσες φορές και εγώ, π. Αθανάσιε, ήθελα να είχα κουτιά από καλαμάρια να τα χτυπώ, να παρηγοριέμαι στην μοναξιά μου…

Γι’ αυτό, μην κατακρίνεις· γιατί αυτό που κατακρίνεις, θα παραχωρήσει ο Θεός να πέσεις και εσύ, για να πάρεις πείρα.

Έτσι, γιατί να πέσεις; Κράτα εκεί που είσαι!

Πηγή: Διήγηση π. Αθανασίου Σιμωνοπετρίτου, στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κατερίνης. http://www.youtube.com/watch?v=kmGu3c9WTJ8