Σχόλια στὴν παραβολὴ τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου (Λουκ. 10:25-37)

Σχόλια στὴν παραβολὴ τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου (Λουκ. 10:25-37)

…Ἔχει σημασία ὅτι τόσο ὁ ἱερέας ὅσο καὶ ὁ λευίτης πλησίασαν πολὺ κοντά· ἔβγαλαν ἔτσι τὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἦταν νεκρός, καὶ στὴ συνέχεια ἀπομακρύνθηκαν βιαστικά.

Ὁ Νόμος ὅριζε μὲ σαφήνεια: «Ἐκεῖνος ποὺ θ’ ἀγγίξει στὴν πεδιάδα ἄνθρωπο ποὺ σκοτώθηκε ἢ πέθανε φυσιολογικά, ὀστό ἢ μνῆμα, θὰ εἶναι ἀκάθαρτος γιὰ ἑπτὰ ἡμέρες» (Ἀρ. 19:16).

Ἐὰν λοιπὸν ὁ λευίτης καὶ ὁ ἱερέας ἄγγιζαν τὸν ἄνθρωπο ποὺ νόμιζαν νεκρό, ἐὰν ἀκουμποῦσαν τὸ χέρι τους πάνω του, ἀμέσως θὰ γίνονταν ἀκάθαρτοι. Καὶ ἡ εὐθύνη τους θὰ ἦταν ἀκόμη μεγαλύτερη, ἀφοῦ ἀνῆκαν στὴν ἱερατικὴ τάξη καὶ γνώριζαν τὸν Νόμο. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς τονίζει ὅτι εἶδαν καὶ ἀπομακρύνθηκαν γρήγορα.

Ὁ Σαμαρείτης ἀντίθετα «ὁδεύων ἦλθε κατ᾿ αὐτόν» - ἦρθε ψάχνοντας νὰ τὸν βρεῖ, τὸν ἀναζητοῦσε καὶ τὸν βρῆκε... Ἀπὸ τὶς ἐνέργειές του φαίνεται ὅτι ὁ Σαμαρείτης αὐτὸς δὲν φοβόταν τὸν θάνατο καὶ οἱ διατάξεις τοῦ Νόμου δὲν τὸν δέσμευαν. Καὶ αὐτὸ δὲν ἦταν συνέπεια μόνο τῆς καταγωγῆς του, μιᾶς καὶ τὸν θάνατο τὸν φοβοῦνταν καὶ οἱ Σαμαρεῖτες καὶ τὶς ἐπιταγὲς τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου τὶς σέβονταν καὶ αὐτοί.

...Σήμερα, νομίζουμε ὅτι ὁ Χριστὸς βρίσκει μιὰ ὄμορφη ἱστορία γιὰ νὰ ἐλέγξει τὴν ἀναισθησία τῶν κληρικῶν τῆς ἐποχῆς του... Ὡστόσο ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο γνωρίζουμε ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ δείξει μὲ θεωρίες τὴ "σωστὴ συμπεριφορά"... Οἱ ἄνθρωποι εἶναι αἰχμάλωτοι τοῦ θανάτου καὶ ζοῦν κάτω ἀπὸ τὸν ἴσκιο του. Ὁ Χριστὸς ἦλθε νὰ τοὺς ἐλευθερώσει ἂπ’ αὐτόν. Καὶ τὸ ἔκανε μὲ τὸ νὰ λάβει πάνω του τὸ ἀνθρώπινο σῶμα καὶ κάθε τί ἀνθρώπινο... Πρὶν ἔλθει ὁ Χριστὸς δὲν εἴχαμε ἀνθρώπους πλησίον... γιατί ἤμασταν ὅλοι αἰχμάλωτοι τοῦ θανάτου.

Ὁ ἱερέας καὶ ὁ λευίτης ποὺ πλησίασαν τὸν μισοπεθαμένο ἄνθρωπο, δὲν μποροῦσαν νὰ κάνουν τίποτε περισσότερο. Ἦταν καὶ οἱ δυὸ σὰν τὸν ἐμπεσόντα στοὺς ληστές: ἀδύναμοι καὶ μισοπεθαμένοι... Ἀνέλαβαν νὰ ὑπηρετοῦν τοὺς ἀνθρώπους στὰ πλαίσια τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, δηλ. νὰ τοὺς πλησιάζουν καὶ νὰ διαπιστώνουν τὴν κατάστασή τους (ὅπως πλησίασαν τὸν τραυματισμένο τῆς παραβολῆς) καὶ νὰ τοὺς γνωρίζουν γιὰ ποιὸ λόγο ἔφτασαν στὰ πρόθυρα τοῦ θανάτου. Πιὸ κοντὰ δὲν μποροῦσαν νὰ πᾶνε. Πλησίον δὲν μποροῦσαν νὰ γίνουν. Ὁ ἴδιος θάνατος τοὺς ἀγκάλιαζε (αὐτὸ σήμαινε τὸ ὅτι θὰ γίνονταν ἀκάθαρτοι).

Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἱερέας καὶ ὁ λευίτης εἶναι οἱ προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Στὶς τοιχογραφίες ποὺ εἰκονίζουν τὴν παραβολή, στὴ θέση τοῦ ἱερέα καὶ τοῦ λευίτη ἱστοροῦνται ὁ Μωυσῆς καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, οἱ δυὸ μεγαλύτερες προσωπικότητες πρὸ Χριστοῦ, αὐτοὶ ποὺ κήρυξαν μὲ τὸν Νόμο καὶ τὴ μαρτυρία τους τὸν ἐρχομὸ τοῦ Χριστοῦ ποὺ θὰ σώσει τὸν κόσμο.

Ἐὰν ὁ Χριστὸς ἀναφέρει τὸν ἱερέα καὶ τὸν λευίτη... τὸ κάνει γιὰ νὰ δείξει ὅτι ἦταν τόσο βαριὰ τραυματισμένος ὁ ἄνθρωπος, ποὺ δὲν μποροῦσαν νὰ τὸν βοηθήσουν οὔτε οἱ ἁγιότεροι τῶν ἀνθρώπων, αὐτοὶ ποὺ ἦταν ταγμένοι στὴν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ.

Ἕνα τροπάριο λέει πὼς οὔτε ὁ ἱερέας «ὁ πρὸ τοῦ Νόμου προσέσχεν αὐτῶ», οὔτε ὁ λευίτης «μετὰ τὸν Νόμον ἐπεῖδεν αὐτόν», ἀλλὰ μόνο ὁ Χριστός, «ὁ παραγενόμενος Θεός».

Σαμαρείτης, λοιπὸν, εἶναι ὁ Χριστός. Καὶ παίρνει τὸ ὄνομα τοῦ Σαμαρείτη στὴν παραβολὴ, γιατί ταιριάζει πιὸ πολὺ στὶς ἀνάγκες τῶν Ἰουδαίων, γιὰ νὰ κατανοήσουν τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.

«Ἐπιβιβάσας δὲ αὐτὸν ἐπὶ τὸ ἴδιον κτῆνος» - ἀνεβάζοντάς τον στὸ δικό του ὑποζύγιο. Ὁ Θεὸς ἀνέλαβε τὴν τραυματισμένη κι ἑτοιμοθάνατη φύση μας γιὰ νὰ τὴν θεραπεύσει καὶ νὰ τὴν ἀναστήσει. Γι’ αὐτὸ τὰ Χριστούγεννα θ’ ἀκούσουμε τὸν προφήτη νὰ λέει γιὰ τὸν Χριστό: «οὗ ἡ ἀρχὴ ἐγενήθη ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ» (Ἠσ. 9:6) - ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ, φάνηκε ὅταν μᾶς πῆρε πάνω στὸν ὦμο Του, πάνω στὶς πλάτες Του, γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴ Βασιλεία Του.

«Λῃσταῖς λογισμοῖς, περιπεσὼν ὁ Ἀδάμ, ἐκλάπη τὸν νοῦν, τραυματισθεὶς τὴν ψυχήν, καὶ ἔκειτο γυμνὸς ἀντιλήψεως, οὔτε Ἱερεὺς ὁ πρὸ τοῦ νόμου προσέσχεν αὐτῷ, οὔτε Λευΐτης μετὰ νόμον ἐπεῖδεν αὐτόν, εἰμὴ σὺ ὁ παραγενόμενος Θεός, οὐκ ἐκ Σαμαρείας, ἀλλ΄ ἐκ τῆς Θεοτόκου, Κύριε δόξα σοι» (Ἰδιόμελον Ἀποστίχων Κατανυκτικοῦ Ἑσπερινοῦ Κυριακῆς Δ΄ Νηστειῶν. Ποίημα Στεφάνου. Ἦχος πλ. β΄).

Οἱ παραβολὲς μόνο χριστολογικὴ προσέγγιση μποροῦν νὰ ἔχουν κι ὄχι ἠθικολογική, ὅπως ὅλη ἡ Βίβλος ἐξάλλου.

Ὑάκινθος

*Σημ. Π.Κ.: Ἡ ανωτέρω ανάλυση τῆς παραβολῆς τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου, βασίζεται στὴν ἑρμηνεία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου  («Ὁμιλία εἰς τὴν παραβολὴν τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς. Κυριακὴ Η΄ Λουκᾶ»).

Πηγή: http://anastasiosk.blogspot.com/2009/11/blog-post_3947.html, https://hristospanagia1.wordpress.com/2011/11/12/%e1%bd%81%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%af%ce%b1-%ce%b5%e1%bc%b0%cf%82-%cf%84%e1%bd%b4%ce%bd-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%bf%ce%bb%e1%bd%b4%ce%bd-%cf%84%ce%bf%e1%bf%a6-%e1%bc%90%ce%bc%cf%80%ce%b5%cf%83/

Ἡ Ἱερὰ Παράδοση ὡς πηγὴ πίστεως

Ἡ Ἱερὰ Παράδοση ὡς πηγὴ πίστεως

Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ.κ. Ἰεροθέου.

Τί εἶναι ἡ Ἱερὰ Παράδοση, καὶ ποιὰ ἡ σχέση της μὲ τὴν Ὀρθοδοξία, μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ μὲ τὴ Θεία ἀποκάλυψη;

Ἡ ἴδια ἡ Καινὴ Διαθήκη μᾶς κάνει λόγο γιὰ τὴν Παράδοση ποὺ ἐνεργοῦσε παράλληλα μὲ τὴν Γραφὴ καὶ μᾶς ἀποδεικνύει τὴν ἀλήθεια ὅτι καὶ ἡ Γραφὴ εἶναι ἕνα μέρος αὐτῆς τῆς Παραδόσεως.

Πολλὰ χωρία ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη θὰ μποροῦσα νὰ παραθέσω. Θὰ ἀρκεσθῶ ὅμως στὰ πιὸ χαρακτηριστικά. Στοὺς Θεσσαλονικεῖς γράφει ὁ Ἀπόστολος: «Ἄρα οὖν, ἀδελφοί, στήκετε, καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἃς ἐδιδάχθητε εἴτε διὰ λόγου εἴτε δι᾿ ἐπιστολῆς ἡμῶν» (Β΄ Θεσ. β΄, 15). Ἐκτὸς ἀπὸ τὶς Ἐπιστολὲς οἱ Χριστιανοὶ καλοῦνται νὰ ἐφαρμόσουν καὶ ὅσα προφορικά τους ὑπογράμμισε ὁ Ἀπόστολος.

Στὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολὴ ὁ Ἀπόστολος τοὺς ἐπαινεῖ γιατί κρατοῦν τὶς παραδόσεις: «Ἐπαινῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί, ὅτι πάντα μου μέμνησθε καὶ καθὼς παρέδωκα ὑμῖν τὰς παραδόσεις κατέχετε» (Α΄ Κορ. ια΄, 2).

Στὴν ἴδια ἐπιστολὴ (Α΄) κάνει λόγο γιὰ μιὰ προγενέστερη ἐπιστολὴ (κεφ. ε΄, 9). Τὸ γράφουμε αὐτὸ γιὰ νὰ δοῦμε ὅτι ὑπῆρξαν καὶ ἀλλὰ κείμενα τὰ ὁποῖα δὲν διασώθηκαν γιὰ νὰ περιληφθοῦν στὸν Κανόνα τῆς Καινῆς Διαθήκης.

Στοὺς Χριστιανοὺς τῶν Φιλίππων γράφει: «...ἃ καὶ ἐμάθετε καὶ παρελάβετε καὶ ἠκούσατε καὶ εἴδετε ἐν ἐμοί, ταῦτα πράσσετε· καὶ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης ἔσται μεθ᾿ ὑμῶν» (Φιλ. δ΄, 9). Πρέπει νὰ τηροῦν ὄχι μόνον ὅσα τοὺς γράφει στὴν ἐπιστολή, ἀλλὰ καὶ ὅσα ἄκουσαν καὶ ὅσα εἶδαν καὶ ὅσα παρέλαβαν. Ἀπὸ αὐτὸ φαίνεται καθαρὰ ὅτι ἡ Ἁγία Γραφὴ δὲν περιέχει ὅση τὴν Ἀποκάλυψη.

Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης γράφει: «Πολλὰ ἔχων ὑμῖν γράφειν, οὐκ ἠβουλήθην διὰ χάρτου καὶ μέλανος, ἀλλὰ ἐλπίζω ἐλθεῖν πρὸς ὑμᾶς καὶ στόμα πρὸς στόμα λαλῆσαι, ἵνα ἡ χαρὰ ἡμῶν ᾖ πεπληρωμένη» (Β΄ Ἰω., 12). Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ἐδῶ, ὅπως καὶ στὴν Γ΄ ἐπιστολὴ στ΄, 13, διαβεβαιώνει ὅτι δὲν ἔγραψε ὅλα ὅσα ἔπρεπε νὰ τοὺς πεῖ. Ἐπιφυλάσσεται νὰ ἀναλύσει περισσότερες ἀλήθειες «στόμα πρὸς στόμα» μὲ τὴν προσωπικὴ ἐπικοινωνία.

Ἀλλὰ καὶ τὰ Εὐαγγέλια δὲν περιγράφουν ὅλη τὴν ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, οὔτε παρουσιάζουν ὅλα τα θαύματα τὰ ὁποῖα ἔκανε ὅσο ζοῦσε στὴν γῆ. Τὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο καταλήγει ὡς ἑξῆς: «ἔστι δὲ καὶ ἄλλα πολλὰ ὅσα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς, ἅτινα ἐὰν γράφηται καθ᾿ ἕν, οὐδὲ αὐτὸν οἶμαι τὸν κόσμον χωρῆσαι τὰ γραφόμενα βιβλία. Ἀμήν» (Ἰω. κα΄, 25).

Μερικὰ μόνον χωρία κατεγράφησαν ἀπὸ τὰ κείμενα τῆς Καινῆς Διαθήκης γιὰ νὰ διαπιστωθεῖ καθαρότερα ἡ ἀλήθεια ὅτι ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι ἕνα μέρος ὅλης της Ἀληθείας ποὺ παρέλαβαν oι ἅγιοι ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ βίωσαν ἐν Ἁγίω Πνευματι. Ὅταν, λοιπόν, θεωροῦμε ὡς μόνη πηγὴ τῆς θείας Ἀποκαλύψεως τὴν Ἁγία Γραφή, τότε κολοβώνουμε τὴν ὅση Ἀλήθεια καὶ τὴν ὄσηΑποκαλυψη ποὺ παρέδωσε ὁ Θεὸς στοὺς φίλους Του, ποὺ εἶναι οἱ ἅγιοι, καὶ ἡ ὁποία διαφυλάσσεται μέσα στὴν Ἐκκλησία.

Μιλώντας γιὰ τὴν Παράδοση ὁ π. Ἀθανάσιος Γιέβτιτς γράφει: «ἡ παράδοσις εἶναι ὁ «θεολογικώτατος κλῆρος», δηλαδὴ ἡ κληρονομιὰ τὴν ὁποία ἔλαβε λέγει (ὁ Δαμασκηνὸς) «ἐκ θεολόγου πατρός», ἐννοῶν τὸν θεολόγον Γρηγόριον. Ἡ «παραλαβὴ» αὐτὴ τοῦ «κλήρου» τῆς παραδόσεως εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, δὲν εἶναι παραλαβὴ μόνον «διδασκαλίας» διότι τότε οἱ Πατέρες θὰ ἐλέγοντο ὄχι Πατέρες, ἀλλὰ ἁπλῶς διδάσκαλοι καὶ παιδαγωγοί. Ὁ Ἄπ. Παῦλος γράφει: «Ἐὰν γὰρ μυρίους παιδαγωγοὺς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ᾿ οὐ πολλοὺς Πατέρας· ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ διὰ τοῦ Εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα» (Α΄ Κορ. δ΄, 15). Κατὰ τὸν Ἀπόστολον, λοιπόν, παράδοσις εἶναι τὸ γεννάσθαι ἀπὸ τοὺς Πατέρας ἐν Χριστῷ διὰ τοῦ Εὐαγγελίου καὶ παραλαμβάνειν τὸν Χριστὸν καὶ μορφοῦν Αὐτὸν ἐν ἡμῖν» (Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ: Ἡ Θεοτόκος, ἔκδ. «ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσσος», σελ. 234).

Ἡ Παράδοση δὲν εἶναι κάτι διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, δηλαδὴ τὴν Ὀρθοδοξία. Ὀρθοδοξία θὰ πῆ ὀρθὴ δόξα, δηλαδὴ ὀρθὴ δοξασία ἢ ὀρθὴ διδασκαλία περὶ τοῦ Θεοῦ καὶ ὅλων των θεμάτων ποὺ ὁδηγοῦν στὴν σωτηρία τὸν ἄνθρωπο.

Αὐτὴ ὅμως ἡ ὀρθὴ πίστη ἀπεκαλύφθη ἀπὸ τὸν Θεὸ στοὺς ἄξιους αὐτῆς τῆς Ἀποκαλύψεως, σὲ ὅσους ἔχουν φθάσει στὴν θέωση καὶ ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ παραλάβουν αὐτὴν τὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἅγιοι ὅμως παραλαμβάνουν τὴν Ἀποκάλυψη καὶ τὴν παραδίδουν στὰ πνευματικά τους παιδιὰ καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν τὰ ἀναγεννοῦν.

Δὲν πρόκειται γιὰ μιὰ τυπικὴ παράδοση μιᾶς διδασκαλίας, ἀλλὰ γιὰ τὴν μετάδοση μιᾶς ὁλόκληρης ζωῆς ποὺ ἀνιστᾶ τὸν νεκρὸ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἄνθρωπο καὶ τὸν ὁδηγεῖ στὴν θέωση. Ἔτσι, ἐπειδὴ οἱ ἅγιοι παραλαμβάνουν καὶ παραδίδουν τὴν ὀρθὴ διδασκαλία, γι’ αὐτό, ἰσχυριζόμαστε, ὅτι ἡ Παράδοση ταυτίζεται μὲ τὴν Ὀρθοδοξία.

Παράδοση δὲν εἶναι ἁπλῶς μερικὲς διδασκαλίες ποὺ παραδίδονται ἐξωτερικὰ ἀπὸ στόμα σὲ στόμα, ἀλλὰ μετάδοση τῆς ζωῆς ποὺ ἔφερε στὸν κόσμο ὁ Χριστὸς ἐν Ἁγίω Πνεύματι καὶ τὴν μετέδωσε στοὺς ἀνθρώπους. Δὲν εἶναι ἐξωτερικὰ σχήματα, ἀλλὰ ἀναγέννηση καὶ θέωση τοῦ ἀνθρώπου. Ἀκόμη ὑποδεικνύει στὸν ἄνθρωπο τὸν δρόμο καὶ τὸν τρόπο τῆς θεώσεως.

Πηγή: Τὸ βιβλίο τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ.κ. Ἰεροθέου (Βλάχου): «Ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ». Ἐκδόσεις Ἱερᾶς Μονῆς Γενεθλίου Της Θεοτόκου (Πελαγίας), σελίδες 30-32. http://www.pelagia.org.gr/

Ἡ ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσῳ τῆς ἀνάγνωσης καὶ ἀκρόασης τῆς Ἁγίας Γραφῆς

Ἡ ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσῳ τῆς ἀνάγνωσης καὶ ἀκρόασης τῆς Ἁγίας Γραφῆς.

Τοῦ Ἁγίου Ἰννοκεντίου Μόσχας

Ἕνας ἄλλος τρόπος γιὰ τὴν ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι, ὅπως εἴπαμε, ἡ ἀνάγνωση καὶ ἀκρόαση τῆς Ἁγίας Γραφῆς.

          Ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἕνα θησαυροφυλάκιο, ἀπ’ ὅπου μπορεῖ νὰ ἀντλήσει φῶς καὶ ζωή· φῶς, ποὺ φωτίζει καὶ σοφίζει, καὶ ζωή, ποὺ ζωογονεῖ καὶ παρηγορεῖ καὶ εὐφραίνει.

          Ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πολυτιμότερα δῶρα τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο, μιὰ μεγάλη εὐεργεσία, ἀπὸ τὴν ὁποία ὁ καθένας μπορεῖ νὰ ὠφεληθεῖ, φτάνει μόνο νὰ τὸ θελήσει.

          Ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι ἡ θεία σοφία, μιὰ σοφία τόσο θαυμαστή, ὥστε μπορεῖ νὰ τὴν κατανοήσει ἀκόμα καὶ ὁ πιὸ ἁπλὸς κι’ ἀγράμματος ἄνθρωπος. Γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς πολλοὶ ἁπλοὶ ἄνθρωποι, διαβάζοντας ἤ ἀκούγοντας τὴν Ἁγία Γραφή, ἔγιναν εὐσεβεῖς καὶ ἔλαβαν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἐνῶ ἀπεναντίας ἄλλοι, καὶ μάλιστα μορφωμένοι, μελετώντας την, πλανήθηκαν καὶ χάθηκαν.

          Αὐτὸ ἔγινε, γιατὶ οἱ πρῶτοι τὴ διάβαζαν μὲ ἁπλότητα καρδιᾶς, χωρὶς ὀρθολογιστικὰ ψιλολογήματα, ἐπιδιώκοντας νὰ πλουτίσουν ὄχι σὲ γνώση ἀνθρώπινη, ἀλλὰ σὲ χάρη καὶ δύναμη καὶ Πνεῦμα Θεοῦ, ἐνῶ οἱ δεύτεροι, νομίζοντας πὼς εἶναι σοφοὶ καὶ πὼς τὰ ξέρουν ὅλα, ζητοῦσαν στὴ Γραφὴ ὄχι τὴ δύναμη καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὴ σοφία τοῦ κόσμου.

Πηγή: Ἁγίου Ἰννοκεντίου Μόσχας «Ἡ πνοὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἡ Φωνή τῶν Πατέρων», ἐκδόσεις Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου Ὡρωποὺ Ἀττικῆς, σελ. 100-101.

Το πιο αξιόπιστο βιβλίο στον κόσμο !!!

Το πιο αξιόπιστο βιβλίο στον κόσμο !!!

Για το Θεό σού μίλησαν κάποτε οι γονείς σου, ο δάσκαλός σου ή και μόνον ο εαυτός σου, που τώρα σου ζητάει μια προσωπική γνωριμία μαζί Του. Πόσα πολλά έχεις να Του πεις… να Τον ρωτήσεις!

Γι’ αυτό έγινε άνθρωπος, ήρθε στη γη μας…

Τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό τον συναντάς στην Εκκλησία Του, με τη μετοχή στ’ αγιαστικά της Μυστήρια, την προσευχή και τη μελέτη της Αγίας Γραφής.

Δεν είναι η πρώτη φορά που μ’ ακούς να σου το λέω. Και δεν είναι η πρώτη φορά που σ’ ακούω να μου λες:

-Ποιος με βεβαιώνει ότι η Καινή Διαθήκη γράφει απαραχάρακτη κι ανόθευτη την αλήθεια για το Χριστό;

-Τι αποδεικνύει την εγκυρότητα των πληροφοριών της;

-Αποκλείεται οι συγγραφείς της να περιέλαβαν στις διηγήσεις τους εξωπραγματικά στοιχεία, για να ενισχύσουν την πίστη των συγχρόνων τους και να ισχυροποιήσουν τη θέση της Εκκλησίας;

Η υπόθεση μοιάζει λογική, αποδεικνύεται όμως απίθανη, αν λάβουμε υπόψη ότι :

α) Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης κυκλοφορούν αρχικά και στις περιοχές που διαδραματίστηκαν τα γεγονότα που ιστορούν και έχουν μεγάλη χρονική εγγύτητα με αυτά. Γράφονται κατά το δεύτερο μισό του πρώτου αιώνα (50-100 μ.Χ.). Η ανακάλυψη, μάλιστα, κάποιων παπύρων αποδεικνύει ότι το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο γράφτηκε ακόμη νωρίτερα, πριν το 50 μ.Χ., δεκαεπτά χρόνια περίπου μετά την Ανάσταση του Κυρίου.

β) Οι αναγνώστες τους ήταν σίγουρα και άνθρωποι που άκουσαν τη διδασκαλία Του και είδαν τα θαύματά Του, άρα είχαν προσωπική αντίληψη και γνώμη γι’ αυτά. Θα διέκριναν, επομένως, και την ελάχιστη παραποίηση της αλήθειας, με συνέπεια να δυσπιστήσουν σ’ όλες τις υπόλοιπες αγιογραφικές μαρτυρίες, στο θεσμό της Εκκλησίας και φυσικά στο πρόσωπο του Αρχηγού της.

γ) Τα 25 από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης είναι έργα συγγραφέων που γνώρισαν προσωπικά τον Κύριο. Τον πίστεψαν βαθιά, Τον αγάπησαν δυνατά και Τον ομολόγησαν ενώπιον των εχθρών Του, υπογράφοντας, οι περισσότεροι, την ομολογία τους με το αίμα τους. Θα το έκαναν, αν δεν ήταν απόλυτα βέβαιοι για την αλήθεια που μαρτυρούσαν; Ποιος πεθαίνει για κάτι που ξέρει ότι είναι ψέμα;

δ) Αρκετά από τα στοιχεία που μας δίνουν για τη δράση του Κυρίου επιβεβαιώνονται από εξωχριστιανικές μαρτυρίες, συγχρόνων Του Ιουδαίων και εθνικών ιστορικών.

ε) Η ειλικρίνεια των συγγραφέων διαφαίνεται και στο ότι δεν παραλείπουν να γράψουν για αδυναμίες τους, όπως και για τους ελέγχους, που κάποτε δέχονταν από τον Διδάσκαλό τους. Επίσης, τα γεγονότα της Ιερής Ιστορίας δεν τα αναφέρουν όλοι κατά τρόπο πανομοιότυπο, αλλά ό,τι ο καθένας θεωρεί σημαντικότερο. Αυτό το στοιχείο, όπως και οι μικροδιαφορές σε λεπτομερειακά στοιχεία της διηγήσεώς τους, αποδεικνύει ότι γράφουν χωρίς καμία μεταξύ τους προηγούμενη συνεννόηση για παραποίηση των στοιχείων.

στ) Μεταξύ 2^ου και 4^ου αιώνα συγγράφονται και κυκλοφορούν κείμενα που συμπληρώνουν κενά των ευαγγελικών διηγήσεων με πληροφορίες ανακριβείς ή και ψευδής. Οι συγγραφείς τους, αιρετικοί κατά κανόνα, για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των αναγνωστών χρησιμοποιούν το όνομα κάποιου μαθητού του Κυρίου. Έτσι προέκυψαν τα λεγόμενα απόκρυφα ή ψευδεπίγραφα Ευαγγέλια. Η Εκκλησία τα απέκλεισε από τις πηγές της διδασκαλίας της, διότι φυσικά δεν ήθελε να στηριχθεί σε ψευδείς μαρτυρίες.

-Οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης έγραψαν την αλήθεια. Είμαστε, όμως, βέβαιοι πως εμείς διαβάζουμε αναλλοίωτα όσα εκείνοι έγραψαν;

Η γνησιότητα του κειμένου της Καινής Διαθήκης πιστοποιείται από τη χειρόγραφη παράδοση :

α) Από το πλήθος των χειρογράφων. Ο αριθμός τους είναι μεγαλύτερος από τον αριθμό των κωδίκων, που διασώζουν έργα οποιουδήποτε άλλου συγγραφέως των κλασσικών χρόνων. Για την Ιλιάδα του Ομήρου σώζονται 643 κώδικες, 8 για την ιστορία του Θουκυδίδη και 500 για τα έργα του Ορατίου, ενώ για το κείμενο της Καινής Διαθήκης υπάρχουν περισσότεροι από 4.000 κώδικες.

β) Από την αρχαιότητα αυτών των χειρογράφων. Την ιστορία του Θουκυδίδη (5^ος αιώνας π.Χ.) και τα Ομηρικά Έπη (8^ος αιώνας π.Χ.) τα διαβάζουμε από χειρόγραφα που χρονολογούνται τον 10^ο αιώνα μ.Χ. Οι αρχαιότεροι κώδικες που διασώζουν τα κείμενα της Καινής Διαθήκης είναι του 4^ου αιώνα, ο Σιναϊτικός και ο Βατικανός, και του 5^ου ο Αλεξανδρινός. Απέχουν δηλαδή 3-4 αιώνες περίπου από το χρόνο συγγραφής των πρωτοτύπων κειμένων (50-90 μ.Χ.). Έχει, επίσης, βρεθεί και ο Πάπυρος 52 που περιέχει τμήμα του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου και χρονολογείται λίγες δεκάδες χρόνια μετά από τη συγγραφή του.

Είπαν ότι «σύμφωνα με επιστημονικές μαρτυρίες η Καινή Διαθήκη είναι το πιο αξιόπιστο βιβλίο σ’ ολόκληρο τον κόσμο». Κι ακόμη πως «οι άνθρωποι δεν μπορούν να επινοήσουν περισσότερα ερωτήματα απ’ όσες απαντήσεις υπάρχουν στην Αγία Γραφή…» (π. Ιουστίνος Πόποβιτς).

Μελετώντας την μ’ εμπιστοσύνη απόλυτη στην κρυμμένη κάτω απ’ τις λέξεις της σοφία του Θεού και ζητώντας το φωτισμό Του, θα νιώθεις να σου δίνει απαντήσεις προσωπικές σε όλα σου τα ερωτήματα.

Και… θα πιστεύεις δυνατά στο Χριστό, όχι μόνο γιατί εμείς σου μιλήσαμε για Εκείνον, αλλά γιατί εσύ μόνος Τον γνώρισες προσωπικά και Τον άκουσες να σου μιλά…

Πηγή: Περιοδικό «ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΝΙΚΗΝ», τεύχος 719, Ιανουάριος 2010, σελ. 6-7, έκδοση Αδελφότητας Θεολόγων «Ο ΣΩΤΗΡ».

Θέλω νὰ γίνω ἅγιος !!!

Θέλω νὰ γίνω ἅγιος !!!

ΚΕΙΜΕΝΟ

«Παῦλος, ἀπόστολος  Ἰησοῦ Χριστοῦ διὰ θελήματος Θεοῦ, τοῖς ἁγίοις τοῖς οὖσιν ἐν  Ἐφέσῳ καὶ πιστοῖς ἐν Χριστῷ  Ἰησοῦ·  χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ πατρὸς ἡμῶν καὶ Κυρίου  Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Ἐφεσ. α´ 1-2).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ

«Ἐγώ ὁ Παῦλος, πού μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶμαι ἀπόστολος Ἰησοῦ Χριστοῦ, γράφω τήν ἐπιστολήν αὐτήν πρός ἐκείνους πού ἁγιάσθησαν διά τοῦ βαπτίσματος διά νά ζοῦν εἰς τό ἑξῆς βίον ἅγιον, κατοικοῦν δέ εἰς τήν Ἔφεσον καί εἶναι πιστοί καί ἑνωμένοι πνευματικῶς μέ τόν Ἰησοῦν. Εἴθε νά εἶναι εἰς σᾶς χάρις καί εἰρήνη ἀπό τόν Θεόν Πατέρα μας καί τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν».

(Ἀπό τήν «ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ μετά συντόμου ἑρμηνείας» τοῦ Π. Ν. Τρεμπέλα, ἔκδοση  «Ο ΣΩΤΗΡ».)

ΣΧΟΛΙΟ

      Τήν ἐπιστολή του ὁ θεῖος Παῦλος τή στέλλει «τοῖς ἁγίοις τοῖς ἐν Ἐφέσῳ καί πιστοῖς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». Ἡ λέξη «ἅγιος»  σημαίνει αὐτόν ὁ ὁποῖος εἶναι ξεχωρισμένος ἀπό τόν ἁμαρτωλό κόσμο καί ἀνήκει ἐξ ὁλοκλήρου στόν ἅγιο Θεό. Ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος δέν ἔχει καμμιά ἀπολύτως σχέση μέ τήν ἁμαρτία. Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης σχολιάζοντας τό στίχο πού μελετοῦμε, σημειώνει ὅτι ὁ Ἀπόστολος ὀνομάζει «ἁγίους», ὅλους τούς πιστούς, «ἀνθρώπους κοσμικούς, ὁποῦ εἶχον γυναῖκας, καί παιδία καί ὀσπήτια». Ἡ ἁγιότητα δηλαδή ἀφορᾶ ὅλους τούς ἀνθρώπους.

       Στήν πρώτη Ἐκκλησία ἅγιοι ὀνομάζονταν ὅλοι οἱ χριστιανοί. Ἦταν ἅγιοι, διότι  ἦταν πιστοί καί ἀνῆκαν στήν Ἐκκλησία. Σκόπευαν τήν ἁγιότητα, διότι ἀγωνίζονταν νά μιμηθοῦν τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τό πρότυπο τῆς ἁγιότητας. Ἅγιοι ὀνομάζονται οἱ χριστιανοί, διότι ἁγιάζονται ὅλοι διά τῆς πίστεως στόν Χριστό, διά τοῦ βαπτίσματος στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καί διά τῆς ὑπακοῆς σέ ὅσα Αὐτός παραγγέλλει.

       Αὐτό σημαίνει ὅτι ἐφ᾽ὅσον βαπτιστήκαμε κι ἐμεῖς καί ἀνήκουμε στόν Κύριο  πρέπει νά ζοῦμε ὡς ἅγιοι καί νά μή θέλουμε νά ἔχουμε σχέση μέ τή ζωή τῆς ἁμαρτίας. Καί αὐτό τό ζητεῖ ἀπό ὅλους τούς πιστούς ὁ Θεός. Ἀπό τήν ἐποχή τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. « Καί ἔσεσθε ἅγιοι, ὅτι ἅγιος ἐγώ Κύριος ὁ Θεός ὑμῶν» (Λευϊτ. κ´7). Ἅγιοι λοιπόν δέν εἶναι μόνο αὐτοί τούς ὁποίους βλέπουμε στίς εἰκόνες καί κάποια μέρα τοῦ λειτουργικοῦ ἔτους γιορτάζουμε τή μνήμη τους. Ἅγιοι εἶναι ὅσοι ζοῦν μέ βαθειά πίστη, θερμή ἀγάπη, ὁσιακή ζωή. Ἅγιοι ὀφείλουμε νά γίνουμε ὅλοι. Ἐκεῖ πού ἄλλοι βάζουν σύνθημά τους τή δόξα, τόν πλοῦτο, τή δημοσιότητα ἤ ὅ,τιδήποτε ἄλλο, δικό μας σύνθημα ἄς εἶναι τό:

ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΙΝΩ ΑΓΙΟΣ !!!

Π η γ ή : http://www.osotir.org/