Δίνε, δίνε καὶ μὴ σταματᾶς !

Δίνε, δίνε καὶ μὴ σταματᾶς !

Ὁ φούρναρης γκρίνιαζε συνέχεια στὴν γυναίκα του ποὺ πήγαινε στὶς ἐκκλησίες καὶ ἔδινε στοὺς φτωχοὺς καὶ στοὺς ἐράνους.

Μιὰ μέρα, ἐκεῖ ποὺ ἔβγαλε τὸ ζεστὸ ψωμὶ καὶ μοσχοβόλησε ἡ γειτονιά, ἦρθε καὶ στάθηκε στὴν πόρτα του ἕνας φτωχός.

- Ἀφεντικό, ὅλα αὐτὰ τὰ ψωμιὰ εἶναι δικά σου;

- Ἄμ, τίνος νὰ 'ναι;

- Καὶ δὲν τὰ τρῶς;

- Βρέ, φύγε ἀπὸ ‘δῶ!

- Δῶσε μου καὶ μένα ἕνα ψωμάκι ποὺ πεινάω…

- Φύγε, σοῦ εἶπα, παράτα με.

- Ἀφεντικό!

- Φεύγεις ἢ δὲν φεύγεις;

- Ἀφεντικό! Παρακαλοῦσε ὁ φτωχός...

Δὲν πρόλαβε νὰ τελειώσει, καὶ ὁ φούρναρης πετάει ἕνα ψωμὶ στὸ κεφάλι του. Ἔσκυψε ὁ φτωχὸς καὶ τὸ ψωμὶ τὸν πῆρε ξυστὰ καὶ ἔπεσε παραπέρα. Τρέχει, τὸ ἁρπάζει, κάθεται σὲ μιὰ γωνιὰ καὶ τὸ τρώει...

Ὁ φούρναρης ὅλη μέρα ἦταν νευριασμένος γιὰ τὸν γρουσούζη ἐπισκέπτη καὶ τὸ ψωμὶ ποὺ ἔχασε. Ἃς τολμήσει νὰ ξανάρθει, ἔλεγε!

Τὴ νύχτα, κάπου δύο μετὰ τὰ μεσάνυχτα, πετάγεται ὁ φούρναρης ἀπὸ τὸν ὕπνο του τρομαγμένος καὶ καταϊδρωμένος.

- Γυναίκα, σήκω, ξύπνα! Φέρε μου μία φανέλα νὰ ἀλλάξω καὶ νὰ σοῦ πῶ… Γυναίκα, πέθανα λέει, καὶ μαζεύτηκαν γύρω μου Ἄγγελοι καὶ διάβολοι. Ποιὸς νὰ πάρει τὴν ψυχή μου. Σὲ μιὰ μεγάλη ζυγαριὰ ὅλο καὶ πρόσθεταν οἱ τρισκατάρατοι τὰ κρίματά μου. Καὶ ὁ ζυγὸς βάρυνε καὶ βάρυνε καὶ οἱ Ἄγγελοι δὲν εἶχαν τίποτα νὰ βάλουν καὶ λυπόντουσαν.

Σὲ μιὰ στιγμή, ἕνας Ἄγγελος φωνάζει: «Τὸ ψωμί! Αὐτὸ ποὺ χόρτασε τὸν πεινασμένο. Βάλτε το στὸν ἄλλο ζυγό». Οἱ διάβολοι ἐπαναστάτησαν: «Τὸ ψωμὶ δὲν τὸ ἔδωσε. Τὸ ἔριξε νὰ σπάσει τὸ κεφάλι τοῦ φτωχοῦ». Καὶ ἀπάντησαν οἱ Ἄγγελοι: «Ὅμως, χόρτασε τὸν πεινασμένο καὶ ἐκεῖνος ἔδωσε τὴν εὐχή του».

Καὶ ποὺ λὲς γυναίκα μου, ἐκεῖνο τὸ ψωμὶ ἔκανε καὶ ἔγειρε ἡ ζυγαριὰ ἀντίθετα καὶ σώθηκα.

Τὸ λοιπόν, δίνε, δίνε καὶ μὴ σταματᾶς! Καὶ ἐγὼ θὰ δίνω.

Ἄχ, καὶ νὰ ξανάρθει ἐκεῖνος ὁ φτωχός!

Πηγή: http://agioritikovima.gr/ΠΕΡΙ-ΖΩΗΣ/5712-otan-dineis-ploutizeis-den-ftοchaineis

Ἡ Ὀρθόδοξη ἔννοια τῆς ἐλεημοσύνης καὶ τῆς ἀκτημοσύνης

Ἡ Ὀρθόδοξη ἔννοια τῆς ἐλεημοσύνης καὶ τῆς ἀκτημοσύνης

Τὸν πατέρα Γαβριήλ, τὸν πνευματικό τῆς Μονῆς Γηροκομείου Πατρών, τὸν ἐπισκέφθηκε ἕνας φτωχόπαπας ἀπὸ τὴ Ρούμελη.

Ἦταν κατοχή· τοῦ μίλησε γιὰ τὴ συμφορὰ τοῦ χωριοῦ του ἀπὸ τὸν πόλεμο καὶ τὶς πυρπολήσεις. Ἀλλὰ ὁ πατὴρ Γαβριὴλ δὲν εἶχε τίποτα, μὰ τίποτα νὰ τοῦ δώσει.

Νἄφευγε πάλι ἔτσι, τοὐρχόταν ἄσχημα. Ἄνοιξε τὸ μπαοῦλο ποὔχε δίπλα στὸ κρεβάτι του, ἔβγαλε τὰ ὡραῖα λευκὰ ἄμφιά του, τὰ μόνα ποὺ εἶχε, καὶ τἄδωσε στὸν παπά.

- Γέροντα, τί ἔκαμες; ρώτησε ὁ ἡγούμενος Ἀρτέμιος σὰν τόμαθε. Μὲ τί θὰ λειτουργεῖς τώρα;

- Ἄ! δὲ θὰ ξανασηκωθῶ τώρα, πιά, ἀπάντησε ἤρεμα ὁ Γέροντας. Δὲ θὰ ξαναλειτουργήσω. Μὴν ἀνησυχεῖς, ἡγούμενε.

- Μὰ καλά. Κι ἂν πεθάνεις, τὸν ἀντίκοψε, μὲ τί ἄμφια θὰ σὲ σαβανώσουμε;

Κάρφωσε τὰ μάτια συγχυσμένος ὁ Γέροντας. Δὲν τόχε σκεφτεῖ αὐτό. Εἶχε ξεχάσει πὼς τὰ ἄμφια αὐτὰ θὰ ἦταν ἡ μοναδικὴ περιουσία, ποὺ θάπαιρνε στὸ τελευταῖο του ταξίδι. Μὰ νὰ τώρα εἶχε κι ἀπ’ αὐτὴν ἀποχωρισθεῖ. Σάστισε, περιῆλθε σὲ ἀμηχανία, μὰ ἔπειτα ἀπὸ λίγο εἶπε σταθερά:

- Λὲς νὰ μὴ μὲ γνωρίσει ὁ Θεός, ἡγούμενε, πὼς εἶμαι ἱερέας, ἂν δὲν φορῶ τὰ ἄμφιά μου; Ἐγώ σοῦ λέω ὅτι θὰ μὲ γνωρίσει! Ἄς πάω, λοιπόν, ἔτσι μὲ τὸ μαυρόρασο.

Κι ἔφυγε γιὰ τὶς… σκηνὲς τῶν ἁγίων μὲ τὸ τριμμένο μαυρόρασο. Τὸ μοναδικό του κτῆμα ἐδῶ στὴ γῆ.

Πηγή: Τὸ βιβλίο τοῦ Κωνσταντίνου Κούρκουλα «…Καὶ Ἰδοὺ Ζῶμεν…».

Πῶς πάει ὁ ζῆλος σου ;

Πῶς πάει ὁ ζῆλος σου ;

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστοπούλου

Σ’ ἕνα ἄρθρο ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ» (1-11-1956), τὸ ὁποῖο εἶχε φυλάξει στὸ ἀρχεῖο του ὁ ἀείμνηστος Γέροντας, πατὴρ Ἀρσένιος Κομπούγιας, τοῦ ἡσυχαστηρίου «Παναγία ἡ Γοργοεπήκοος» στὴ Ναύπακτο, γράφει τὸ ἑξῆς σημαντικὸ γεγονός:

Ἕνας ἱερεὺς ζηλωτὴς, μὲ πλούσια δράση, εἶδε κάποτε ἕνα ὄνειρο. Ὁ ἴδιος μᾶς τὸ ἔχει περιγράψει ὡς ἑξῆς:

«Καθόμουνα στὴν πολυθρόνα μου, κουρασμένος κι ἐξαντλημένος ἀπὸ τὴν ἐργασία. Τὸ σῶμα μου πονοῦσε ἀπ’ τὴ μεγάλη κόπωση.

Πολλοὶ στὴν ἐνορία μου ζητοῦσαν τὸν πολύτιμο «Μαργαρίτη». Καὶ πολλοὶ τὸν εἶχαν βρεῖ. Ἡ ἐνορία μου προόδευε ἀπὸ κάθε ἄποψη. Ἡ ψυχὴ μου πλημμύριζε ἀπὸ χαρά, ἐλπίδα καὶ θάρρος. Τὰ κηρύγματά μου ἔκαναν μεγάλη ἐντύπωση. Πολλοὶ προσήρχοντο στὴν Ἐξομολόγηση. Ἡ ἐκκλησία μου ἦταν πάντοτε ἀσφυκτικὰ γεμάτη. Εἶχα κατορθώσει νὰ κινητοποιήσω ὁλόκληρη τὴν ἐνορία.

Ἱκανοποιημένος ἀπ’ ὅλα, ἐργαζόμουνα κάθε μέρα μέχρις ἐξαντλήσεως. Ἐνῷ σκεπτόμουνα ὅλα αὐτὰ, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβω, μὲ πῆρε ὁ ὕπνος. Τότε συνέβη τὸ ἑξῆς, ποὺ θὰ σᾶς περιγράψω:

Ἕνας ξένος μπῆκε στὸ δωμάτιο χωρὶς νὰ χτυπήσει τὴν πόρτα. Τὸ πρόσωπό του ἦταν γλυκὸ κι εἶχε μεγάλη πνευματικότητα. Ἦταν καλὰ ντυμένος καὶ κρατοῦσε στὸ χέρι του μερικὰ ὄργανα χημικοῦ ἐργαστηρίου. Ἡ ὅλη του ἐμφάνιση προκαλοῦσε παράξενη ἐντύπωση. Ὁ ξένος μὲ πλησίασε. Κι ἐνῷ μοῦ ἅπλωνε τὸ χέρι του γιὰ νὰ μὲ χαιρετήσει, μὲ ρώτησε:

-Πῶς πάει ὁ ζῆλος σου;

Ἡ ἐρώτηση αὐτὴ μοῦ προξένησε μεγάλη χαρά. Γιατὶ ἤμουν πολὺ ἱκανοποιημένος μὲ τὸ ζήλο μου. Καὶ δὲν εἶχα καμία ἀμφιβολία, πὼς κι αὐτὸς ὁ ξένος θὰ ἦταν πολὺ χαρούμενος, ἄν τὸν γνώριζε.

Τότε, ὅπως θυμᾶμαι ἀπ’ τὸ ὄνειρό μου, γιὰ νὰ τοῦ δείξω πόση ἀξία ἔχει ὁ ζῆλος μου, σὰν νὰ ἔβγαλα ἀπ’ τὸ στῆθος μου μιὰ συμπαγῆ μᾶζα, ποὺ ἀκτινοβολοῦσε σὰν χρυσάφι. Τοῦ τὴν ἔβαλα στὸ χέρι καὶ τοῦ λέω:

-Αὐτὸς εἶναι ὁ ζῆλος μου.

          Ἐκεῖνος τὴν πῆρε καὶ τὴ ζύγισε προσεκτικὰ πάνω στὴ ζυγαριὰ του:

          -Ζυγίζει πενῆντα κιλά, μοῦ λέει σοβαρά.

          Ἐγὼ μόλις ποὺ μποροῦσα νὰ συγκρατήσω τὴ χαρὰ μου γιὰ τὸ βάρος αὐτό. Ἐκεῖνος ὅμως μὲ σοβαρότητα, σημείωσε τὸ βάρος σ’ ἕνα χαρτὶ καὶ συνέχισε τὴν ἐξέτασή του.

Ἔσπασε τὴ μᾶζα ἐκείνη σὲ κομμάτια καὶ τὴν ἔβαλε μέσα σ’ ἕνα χημικὸ τηγάνι πάνω στὴ φωτιά. Ὅταν ἡ μᾶζα ἔλειωσε καὶ καθαρίστηκε, τὴν ἔβγαλε ἀπ’ τὴ φωτιά. Ξεχώρισε τὰ διάφορα στοιχεῖα. Ὅταν αὐτὰ κρύωσαν, σχηματίσθηκαν διάφορα κομμάτια. Τὰ ἄγγιζε μ’ ἕνα σφυράκι καὶ ζύγιζε τὸ βάρος κάθε κομματιοῦ πάνω στὸ χαρτί.

Ὅταν τελείωσε, μοῦ ἔριξε μιὰ ματιὰ γεμάτη ἀπὸ συμπόνια καὶ μοῦ λέει:

-Εὔχομαι νὰ σὲ λυπηθεῖ ὁ Θεὸς καὶ νὰ σωθεῖς.

Κι ἀμέσως, ἐγκατέλειψε τὸ δωμάτιο.

Στὸ χαρτὶ ποὺ μοῦ ἄφησε στὸ τραπέζι, ἦταν γραμμένα τὰ ἑξῆς:

Ἀνάλυσις τοῦ ζήλου τοῦ ἱερέως Χ.

Συνολικὸν βάρος: 50 κιλὰ

Ἡ προσεκτικὴ ἀνάλυσις παρουσιάζει τὰ ἑξῆς στοιχεῖα:

·        Φανατισμός: 5 κιλά.

·        Προσωπικὴ φιλοδοξία: 15 κιλά.

·        Φιλοχρηματία: 12 κιλά.

·        Τάση πρὸς ἐπιβολὴ καὶ κυριαρχία πάνω στὶς ψυχές: 8 κιλά.

·        Ἐπίδειξις: 10 κιλὰ παρὰ 20 γραμμάρια.

·        Ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό: 10 γραμμάρια.

·        Ἀγάπη πρὸς τοὺς ἀνθρώπους: 10 γραμμάρια.

Σύνολον: 50 κιλά.

Ἡ παράξενη συμπεριφορὰ τοῦ ξένου καὶ ἡ ματιὰ μὲ τὴν ὁποία μὲ ἀποχαιρέτησε, μοῦ μετέδωσαν κάποια ἀνησυχία. Μὰ ὅταν εἶδα τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐξετάσεώς του, ἔνοιωσα τὰ γόνατά μου νὰ λυγίζουν.

Θέλησα στὴν ἀρχὴ ν’ ἀμφισβητήσω τὴν ὀρθότητα τῶν ἀριθμῶν. Μὰ ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἄκουσα ἕναν ἀναστεναγμὸ τοῦ ξένου, ποὺ εἶχε φθάσει στὴν ἐξώπορτα. Ἠρέμησα κι ἄρχισα νὰ σκέπτομαι πιὸ ψύχραιμα. Μὰ καθὼς σκεπτόμουν, σκοτείνιασε μπροστὰ μου. Δὲν μποροῦσα νὰ διαβάσω τὸ χαρτί, ποὺ κρατοῦσα στὰ χέρια μου. Ἀγωνία καὶ φόβος μὲ κατέλαβαν. Στὰ χείλη μου ἦλθε ἡ κραυγή:

-Κύριε, σῶσον με…

Ἔριξα πάλι μιὰ ματιὰ στὸ χαρτί. Ξαφνικά, μεταμορφώθηκε αὐτὸ σ’ ἕναν ὁλοκάθαρο καθρέπτη, ποὺ καθρέπτιζε τὴν καρδιὰ μου. Ἔνοιωσα καὶ ἀνεγνώρισα τὴν κατάστασή μου. Μὲ δάκρυα στὰ μάτια παρακαλοῦσα τὸν Κύριο νὰ μ’ ἐλευθερώσει ἀπ’ τὸ ΕΓΩ μου. Τέλος, ξύπνησα μὲ μιὰ κραυγὴ ἀγωνίας.

Στὰ περασμένα χρόνια, παρακαλοῦσα τὸν Θεὸ νὰ μὲ σώσει ἀπὸ διαφόρους κινδύνους. Μὰ ἀπὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη, ἄρχισα νὰ παρακαλῶ τὸν Θεὸ νὰ μ’ ἐλευθερώσει ἀπὸ τὸ δικὸ μου ΕΓΩ.

Γιὰ πολὺ καιρὸ ἔνοιωθα ταραγμένος. Τέλος, ὕστερα ἀπὸ ἐπίμονες προσευχές, ἔνοιωσα τὸ φῶς τοῦ Κυρίου νὰ πλημμυρίζει τὴν καρδιὰ μου καὶ νὰ καίει τ’ ἀγκάθια τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ μου. Ὅταν ὁ Κύριος μὲ καλέσει κοντὰ Του, θὰ Τὸν εὐχαριστήσω ὁλόθερμα γιὰ τὴν ἀποκάλυψη ἐκείνης τῆς ἡμέρας, γιατὶ μοῦ φανέρωσε τότε τὸν ἀληθινὸ ἑαυτὸ μου καὶ ὁδήγησε τὰ πόδια μου στὸν πιὸ στενό, ἀλλὰ καὶ πιὸ ὄμορφο δρόμο. Ἀπὸ τότε κάθε μέρα ἀνανέωνα τὶς ἀποφάσεις μου.

          Ἐκείνη ἡ ἐπίσκεψη ποὺ μοῦ ἔκανε Ἐκεῖνος ποὺ «ἐτάζει καρδίας καὶ νεφρούς» (πρβλ. Ψαλμ. 7:10), μὲ ἔκανε ἄλλον ἄνθρωπο καὶ ὠφέλησε πολὺ τὴν ἐργασία μου».

Πηγή: Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστοπούλου «Οἱ Ἀναβαθμοὶ στὴν ἐν Χριστῷ πορεία» (Πειραιᾶς 2011, σελίδα 159).

Τί δῶρο θὰ μοῦ κάνεις ;

Τί δῶρο θὰ μοῦ κάνεις ;

Ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος, βρίσκεται στὴ Βηθλεέμ.

Τέσσερις αἰῶνες περίπου μετὰ τὴ γέννηση τοῦ Χριστοῦ, μιὰ νύχτα τῶν Χριστουγέννων, ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος ἔρχεται προσκυνητὴς στὴ Βηθλεέμ. Λαχταράει νὰ προσκυνήσει τὸ μέρος ὅπου γεννήθηκε ὁ Χριστός. Ἔρχεται στὸ σπήλαιο τῆς γεννήσεως ταπεινὰ καὶ προσεύχεται.

Ὁ ἴδιος μιλάει ἀργότερα γιὰ τὴ θεϊκὴ ἐμπειρία ποὺ εἶχε. Ἄκουσε σὲ ὅραμα τὴ γλυκιὰ φωνὴ τοῦ Θείου Βρέφους νὰ ἀπευθύνεται σ’ αὐτὸν καὶ ἀναρρίγησε…

- Ἱερώνυμε τί θὰ μοῦ προσφέρεις σήμερα, τὴν ἡμέρα τῆς γεννήσεώς μου ;

- Ὦ θεῖο Βρέφος, τὸ γνωρίζεις, γιὰ Σένα τὰ ἔχω ἐγκαταλείψει ὅλα... καὶ τὴν αὐλὴ τῶν Ἀρχιερέων, καὶ τὰ μεγαλεῖα της Ρώμης, καὶ τὶς ἡδονὲς καὶ τὰ πλούτη... Καὶ αὐτὴ τὴν ὧρα ὁ νοῦς μου, ὅλη μου ἡ καρδιά, οἱ σκέψεις μου καὶ ἡ ζωή μου ἀκόμη, τὰ πάντα ἀνήκουν σὲ Σένα! Τί ἄλλο θὰ μποροῦσα νὰ σοῦ δώσω; Δὲν ἔχω τίποτε ἄλλο… σήμερα τὴν ἡμέρα τῆς γιορτῆς σου…

Ἀκούει, τότε, τὴ φωνὴ τοῦ Θείου Βρέφους νὰ τοῦ λέει:

- Ἔχεις Ἱερώνυμε, ἔχεις κάτι ποὺ τὸ λησμονεῖς καὶ θέλω σήμερα νὰ τὸ καταθέσεις στὰ πόδια μου.

- Τί εἶναι αὐτὸ Οὐράνιε Βασιλιά, ἀγάπη τῆς ἀγάπης μου καὶ ψυχὴ τῆς ζωῆς μου, ἔχω πράγματι ἄλλο τίποτε γιὰ νὰ σοῦ δώσω; Θὰ ἤμουν τόσο ταλαίπωρος ὥστε νὰ φυλάξω κάτι γιὰ μένα ! Πές μου γλυκύτατε Ἰησοῦ, τί μπορῶ νὰ σοῦ δώσω ἀκόμη;

…Καὶ μετὰ ἀπὸ μιὰ στιγμὴ σιγῆς, ἄκουσε τὴ φωνὴ τοῦ παιδίου Ἰησοῦ, νὰ τοῦ ἁπαντά:

- Ἱερώνυμε, δῶσε μου… τὶς ἁμαρτίες σου!

- Τὶς ἁμαρτίες μου Ἁγιώτατε Θεὲ;! Τί νὰ τὶς κάνεις τὶς ἁμαρτίες μου;

- Ἱερώνυμε, δῶσε μου ὅλες τὶς ἁμαρτίες σου, γιὰ νὰ τὶς συγχωρήσω ὅλες.

Καὶ ὁ Ἅγιος Γέρων ἀναλύθηκε σὲ δάκρυα συγκίνησης, εὐτυχίας καὶ ἀγάπης καὶ προσκύνησε τὸ θεῖο Βρέφος.

Συνοδοιπόροι καὶ διαβάτες τῆς ζωῆς, ὅπως ἄλλοτε ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος, πλησιάζουμε καὶ ‘μεῖς τὸ Σωτήρα Χριστὸ νὰ Τὸν προσκυνήσουμε καὶ νὰ Τοῦ προσφέρουμε λέγοντας:

«Ἀγρυπνοῦμε κι ἐμεῖς Κύριε, γιὰ νὰ Σὲ δοξολογήσουμε, ἀνάψαμε τὶς λαμπάδες μας, νηστέψαμε καὶ θὰ κοινωνήσουμε. Τί ἄλλο νὰ Σοῦ χαρίσουμε Χριστέ;»

Καὶ ‘Κεῖνος θὰ μᾶς κοιτάξει στὰ μάτια καὶ θὰ μᾶς πεῖ:

«Παιδί μου, καλὰ ὅλα αὐτά, ἀλλὰ ἐγὼ ἦρθα κοντά σας ἐπειδὴ θέλω νὰ μοῦ χαρίσετε, ὄχι αὐτὰ ποὺ ἐγὼ σᾶς ἔδωσα, ἀλλὰ κάτι δικό σας, ἀποκλειστικὰ δικό σας, τὶς ἁμαρτίες σας...

Ἀφῆστε τις στὰ πόδια μου νὰ τὶς συγχωρέσω καὶ νὰ ἀποκτῆστε καθαρὴ ψυχή. Χωρὶς αὐτὸ δὲν μπορεῖτε νὰ πλησιάσετε τὸν Ἅγιο Θεό, χωρὶς τὴν καθαρότητα δὲν φτάνουν οἱ προσευχὲς σας καθαρὲς ἐνώπιον Τοῦ Οὐράνιου Πατέρα.

Γονατίστε κάτω ἀπ’ τὸ Πετραχήλι τοῦ πνευματικοῦ σας, καὶ ἐναποθέστε τὶς ἁμαρτίες σας, γιὰ νὰ καθαριστεῖτε, καὶ ἔπειτα χαρίστε μου τὴν ψυχὴ σας ἁγνὴ καὶ καθαρή, ὥστε νὰ μπορέσω μετὰ νὰ γεννηθῶ κι’ Ἐγὼ μὲς στὴν καρδιά σας, καὶ νὰ σᾶς πλημμυρίσω μὲ τὸ Φῶς τῆς Ἀγάπης μου καὶ νὰ ὁδεύσουμε μαζὶ πρὸς τὸν Οὐρανὸ καὶ τὴν αἰωνιότητα».

Πηγή: http://www.inak.gr/inak/index.php?option=com_acymailing&ctrl=archive&task=view&listid=16--&mailid=46--

Μία παραβολικὴ ἱστορία: "Κάποτε ὁ διάβολος..."

Μία παραβολικὴ ἱστορία: "Κάποτε ὁ διάβολος..."

Κάποτε ὁ διάβολος κάλεσε μιὰ παγκόσμια συνέλευση δαιμόνων. Στὴν ἐναρκτήρια ὁμιλία του, ἀνάμεσα στὰ ἄλλα, εἶπε καὶ τὰ ἀκόλουθα:

- Δὲν μποροῦμε νὰ ἐμποδίσουμε τοὺς Χριστιανοὺς νὰ πηγαίνουν στὴν ἐκκλησία.

Δὲν μποροῦμε νὰ τοὺς ἐμποδίσουμε νὰ διαβάζουν τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ νὰ γνωρίζουν τὴν Ἀλήθεια.

Δὲν μποροῦμε οὔτε ἀκόμα καὶ νὰ τοὺς ἐμποδίσουμε νὰ ἔχουν μιὰ ζωντανὴ καὶ στενὴ σχέση μὲ τὸν Σωτήρα τους.

Ἅπαξ καὶ ἀποκτήσουν αὐτὴν τὴ σύνδεση μὲ τὸν Ἰησοῦ, ἐμεῖς χάνουμε κάθε δύναμη πάνω τους.

...Ἔτσι, τὸ μόνο ποὺ μᾶς μένει εἶναι νὰ τοὺς κλέψουμε τὸ χρόνο τους.

Ἃς πηγαίνουν στὴν ἐκκλησία, δὲν πειράζει· ἃς ἔχουν ἐκεῖ τὶς συνεστιάσεις τους κι ὅλα τα ὑπόλοιπα.

Ἃς ἔχουν ἔργο καὶ δράση. Μόνο νὰ μὴν ἔχουν χρόνο νὰ ἀναπτύξουν αὐτὴ τὴ ζωντανὴ σχέση μὲ τὸν Ἰησοῦ.

...Νὰ τί θέλω ἀπό σᾶς: Ἀποσπάστε τους τὴν προσοχὴ ἀπὸ τὸν Σωτήρα τους καὶ ἐμποδίστε τους ἀπὸ τοῦ νὰ ἔχουν θερμὴ καὶ στενὴ σχέση μαζί Του ὅλη μέρα. Ἃς τοὺς παρασύρουμε σὲ μιὰ χαλαρὴ σχέση μὲ τὸν Ἰησοῦ· τυπικὴ σχέση, χωρὶς γνήσια πίστη καὶ ἀγάπη γι’ Αὐτόν.

- Πῶς θὰ τὸ κάνουμε αὐτό; ρώτησαν τότε οἱ δαίμονες.

- Βάλτε τους νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὰ δευτερεύοντα θέματα καὶ βρεῖτε τρόπους ἀμέτρητους νὰ κρατᾶτε ἀπασχολημένο τὸ μυαλό τους, ἀπάντησε.

Βάλτε μέσα τους τὸν πειρασμὸ νὰ ξοδεύουν, νὰ ξοδεύουν, νὰ ξοδεύουν καὶ νὰ δανείζονται χρεώνοντας τὶς κάρτες τους.

Πεῖστε τὶς γυναῖκες τους νὰ πᾶνε νὰ δουλεύουν πολλὲς ὧρες ἐκτὸς σπιτιοῦ καὶ τοὺς ἄνδρες νὰ δουλεύουν 6-7 μέρες τὴν ἑβδομάδα, 10-12 ὧρες τὴν ἡμέρα, ἔτσι ὥστε νὰ μποροῦν νὰ ἀνταπεξέλθουν στὶς ἀνάγκες τοῦ τρόπου ζωῆς τους.

Ἐμποδίστε τους νὰ ξοδεύουν χρόνο μὲ τὰ παιδιά τους. Ἔτσι, καθὼς θὰ διασπᾶται ἡ οἰκογένειά τους, σύντομά το σπίτι δὲν θὰ ἀποτελεῖ πιὰ γιὰ αὐτοὺς καταφύγιο ἀπὸ τὴν πίεση τῆς δουλειᾶς τους.

Κρατᾶτε πάντα το μυαλὸ τόσο γεμάτο μὲ ἐρεθίσματα ὥστε νὰ εἶναι ἀδύνατο νὰ ἀκούσουν τὴ σιγανὴ καὶ ἁπαλὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ.

1. Βάλτε τους νὰ παίζουν τὸ ραδιόφωνο καὶ τὸ κασετόφωνο ὅποτε ὁδηγοῦν.

2. Φροντίστε νὰ ἔχουν συνεχῶς ἀνοιχτὰ στὸ σπίτι τους τὰ CD, τὸ βίντεο, τὴν τηλεόραση καὶ τοὺς ὑπολογιστές.

3. Βάλτε σὲ κάθε κατάστημα κι’ ἑστιατόριο ποὺ μπαίνουν, μουσικὴ ποὺ νὰ παίζει ἀσταμάτητα. Αὐτὸ θὰ συννεφιάζει τὸ μυαλό τους καὶ θὰ ἀδυνατίζει τὴν κοινωνία τους μὲ τὸν Χριστὸ μέσῳ τῆς προσευχῆς.

4. Γεμίστε τὰ τραπέζια τους μὲ περιοδικὰ καὶ ἐφημερίδες. Κάντε τους ὑπερκαταναλωτικὰ ὄντα· νὰ ἀγοράζουν, νὰ ξοδεύουν χωρὶς νὰ ἔχουν τίποτα ἀπὸ αὐτὰ πραγματικὰ ἀνάγκη. Νὰ ἀσχολοῦνται μὲ πολλά, νὰ ταλαιπωροῦνται καὶ νὰ ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστό.

5. Σφυροκοπᾶτε τὰ μυαλὰ τους ἀκατάπαυστα μὲ εἰδήσεις ὅλο το 24ωρο.

6. Γεμίστε τοὺς δρόμους μὲ διαφημιστικὲς ἀφίσες, ὥστε νὰ μὴν τοὺς ἀφήνετε στιγμὴ σὲ ἡσυχία ὅσο ὁδηγοῦν ἢ περπατοῦν.

7. Πλημμυρίστε τὰ γραμματοκιβώτιά τους μὲ ἄχρηστα διαφημιστικά, καταλόγους ρούχων, τυχερῶν παιχνιδιῶν καὶ κάθε τί ποὺ προάγει ψεύτικες ἐλπίδες εὐημερίας.

8. Βάλτε κοκκαλιάρικα μοντέλα στὰ ἐξώφυλλα τῶν περιοδικῶν καὶ στὴν τηλεόραση, ὥστε οἱ ἄνδρες νὰ θεωροῦν αὐτὰ ὡς πρότυπα ὀμορφιᾶς καὶ νὰ μὴν ἱκανοποιοῦνται μὲ τὴν ἐμφάνιση τῆς γυναίκας τους.

9. Δῶστε κούραση στὶς συζύγους, ὥστε τὰ βράδια νὰ μὴν εἶναι σὲ θέση νὰ χαροῦν σὰν ζευγάρια μὲ τοὺς ἄνδρες τους. Δῶστε τους πονοκεφάλους, ὥστε οἱ ἄνδρες νὰ ἔχουν παράπονα, πικρίες καὶ νὰ ἀρχίσουν νὰ ψάχνουν ἀλλοῦ γιὰ εὐχαρίστηση. Αὐτὸ θὰ διαλύσει γρήγορα τὶς οἰκογένειες.

10. Διαφημίστε τὸν Ἅϊ Βασίλη ὥστε νὰ κλέψετε τὴν προσοχὴ τῶν παιδιῶν ἀπὸ τὸ ἀληθινὸ νόημα τῶν Χριστουγέννων.

11. Τὸ Πάσχα διαδῶστε τὰ κουνελάκια καὶ τὰ κόκκινα αὐγὰ στὴ θέση τοῦ μηνύματος τῆς Ἀνάστασης καὶ προπαγανδίστε ὑπὲρ τῆς νίκης τῆς ἁμαρτίας.

12. Ἀκόμα καὶ στὴ διασκέδασή τους φέρτε τους στὰ ἄκρα. Ὅταν γυρίζουν ἀπὸ διακοπὲς νὰ εἶναι πτῶμα στὴν κούραση καὶ νὰ ἔχουν μετανιώσει γιὰ τὶς ἐπιλογές τους.

13. Μὴν τοὺς ἀφήνετε νὰ βγαίνουν στὴ φύση καὶ νὰ παρατηροῦν ὅ,τι ὁ Θεὸς ἔφτιαξε.

14. Ἀντὶ γιὰ αὐτό, στέλνετέ τους σὲ λούνα πάρκ, γήπεδα, κινηματογράφους, παιδότοπους καὶ κονσέρτα.

15. Κρατᾶτε τους πάντα ὑπεραπασχολημένους. Νὰ μὴ σκέφτονται, νὰ μὴν ἀναζητοῦν, νὰ μὴ προβληματίζονται.

16. Καὶ ὅταν συναντῶνται γιὰ πνευματικὴ συντροφιὰ μὲ ἄλλους πιστούς, κάντε ὥστε νὰ φεύγουν ἀπὸ ‘κεῖ μὲ διαταραγμένη συνείδηση.

17. Δῶστε τους νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τόσους πολλοὺς “καλοὺς” στόχους, ποὺ νὰ μὴν ἔχουν χρόνο οὔτε ἀνάγκη νὰ ἐκζητήσουν τὴ δύναμη τοῦ Ἰησοῦ στὴ ζωή τους.

18. Σύντομα, θὰ δουλεύουν ἀσταμάτητα γιὰ αὐτὸν τὸν “καλὸ” σκοπό, ποὺ ὅμως ὁ Θεὸς δὲν τοὺς ἀνέθεσε, θυσιάζοντας τὴν ὑγεία τους καὶ τὴν οἰκογένειά τους σ’ αὐτὸν, μὲ μεγάλη πιθανότητα νὰ τὰ χάσουν καὶ τὰ δύο.

Θὰ δουλέψει σίγουρα τὸ σχέδιο αὐτό»!

Καὶ οἱ δαίμονες ἔτρεξαν γρήγορα νὰ βάλουν σὲ ἐφαρμογὴ ὅλα αὐτά, ὥστε οἱ Χριστιανοὶ νὰ μὴν ἔχουν χρόνο γιὰ τὸν Σωτήρα τους Ἰησοῦ Χριστό…

Πηγή: http://opougis.blogspot.com/2011/12/blog-post_9553.html

Ὅλα ἦταν ἀπὸ Μένα!

Ὅλα ἦταν ἀπὸ Μένα!

Τὸ παρακάτω κείμενο ἀποτελεῖ ἕνα γράμμα ποὺ στάλθηκε ἀπὸ τὸν Ἅγιο Σεραφεὶμ τῆς Βίριτσα σὲ ἕνα πνευματικό του παιδί, ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος βρισκόταν στὴν φυλακή. Εἶναι ἕνας λόγος παρηγοριᾶς καὶ νουθεσίας, ποὺ ὁ Δημιουργὸς Θεὸς ἀπευθύνει στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου.

«Ἔχεις ποτὲ σκεφτεῖ ὅτι ὅλα ὅσα ἀφοροῦν ἐσένα, ἀφοροῦν καὶ Ἐμένα; Διότι αὐτὰ ποὺ ἀφοροῦν ἐσένα, ἀφοροῦν τὴν κόρη τοῦ ὀφθαλμοῦ Μου. Ὅταν οἱ πειρασμοὶ ἔρχονται ἐπάνω σου καὶ ὁ πολέμιος σὰν τὸ ποτάμι, θέλω νὰ ξέρεις ὅτι ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό.

Θέλω νὰ ξέρεις ὅτι ἡ ἀδυναμία σου ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὴ δύναμή Μου καὶ ἡ ἀσφάλειά σου βρίσκεται στὸ νὰ Μὲ ἀφήσεις νὰ σὲ προστατεύσω.

Θέλω νὰ ξέρεις ὅτι ὅταν βρίσκεσαι σὲ δύσκολες συνθῆκες μεταξύ τῶν ἀνθρώπων ποὺ δὲν σὲ καταλαβαίνουν, δὲν λογαριάζουν αὐτὰ πού σοῦ εἶναι εὐάρεστα καὶ σὲ ἀπομακρύνουν, ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό.

Εἶμαι ὁ Θεός σου, οἱ περιστάσεις τῆς ζωῆς εἶναι στὰ χέρια Μου.

Δὲν βρέθηκες τυχαία στὴ θέση σου, εἶναι ἀκριβῶς ἡ θέση πού σοῦ ἔχω ὁρίσει.

Δὲν μὲ παρακαλοῦσες νὰ σοῦ μάθω τὴν ταπείνωση; Καὶ νά! Σὲ ἔβαλα σ’ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ περιβάλλον, στὸ “σχολεῖο” ποὺ διδάσκουν αὐτὸ τὸ μάθημα. Τὸ περιβάλλον σου καὶ αὐτοὶ ποὺ ζοῦν γύρω σου μόνο ἐκτελοῦν τὸ θέλημά Μου.

Ἔχεις οἰκονομικὲς δυσκολίες καὶ μόλις τὰ βγάζεις πέρα; Νὰ ξέρεις ὅτι ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό. Θέλω νὰ ξέρεις ὅτι Ἐγὼ διαθέτω τὰ χρήματά σου καὶ νὰ καταφεύγεις σὲ Μένα καὶ νὰ γνωρίζεις ὅτι ἐξαρτᾶσαι ἀπὸ Μένα. Θέλω νὰ ξέρεις ὅτι τὰ ἀποθέματά Μου εἶναι ἀνεξάντλητα καὶ νὰ βεβαιωθεῖς ὅτι εἶμαι πιστὸς στὶς ὑποσχέσεις Μου.

Νὰ μὴν συμβεῖ ποτὲ νὰ σοῦ ποῦν στὴν ἀνάγκη σου: «Μὴν πιστεύεις στὸν Κύριο καὶ Θεό σου».

Ἔχεις περάσει ποτὲ νύχτα μέσα στὴ θλίψη ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς σου, τοὺς ἀνθρώπους ποῦ ἀγαπᾶς; Σοῦ τὸ ἐπέτρεψα, γιὰ νὰ στραφεῖς σὲ Μένα καὶ σὲ Μένα νὰ βρεῖς τὴν αἰώνια παρηγοριὰ καὶ ἀνακούφιση.

Σὲ ξεγέλασε ὁ φίλος σου ἢ κάποιος ποῦ τοῦ εἶχες ἀνοίξει τὴν καρδιά σου; Ἀπὸ μένα ἦταν αὐτό. Ἐγὼ ἐπέτρεψα νὰ σὲ ἀγγίξει αὐτὴ ἡ ἀπογοήτευση, γιὰ νὰ μάθεις ὅτι ὁ καλύτερος φίλος σου εἶναι ὁ Κύριος.

Θέλω νὰ τὰ φέρνεις ὅλα σὲ Μένα καὶ ὅλα νὰ Μοῦ τὰ λές.

Σὲ συκοφάντησε κάποιος; Νὰ τὸ ἀφήσεις σὲ Μένα, σὲ Μένα νὰ προσκολληθεῖς. Ἐγὼ εἶμαι ἡ καταφυγή σου, γιὰ νὰ κρυφτεῖς ἀπὸ τὴν ἀντιλογία τῶν ἐθνῶν. Θὰ κάνω τὴν δικαιοσύνη σου νὰ λάμψει σὰν τὸ φῶς, καὶ τὴν ζωή σου σὰν μέρα μεσημέρι.

Καταστράφηκαν τὰ σχέδια σου καὶ ἡ ψυχή σου εἶναι ἐξαντλημένη; Ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό. Ἔκανες σχέδια καὶ εἶχες δικούς σου σκοπούς. Τὰ σχέδια σου τὰ ἔφερες νὰ τὰ εὐλογήσω. Ἀλλὰ Ἐγὼ θέλω νὰ ἀφήσεις σὲ Μένα νὰ κατευθύνω καὶ νὰ χειραγωγῶ τὶς περιστάσεις τῆς ζωῆς σου, διότι εἶσαι τὸ ὄργανο καὶ ὄχι πρωταγωνιστῆς.

Σὲ βρῆκαν ἀπροσδόκητες ἀποτυχίες καὶ ἡ ἀπελπισία κατέλαβε τὴν καρδιά σου; Νὰ ξέρεις, ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό. Διότι μ’ αὐτὴ τὴν κούραση καὶ τὸ ἄγχος δοκιμάζω πόσο ἰσχυρὴ εἶναι ἡ πίστη σου στὶς ὑποσχέσεις Μου καὶ τὴν παρρησία σου στὴν προσευχὴ γιὰ τοὺς συγγενεῖς σου. Δὲν ἤσουν ἐσὺ ποῦ ἐμπιστεύτηκες τὶς φροντίδες γιὰ αὐτοὺς στὴν προνοητικὴ ἀγάπη Μου; Δὲν εἶσαι ἐσὺ ποὺ καὶ τώρα τοὺς ἀφήνεις στὴν προστασία τῆς Πανάγνου Μητέρας Μου;

Σὲ βρῆκε σοβαρὴ ἀσθένεια ποὺ μπορεῖ νὰ γιατρευτεῖ ἢ εἶναι ἀθεράπευτη καὶ σὲ κάρφωσε στὸ κρεβάτι σου; Ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό. Ἐπειδὴ θέλω νὰ Μὲ γνωρίσεις πιὸ βαθιά, μέσῳ τῆς σωματικῆς ἀσθένειας, νὰ μὴν γογγύζεις γι’ αὐτὴν τὴ δοκιμασία πού σου στέλνεται καὶ νὰ μὴν προσπαθεῖς νὰ καταλάβεις τὰ σχέδια Μου τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς τῶν ἀνθρώπων μὲ διάφορους τρόπους, ἀλλὰ ἀγόγγυστα καὶ ταπεινὰ νὰ σκύψεις τὸ κεφάλι σου μπροστὰ στὴν ἀγαθότητά Μου.

Ὀνειρευόσουν νὰ κάνεις κάτι ξεχωριστὸ καὶ ἰδιαίτερο γιὰ Μένα καὶ ἀντὶ νὰ τὸ κάνεις ἔπεσες στὸ κρεβάτι τοῦ πόνου; Ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό. Διότι τότε θὰ ἤσουν βυθισμένος στὰ δικά σου ἔργα καὶ Ἐγὼ ἐπέτρεψα νὰ σοῦ συμβεῖ αὐτὸ γιὰ νὰ προσελκύσω τὶς σκέψεις σου σὲ Μένα. Θέλω νὰ σοῦ διδάσκω τὶς βαθύτατες σκέψεις καὶ τὰ μαθήματά Μου, γιὰ νὰ Μὲ ὑπηρετεῖς, θέλω νὰ σὲ μάθω νὰ συναισθάνεσαι πὼς εἶσαι τίποτα χωρὶς Ἐμένα.

Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς καλύτερους υἱούς Μου εἶναι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀποκομμένοι ἀπὸ τὴ δραστικὴ ζωή, γιὰ νὰ μάθουν νὰ χειρίζονται τὸ ὅπλο τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς.

Κλήθηκες ἀπροσδόκητα νὰ ἀναλάβεις μιὰ δύσκολη καὶ ὑπεύθυνη θέση, στηριγμένη σὲ Μένα; Σοῦ ἐμπιστεύομαι τὶς δυσκολίες αὐτές, καὶ γι’ αὐτὸ θὰ σὲ εὐλογήσει ὁ Κύριος καὶ Θεός σου, σ’ ὅλα τα ἔργα σου, σ’ ὅλους τους δρόμους σου, σ’ ὅλα. Καθοδηγητὴς καὶ Δάσκαλός σου θὰ εἶναι ὁ Κύριος σου.

Τὴν ἡμέρα αὐτὴ στὰ χέρια σου, τέκνο Μου, ἔδωσα αὐτὸ τὸ δοχεῖο μὲ τὸ θεῖο μύρο, νὰ τὸ χρησιμοποιήσεις ἐλεύθερα.

Νὰ θυμᾶσαι πάντοτε ὅτι κάθε δυσκολία ποὺ θὰ συναντήσεις, κάθε προκλητικὴ λέξη, κάθε διαβολὴ καὶ κατάκριση, κάθε ἐμπόδιο στὰ ἔργα σου, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ προκαλέσει ἀγανάκτηση καὶ ἀπογοήτευση, κάθε φανέρωση τῆς ἀδυναμίας καὶ τῆς ἀνικανότητάς σου, θὰ χρίεται μὲ αὐτὸ τὸ ἔλαιο.

Ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό.

Νὰ θυμᾶσαι πὼς κάθε ἐμπόδιο εἶναι νουθεσία ἀπὸ τὸν Θεό. Καὶ νὰ βάλεις στὴν καρδιά σου αὐτὸν τὸν λόγο, πού σου ἔχω ἀποκαλύψει τὴν ἡμέρα αὐτή.

Ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό.

Νὰ ξέρεις καὶ νὰ θυμᾶσαι πάντα, ὅπου καὶ νὰ εἶσαι, ὅτι ὁποιοδήποτε κεντρί, θὰ ἀμβλυνθεῖ... μόλις θὰ μάθεις σὲ ὅλα νὰ βλέπεις Ἐμένα...

Ὅλα σου στάλθηκαν ἀπὸ Μένα γιὰ τὴν τελείωση τῆς ψυχῆς σου.

Ὅλα αὐτὰ ἦταν ἀπὸ Μένα»!

Πηγή: http://1myblog.pblogs.gr/683315.html