Μιὰ ἄλλη παιδαγωγικὴ

Μιὰ ἄλλη παιδαγωγικὴ

(Ἀληθινὴ ἱστορία)

- Οὔτε στὸ κυριακάτικο μεσημεριανὸ τραπέζι δὲν μπορούσαμε νὰ βρεθοῦμε ὅλοι μαζί, ὅταν εἴχαμε τὴν τηλεόραση στὸ σπίτι· νὰ κοιταχθοῦμε μεταξύ μας, νὰ μιλήσουμε, νὰ συζητήσουμε σὰν οἰκογένεια...

- Δηλαδή, θέλεις νὰ πεῖς, τώρα δὲν ἔχετε τηλεόραση;

- Ἄ, τώρα, χαμογέλασε ὁ ὥριμος ἄνδρας, τώρα πάει... Στὴ χωματερή...

- Καὶ τὸ δέχθηκαν τὰ παιδιά;

Ἡ συζήτηση περιστρεφόταν ἐδῶ καὶ λίγη ὥρα γύρω ἀπὸ τὸ τεράστιο θέμα τῆς μικρῆς ὀθόνης καὶ τῶν ὀλέθριων ἐπιδράσεων ποὺ ἀσκεῖ αὐτὴ στὴ ζωὴ ὅλων, ἰδίως τῶν παιδιῶν. Οἱ δύο συνομιλητὲς ἦταν ἀπὸ παλιὰ φίλοι, κάπου-κάπου τά ’λεγαν· ἄνθρωποι εὐσεβεῖς, τῆς Ἐκκλησίας, οἰκογενειάρχες.

- Τὰ παιδιά, εἶπες; Κούνησε ἐλαφρὰ τὸ κεφάλι του. Δὲν θὰ τὸ πιστέψεις. Αὐτὰ μοῦ τὸ ζήτησαν νὰ τὴν πετάξουμε.

- Μιλᾶς σοβαρά;

- Θαῦμα... Τίποτε ἄλλο δὲν μπορῶ νὰ πῶ. Ὁ Θεὸς τὰ φώτισε. Ἦταν μανιακὰ μὲ τὴν τηλεόραση.

- Καὶ πῶς ἔγινε;

- Τί νὰ σοῦ πῶ; Θὰ σοῦ πῶ τί ἔγινε, κι ἂν ἐσὺ καταλάβεις τὸ πῶς...

- ...

- Μὴ νομίζεις πὼς κι ἐγὼ πήγαινα πίσω. Δυστυχῶς δὲν εἶχα καλὴ σειρὰ σ’ αὐτὸ τὸ θέμα. Μπορῶ νὰ πῶ, ἐγὼ φταίω ποὺ δὲν ξεκολλοῦσαν ἀπ’ τὸ γυαλί.

Κάποια μέρα λοιπὸν ἤμουν μαζί τους καὶ βλέπαμε μιὰ ἐνημερωτικὴ ἐκπομπή. Ὁπότε, σὲ κάποια στιγμή, καὶ χωρὶς προειδοποίηση, ἔγινε ξαφνικὴ διακοπὴ τοῦ προγράμματος, γιὰ νὰ μποῦν – λέει – διαφημίσεις. Στὸ δευτερόλεπτο περάσαμε σὲ ἄλλο σκηνικό. Ἀλλὰ τί ἦταν ἐκεῖνο ποὺ ἀντικρίσαμε; Μιὰ ἄθλια σκηνὴ ἀπὸ ἔργο ποὺ ἐπρόκειτο νὰ παιχθεῖ τὴν ἄλλη μέρα καὶ τὸ διαφήμιζε ἀπ’ τὴν προηγούμενη. Ἄθλια, σοῦ λέω. Δὲν μπορῶ νὰ σοῦ πῶ. Κοκκίνισα ποὺ τὴν εἶδα. Δὲν σοῦ κρύβω πὼς πιὸ πολὺ ντράπηκα ποὺ βρισκόμουν δίπλα στὰ παιδιά μου. Χαμήλωσα τὰ μάτια. Ἔνιωσα πολὺ ἄσχημα.

Σὲ λίγα δευτερόλεπτα σηκώθηκα κι ἔφυγα. Ἤμουν ἀναστατωμένος. Δὲν εἶναι δυνατόν, ἔλεγα μέσα μου. Οἱ παραγωγοὶ ἔχουν ξεπεράσει κάθε ὅριο ἀνοχῆς.

Τὰ παιδιὰ ἀντιλήφθηκαν τὴν ταραχή μου – κοιτάχτηκαν λίγο συναμεταξύ τους· συνέχισαν ὅμως νὰ παρακολουθοῦν τὴν ἐκπομπή...

Τὸ βράδυ τῆς ἡμέρας ἐκείνης πῆγα κάτι νὰ τοὺς πῶ. Τὸ νόημα ἦταν πὼς εἶναι ντροπὴ πλέον νὰ βλέπουμε τηλεόραση.

- Καὶ τί, καλόγεροι θὰ γίνουμε; μοῦ ἀπάντησε ὁ πρῶτος, στὸ πανεπιστήμιο δευτεροετής. Τὰ ἄλλα δύο ἦταν στὸ Λύκειο. Δὲν συνέχισα. Κατάλαβα δὲν ἔπαιρνε ἄλλο. Σώπασα.

- Καὶ λοιπόν; Πῶς ἔγινε καὶ ἄλλαξαν τελικά;

- Σώπασα. Τὸ βράδυ ἔκανα τὴν προσευχή μου. «Συγχώρα με, Κύριε», εἶπα, «καὶ μὴ γίνει ἡ δική μου ἁμαρτία ἐμπόδιο στὴ χάρη σου. Φώτισέ τα», παρακάλεσα θερμά.

Μετὰ μοῦ ἦρθε μία σκέψη. Θὰ βάλω «κανόνα» στὸν ἑαυτό μου, εἶπα. Νὰ τοὺς τὸ ἐπιβάλω δὲν μπορῶ, μεγάλα παιδιὰ εἶναι. Μπορῶ ὅμως νὰ ἐπιβάλω στὸν ἑαυτό μου... Λοιπόν, ἀπὸ δῶ καὶ μπρὸς ἡ τηλεόραση εἶναι παρελθὸν γιὰ μένα. Τέλειωσε. Δὲν θὰ ξανακαθίσω μπροστὰ στὴν ὀθόνη.

Τό ’κανα ὑπόσχεση καὶ ζήτησα τὴ βοήθειά του καὶ γιὰ μένα καὶ γιὰ τὰ παι διά μου...

Πέρασε καιρὸς ἀπὸ τότε. Τὰ παιδιὰ συνέχισαν νὰ βλέπουν κανονικά. Ἐμένα καιγόταν ἡ καρδιά μου ποὺ τά ’βλεπα ἔτσι κολλημένα. Δὲν ἔλεγα τίποτε. Ἐξάλλου φταίχτης ἤμουν, δὲν εἶχα τὴν παρρησία νὰ μιλήσω. Ἀλλὰ οὔτε καὶ νὰ πῶ τίποτε μποροῦσα, στὴν ἡλικία ποὺ ἦταν. Ἐγὼ τὸν κανόνα μου καὶ προσευχή. Τίποτε ἄλλο.

- Καὶ δὲν κατάλαβαν τίποτε ποὺ σ’ ἔβλεπαν ἔτσι, νὰ μὴν παρακολουθεῖς;

- Λὲς νὰ μὴν κατάλαβαν; Δὲν μοῦ ἔλεγαν ὅμως τίποτε. Μόνο στὴν ἀρχὴ καναδυὸ φορὲς «μπαμπά, τρέξε· τρέξε, χάνεις». Μετὰ τὸ πῆραν εἴδηση καὶ δὲν μὲ φώναζαν.

- Κι ἔπειτα; Τί ἀπέγινε τελικά;

- Ἕνα χρόνο κράτησε αὐτὴ ἡ ἱστορία. Αὐτὰ στὴν ὀθόνη κι ἐγὼ στὸν κανόνα μου. Μετὰ ἀπὸ ἕνα χρόνο ἔρχεται ἡ μεγάλη μου κόρη, τελειόφοιτη στὸ σχολεῖο.

- Μπαμπά, μοῦ λέει, θέλω νὰ σοῦ πῶ...

- Τί εἶναι, κόρη μου;

- Τὸ συζητήσαμε μαζὶ τ’ ἀδέλφια, ἡ τηλεόραση μᾶς ὑποτιμᾶ μ’ αὐτὰ ποὺ δείχνει.

- Ἄ, τί λές;

- Ἐμεῖς πάντως δὲν τὴν θέλουμε ἄλλο. Δὲν ξέρω τί λέτε μὲ τὴ μαμά, δὲν θὰ μᾶς πείραζε καθόλου νὰ τὴν πετάξετε.

- Ἔμεινα ἄναυδος! Ἕνα χαμόγελο μόνο μοῦ ἦρθε. Βαθιὰ ἀνακούφιση...

Τὸ βράδυ ἐκεῖνο ἄλλαξα τὰ λόγια τῆς προσευχῆς. Τώρα εὐχαριστία μόνο σ’ Ἐκεῖνον ποὺ ἄκουσε τὴ δέησή μου καὶ μᾶς ἀπάλλαξε ἀπ’ αὐτὸν τὸν δυνάστη μὲ τόσο θαυμαστὸ τρόπο. Καὶ μένα καὶ τὰ παιδιά μου.

Πηγή: Ὀρθόδοξο Χριστιανικὸ Περιοδικὸ Ὄργανο Ὁμωνύμου Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ». Ἔτος 52ο - 1 Νοεμβρίου 2011 - Τεῦχος 2032 - Σελίδες 453-454.

Έχουμε χρόνο για προσευχή;

Έχουμε χρόνο για προσευχή;

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

Είχε πάει, κάποτε, στο Άγιον Όρος, κάποιος καθηγητής του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης, για να επισκεφθεί τον Γέροντα Εφραίμ και να τον συμβουλευθεί σχετικά με την προσευχή.

Και ρώτησε ο καθηγητής:

- Γέροντα, εσείς εδώ καλά προσεύχεσθε. Εμείς, τι θα γίνει στον κόσμο, που έχουμε γυναίκα, έχουμε παιδιά, έχουμε απασχολήσεις κλπ.;

Ρωτά ο Γέροντας:

- Πού μένετε, κύριε καθηγητά;

- Στο Πανόραμα, απαντά ο καθηγητής.

- Έχετε αυτοκίνητο και κατεβαίνετε στο Πανεπιστήμιο;

- Όχι, Γέροντα· με το αστικό.

- Πόση ώρα κάνετε;

- Ε, μισή ώρα.

- Λοιπόν, του λέει ο Γέροντας, από την ώρα που θα σηκώνεστε το πρωί και θα πάτε να πλυθείτε, πέστε ένα «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Πάτε στην τουαλέτα, πέστε ένα «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ξυρίζεστε, πέστε ένα «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ρίχνετε νερό, ένα «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ώσπου να φέρει τον καφέ η γυναίκα σας, ένα «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Μπαίνετε στο λεωφορείο· αντί να βλέπετε από δω από κει, κάντε πως κοιμάστε και ώσπου να φτάσετε στο Πανεπιστήμιο και το βράδυ να επαναλάβετε το ίδιο, θα κάνετε κανόνα περισσότερο από ότι κάνουμε εμείς.

Και του λέει ο καθηγητής:

- Καλά, Γέροντα, όλα αυτά τα δέχομαι… αλλά και στην τουαλέτα να προσεύχομαι;

και του απαντά ο Γέροντας:

- Γιατί, φοβάσαι να μη μολυνθεί ο Θεός;

Π η γ ή : Διήγηση π. Αθανασίου Σιμωνοπετρίτου, στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κατερίνης. http://www.youtube.com/watch?v=kmGu3c9WTJ8

Εὐχὴ τοῦ Ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου

Εὐχὴ τοῦ Ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου

«Κύριε καὶ Δέσποτα τῆς ζωῆς μου, πνεῦμα ἀργίας, περιεργείας, φιλαρχίας καὶ ἀργολογίας μή μοι δῷς.

Πνεῦμα δὲ σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, ὑπομονῆς καὶ ἀγάπης, χάρισαί μοι τῷ σῷ δούλῳ.

Ναί, Κύριε Βασιλεῦ, δώρησαί μοι τοῦ ὁρᾶν τὰ ἐμὰ πταίσματα, καὶ μὴ κατακρίνειν τὸν ἀδελφόν μου, ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν».

Καλὴ Σαρακοστὴ σὲ ὅλους καὶ καλὸ στάδιο!

Γιὰ νὰ ὠφεληθεῖς ἀπὸ τὴν προσευχὴ...

Γιὰ νὰ ὠφεληθεῖς ἀπὸ τὴν προσευχὴ…

Γιὰ νὰ ὠφεληθεῖς ἀπὸ τὴν προσευχὴ, πρέπει:

α) νὰ ξεχνᾶς κάθε φροντίδα κοσμική.

β) Τὸν λόγο ποὺ προφέρει τὸ στόμα, αὐτὸν νὰ συλλογίζεται καὶ ὁ νοῦς μας· δηλαδὴ, νὰ μὴ λαλεῖ ἄλλα ἡ γλώσσα καὶ ἄλλα νὰ σκέπτεται ὁ νοῦς μας.

Τότε, ἀληθινὰ, ἡ προσευχή μας ἀνεβαίνει στὸν Οὐράνιο Πατέρα καὶ παίρνουμε τὰ μεγάλα χαρίσματα καὶ τὶς δωρεὲς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες μας…

Π η γ ή : http://www.agiazoni.gr/

Μια σύντομη ερμηνεία της Κυριακής Προσευχής

Mια σύντομη ερμηνεία της Κυριακής Προσευχής

Πάτερ

Η Κυριακή προσευχή αρχίζει με αυτή την επίκληση. Μας διδάσκει ο Κύριος να ονομάζουμε τον Θεό Πατέρα. Πατέρα, γιατί είναι ο δημιουργός και πλάστης μας. Ο χορηγός του είναι, της ζωής.

ἡμῶν

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Κύριος μας διδάσκει να προσφωνούμε τον Θεό όχι μόνο Πατέρα, αλλά Πάτερ ημών. Πατέρα μας. Όχι Πατέρα μου. Έτσι μας αποτρέπει από μια εγωιστική σχέση με τον Θεό. Υπάρχει ο Θεός και εμείς, όχι ο Θεός και εγώ.

ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς

Ο Πανάγιος Θεός είναι Πατέρας μας, αλλά και ο μόνος εν τοις ουρανοίς Πατέρας. Διευκρινίζει ο άγιος Χρυσόστομος: Δεν περιορίζει δηλαδή τον Θεό στον ουρανό αλλά υψώνει από την γη τον προσευχόμενο και τον προσηλώνει στους ανώτερους χώρους και τις άνω κατοικίες. Την αγιότητα λοιπόν του Θεού Πατρός δηλώνει το “εν ουρανοίς” και όχι τον τόπο του πανταχού παρόντος Θεού.

ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου

Είναι το πρώτο αίτημα της Κυριακής προσευχής. Το “αγιασθήτω” σημαίνει “δοξασθήτω”, κατά τον άγιο Χρυσόστομο.

Δεν έχει ασφαλώς ο άκτιστος Θεός την ανάγκη να δοξάζεται από τα κτιστά του πλάσματα. Θέλει όμως να τον δοξάζουμε, γιατί αυτό ωφελεί εμάς τους ανθρώπους.

Μας προφυλάσσει από τον κίνδυνο να δοξάζουμε τον εαυτό μας με δόξα ψευδή, που δεν μας ανήκει. Η φιλοδοξία είναι γέννημα της φιλαυτίας.

Ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου

Όταν ο Θεός βασιλεύει στον άνθρωπο, ο άνθρωπος ελευθερώνεται, ειρηνεύει, αναπαύεται, αγιάζεται. Όταν δεν βασιλεύει ο Θεός στον άνθρωπο, ο άνθρωπος είναι εκτεθειμένος στην τυραννία του διαβόλου που τον υποδουλώνει στα πάθη, στην φιλαυτία και τον φέρνει στην ανία, στο κενό, στην πλήξη, στην μοναξιά, κάνοντας την ζωή του κόλαση.

Ο σημερινός κόσμος που αρνείται την βασιλεία του Θεού, βασανίζεται από φρικτές δαιμονικές καταστάσεις, όπως την μαγεία, τις δεισιδαιμονίες, τα ναρκωτικά, την τρομοκρατία, τα εγκλήματα, την διάλυση της οικογενείας. Μας διδάσκει λοιπόν ο Κύριος να ζητούμε να έλθει η Βασιλεία του, που κατά τους αγίους Πατέρας είναι η Χάρις του Αγίου Πνεύματος.

Γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς

Το εγωιστικό θέλημα εχώρισε τον άνθρωπο από τον Θεό, τον εξόρισε από τον παράδεισο και έγινε αιτία όλων των κακών. Αν δεν απαρνηθεί ο άνθρωπος το εγωιστικό του θέλημα και δεν υιοθετήσει το άγιο θέλημα του Θεού, δεν μπορεί να θεραπευθεί από την βαριά αρρώστια της φιλαυτίας και του εγωισμού.

Την ανυπακοή του Αδάμ και της Εύας στο άγιο θέλημα του Κυρίου ήλθε να διορθώσει ο νέος Αδάμ, ο Χριστός, και η νέα Εύα, η Θεοτόκος, με την τελεία υπακοή Τους.

Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον

Με το αίτημα αυτό ζητούμε, κατά τους αγίους Πατέρας, όχι μόνο τον υλικό άρτο, αλλά κυρίως τον πνευματικό Άρτο, που είναι ο Χριστός. Ο Χριστός προσφέρεται σε μας με το λόγο Του και με το Σώμα και με το Αίμα Του. Σε κάθε Θεία Λειτουργία γίνεται αυτή η προσφορά.

Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν

Όσο ο άνθρωπος ζει εγωκεντρικά, δεν μπορεί να συγχωρήσει τον συνάνθρωπό του. Ο θιγόμενος εγωισμός του δεν του το επιτρέπει. Όταν όμως αποφασίσει δια της μετανοίας να ζήση θεοκεντρικά, τότε συγχωρεί όσους τον εστενοχώρησαν, αδίκησαν και έβλαψαν.

Η απαλλαγή από την μνησικακία θέλει αγώνα, γιατί ο εγωισμός δυναστεύει τον έσω άνθρωπο. Γι’ αυτό ο Κύριος μας εδίδαξε να ζητούμε την συγχώρησή μας από τον Θεό, υπό τον όρο ότι και εμείς θα συγχωρούμε τους πταίοντας σε μας.

Καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ

Και μη επιτρέψεις, Κύριε, να πέσομε σε πειρασμό, αλλά γλίτωσέ μας από τον πονηρό.

Δύο ειδών είναι οι πειρασμοί κατά τον άγιο Μάξιμο. Οι ενήδονοι και οι ενόδυνοι. Αυτοί που φέρουν ηδονή και αυτοί που φέρουν οδύνη.

Οι πρώτοι είναι εκούσιοι και γεννούν τα πάθη. Οι δεύτεροι είναι ακούσιοι και διώχνουν τα πάθη. Τους εκούσιους πρέπει να αποφεύγουμε. Τους ακούσιους να μη επιδιώκουμε και να απευχώμεθα, διότι είμεθα αδύνατοι και μπορεί να υποκύψουμε αλλ’ όταν έλθουν, να τους υπομένουμε με γενναιότητα ως “καθαρτήριον” της ψυχής.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ Βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα, τοῦ Πατρὸς καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Είναι φυσικό να τελειώνει η Προσευχή με την δοξολογία του Θεού και όχι με την παράκληση να ρυσθούμε από τον πονηρό. Τον τελευταίο λόγο στον κόσμο έχει ο παντοδύναμος Θεός, ο Βασιλεύς των βασιλευόντων και Κύριος των κυριευόντων, και όχι ο διάβολος που κατά παραχώρησιν φαίνεται πολλές φορές να κινεί τα νήματα της ιστορίας.

Ο διάβολος μπορεί να φέρει αναστάτωση, να επικρατεί προσωρινά στον κόσμο με τα όργανά του, αλλά τελικά θα γίνει το θέλημα του Κυρίου.

Η εξουσία του Αντιχρίστου είναι προσωρινή. Ο Χριστός είναι ο Αιώνιος Κύριος και Βασιλεύς. Εις Άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός. Αμήν.

Γι’ αυτό και μόνο στον Τριαδικό Θεό ανήκει η δόξα.

Π η γ ή :  http://vatopaidi.wordpress.com/2011/01/25/%ce%bc%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%bf%cf%8d%ce%bc%ce%b5-%ce%bd%ce%b1-%ce%ad%cf%87%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%8d%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%bc%ce%b7-%ce%b5%cf%81%ce%bc%ce%b7%ce%bd%ce%b5/

Περὶ Προσευχῆς

Περὶ Προσευχῆς

Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κ.κ. Ἱερεμίου

1. Ἐπιμένω πάλι στήν προσευχή, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, γιατί ἡ προσευχή εἶναι πολύ βασικό γιά τήν πνευματική μας ζωή. Το ἔχουμε ρίξει ὅλοι στήν δράση παραμελώντας τήν προσευχή. Καί ὅμως, ὅλα τά ἄλλα ἔργα, ἄν δέν συνοδεύονται με προσευχή, πεθαίνουν, δηλαδή σβήνουν.

2. Ὅταν λέγω προσευχή, ἐννοῶ νά ἀφήνουμε τήν καρδιά μας νά μιλάει ἐλεύθερα στόν Θεό, στόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό καί στην Παναγία Του Μητέρα, τήν Παναγία μας. Να λέμε δέ στήν προσευχή μας ἐλεύθερα ὅ,τι θέλουμε, σάν τό μικρό παιδί πού λέει στον μπαμπά του «θέλω καραμέλες»! Εἶναι δέ πολύ γλυκό τό ξεχείλισμα αὐτό τῆς καρδιᾶς στην προσευχή, στόν Θεό μας, γιατί αὐτός εἶναι ὁ πλάστης καί ὁ δημιουργός μας. Θυμᾶμαι τώρα μέ συγκίνηση τό ἆσμα πού ψάλλαμε ὅλα μαζί τά παιδιά στό Δημοτικό Σχολεῖο κατά την πρωινή προσευχή μας:

Προσευχής σημαίνει ὥρα,

κι ἡ καρδιά ἄς ξεχειλίσει,

ἀπ᾽ ἀγάπη στόν Πατέρα,

στόν τεχνήτη τοῦ παντός!

3. Δέν πρέπει ὅμως σάν Ὀρθόδοξοι χριστιανοί νά λησμονοῦμε τήν λειτουργική προσευχή. Δέν πρέπει δηλαδή στήν προσευχή μας να ἀρκούμαστε στό νά λέμε δικά μας μόνο λόγια, ἀλλά νά προσευχόμαστε ἀπό το Προσευχητάριο τῆς Ἐκκλησίας μας πρῶτα, ὅσο βέβαια μποροῦμε, καί ἄς μήν τά καταλαβαίνουμε ὅλα αὐτά πού διαβάζουμε. Πραγματικά, ἀπό τόν ὀρθόδοξο χριστιανό δεν πρέπει νά ἀπουσιάζει ἡ λειτουργική προσευχή, οἱ προσευχές δηλαδή καί οἱ ἱερές Ἀκολουθίες, πού ἔχουν θεσπίσει οἱ ἅγιοι Πατέρες μας και ἔχουν καταγραφεῖ στά λειτουργικά βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας. Γι᾽ αὐτό καί εἶναι μεγάλη ἀνάγκη στά σπίτια μας νά ἔχουμε τήν ἱερή Σύνοψη ἤ τόν Συνέκδημο, βιβλία πού ἀνέθρεψαν γενεές γενεῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν. Θέλω να πῶ, ὅτι σάν Ὀρθόδοξοι χριστιανοί πρέπει νά κάνουμε τό Ἀπόδειπνο, τούς Χαιρετισμούς στήν Κυρία Θεοτόκο, Παράκληση σ᾽ Αὐτήν καί ἄλλες καί ἄλλες προσευχές καί Ἀκολουθίες πού ἔχει ἡ Ἐκκλησία μας. Ἐπειδή ὅμως εἶστε ἐργαζόμενοι ἄνθρωποι και κρίνοντας ἀπό τόν ἑαυτόν μου λέγω ὅτι δέν θά μπορεῖτε μονομιᾶς νά κάνετε τήν Παράκληση, γιά παράδειγμα, νά την κάνετε μέ τήν ἑξῆς οἰκονομία: Στόν τόπο τῆς ἐργασίας σας, ἄν ὑπάρχει εὐκαιρία χρόνου, ἀρχῖστε ἀπό μέσα σας μέ τό «Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός....» καί διαβᾶστε ἀπό τήν Παράκληση ὅσο μπορεῖτε, ὅσο τό ἐπιτρέπει το διάλειμμα τοῦ χρόνου. Καί ὅταν τό καθῆκον σᾶς καλεῖ γιά τήν συνέχεια πάλι τῆς ἐργασίας, μέ τό «Δι᾽ εὐχῶν ...» σταματεῖστε τήν προσευχή. Και ὅταν πάλι παρουσιαστεῖ νέα εὐκαιρία χρόνου, ἀρχῖστε πάλι μέ τό «Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός....» και συνεχῖστε τήν Παράκληση ἀπό ἐκεῖ πού τήν ἀφήσατε. Δοκιμάζοντες αὐτόν τόν τρόπο, τό νά προσευχόμασε, δηλαδή, κατά τίς εὐκαιρίες πού μᾶς δίνονται, θά το δοῦμε ἀπό τά πράγματα ὅτι θά ἔχουμε την χαρά κάθε ἡμέρα νά κάνουμε τήν Παράκληση στην Παναγία μας καί τούς Χαιρετισμούς σ᾽ Αὐτήν, ἀλλά καί ἄλλες Ἀκολουθίες, χωρίς να παραμελοῦμε τά ἄλλα καθήκοντά μας. Ὁ λαός λέγει: «Μέ τά τσιμπολογήματα παχαίνει ὁ ἄνθρωπος». Καί μέ τά τσιμπολογήματα τοῦ χρόνου ἐμεῖς καί τήν Ἁγία Γραφή θα διαβάζουμε κάθε ἡμέρα, ἔστω καί λίγο, και προσευχή θά κάνουμε, χωρίς βέβαια αὐτά να μᾶς κουράζουν, γιατί θά κάνουμε πράγματα πού μᾶς εὐχαριστοῦν. Καί τά πράγματα πού μᾶς εὐχαριστοῦν δέν μᾶς κουράζουν, ἀλλά ἀντίθετα μᾶς εὐφραίνουν καί ὅταν τά στερούμεθα ἀρρωσταίνουμε.

4. Πάντως, ἐνῶ εἶπα τά παραπάνω, ὅτι δηλαδή ἡ προσευχή μας πρέπει νά διαποτίζεται ἀπό τά λειτουργικά Προσευχητάριά μας, ὅμως δεν πρέπει νά μᾶς λείπει και ἡ ἀτομική προσευχή, ἡ προσευχή δηλαδή ἀπό τήν καρδιά μας με δικά μας λόγια και γιά τά προσωπικά μας αἰτήματα. Γιατί σ᾽ αὐτή τήν προσευχή ξεχυνόμεθα περισσότερο καί τήν νοιώθουμε λοιπόν γλυκύτερα. Ὅλοι μας νομίζω στεκόμαστε στά πόδια μας ἀπό αὐτήν την προσευχή.

Ἄν δέν τά καταφέρουμε νά βρσκουμε χρόνο γιά προσευχή νά τήν ἀναπληρώνουμε μέ την μέ τήν πεντάλογο προσευχή «ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΕ ΜΕ». Ἄν εἴμαστε μόνοι στο χῶρο τήν λέμε δυνατά καί την ἀπολαμβάνουμε καλύτερα. Ἄν εἴμαστε σε παρέα μέ ἄλλους τήν λέμε ἀπό μέσα μας. Αὐτή τήν προσευχή, πού εἶναι μία ὀμολογία πίστεως, μποροῦμε νά τήν λέμε καί στον δρόμο περπατώντας καί στο κρεββάτι ξαπλωμένοι καί ἀνεβαίνοντας και κατεβαίνοντας σκαλιά καί παντοῦ και πάντοτε.

Τέλος, λέγω ὅτι ἡ προσευχή δέν πρέπει να γίνεται ἀπό καθῆκον, ἐπειδή δηλαδή μᾶς το ἐπιβάλλουν οἱ ἄλλοι, ἀλλά πρέπει νά γίνεται ἀπό ἀνάγκη τῆς ψυχῆς μας. Να γίνεται ἀπό πόθο γιά νά συνομιλήσουμε μέ τόν πιο ἀγαπητό μας, μέ τόν ἔρωτα τῆς καρδιᾶς μας. Καί ὁ γλυκός ἔρωτας τῆς καρδιᾶς τοῦ πιστοῦ χριστιανοῦ πρέπει νά εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός καί ἡ Μητέρα Αὐτοῦ, ἡ Κυρία Θεοτόκος. Ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος ἔλεγε: «Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ἐμός ἔρως»!!!

Π η γ ή : «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΔΙΔΑΧΗ», Ὑπό Ἐπισκόπου Ἰερεμίου, Μητροπολίτου Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως, Πέμπτη 20 Ἰανουαρίου 2011. http://www.imgortmeg.gr/