Το μάλωμα και ο έπαινος του παιδιού !!!

Το μάλωμα και ο έπαινος του παιδιού !!!

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

- Οι γονείς πρέπει να προσέχουν πολύ να μη μαλώνουν τα παιδιά τους το βράδυ, γιατί το βράδυ τα παιδιά δεν έχουν με τι να διασκεδάσουν την στενοχώρια τους και η μαυρίλα της νύχτας την μαυρίζει πιο πολύ. Αρχίζουν να σκέφτονται πώς να αντιδράσουν, ψάχνουν διάφορες λύσεις, μπαίνει στην μέση και ο διάβολος, και μπορεί να φθάσουν στην απελπισία. Την ημέρα, και να πουν τα παιδιά: «Θα κάνω αυτό ή εκείνο», θα βγουν έξω, θα ξεχαστούν, οπότε διασκεδάζεται η στενοχώρια.

- Γέροντα, το ξύλο βοηθάει τα παιδιά να διορθωθούν;

- Όσο γίνεται, οι γονείς να το αποφεύγουν. Να προσπαθούν με το καλό και με υπομονή να δώσουν στο παιδί να καταλάβει ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό. Μόνον όταν είναι μικρό το παιδί και δεν καταλαβαίνει ότι αυτό που κάνει είναι επικίνδυνο, βοηθιέται, αν φάει κανένα σκαμπίλι, για να προσέχει άλλη φορά. Ο φόβος, μήπως φάει πάλι σκαμπίλι, γίνεται φρένο και το προστατεύει. Εγώ, όταν ήμουν μικρός, περισσότερο βοηθιόμουν από την μητέρα μου παρά από τον πατέρα μου. Και οι δυο με αγαπούσαν και ήθελαν το καλό μου. Καθένας, όμως, με βοηθούσε με το δικό του τρόπο. Ο πατέρας μου ήταν αυστηρός. Όταν κάναμε καμιά αταξία, μας έδινε σκαμπίλια. Εγώ πονούσα λίγο από το ξύλο, μαζευόμουν, όταν, όμως, περνούσε ο πόνος, ξεχνούσα και τον πόνο και τις συμβουλές του. Όχι ότι δεν με αγαπούσε ο πατέρας μου. Από αγάπη με έδερνε. Μια φορά, θυμάμαι, τριών ετών ήμουν, που μου έδωσε ο πατέρας μου ένα σκαμπίλι, με τίναξε πέρα! Τι είχε γίνει; Δίπλα από το σπίτι μας ήταν ένα σπίτι εγκαταλελειμμένο. Οι ιδιοκτήτες είχαν φύγει στην Αμερική και είχε ρημάξει. Στην αυλή είχε μια συκιά που τα κλαδιά της έβγαιναν στον δρόμο. Ήταν καλοκαίρι και ήταν γεμάτη σύκα. Εκεί που έπαιζα με τα άλλα παιδιά, ήρθε ένας γείτονας και με σήκωσε, για να του κόψω μερικά σύκα, γιατί δεν έφθανε μόνος του να τα κόψει. Του έκοψα πέντε έξι και μου έδωσε κι εμένα δύο. Όταν το έμαθε ο πατέρας μου, θύμωσε πάρα πολύ. Μου έδωσε ένα σκαμπίλι!

... Εγώ έβαλα τα κλάματα. Η μάνα μου, που ήταν μπροστά, γύρισε και του είπε: «Τι το χτυπάς το παιδί; Τι ήξερε αυτό; μικρό παιδί είναι. Πως μπορείς να το ακούς να κλαίει;». «Άμα έκλαιγε τότε που το σήκωσε ο άλλος, για να κόψη τα σύκα, δεν θα έκλαιγε τώρα, είπε ο πατέρας μου. Αλλά, φαίνεται, ήθελε να φάει και αυτό σύκα. Ας κλαίει λοιπόν τώρα». Που να τολμήσω να το ξανακάνω! Και η μητέρα μου έβλεπε τις αταξίες μου και στενοχωριόταν, αλλά είχε μια αρχοντιά. Όταν έκανα καμία αταξία, γύριζε το κεφάλι από την άλλη μεριά και έκανε πως δεν με βλέπει, για να μη με στενοχωρήσει. Εμένα, όμως, αυτή η συμπεριφορά μου ράγιζε την καρδιά. «Κοίταξε, έλεγα μέσα μου, εγώ έκανα τέτοια αταξία και η μητέρα όχι μονάχα δεν με δέρνει, αλλά κάνει και πως δεν με βλέπει! Άλλη φορά δεν θα το ξανακάνω! Πώς να την ξαναστενοχωρήσω;». Με αυτήν την συμπεριφορά της η μητέρα μου με βοηθούσε περισσότερο, παρά αν μου έδινε ένα σκαμπίλι. Κι εγώ, όμως, δεν το εκμεταλλευόμουν, να πω: «Ε, τώρα δεν με βλέπει, ας κάνω μεγαλύτερη αταξία». Ενώ ο πατέρας μου, μόλις έκανα κάτι, τακ, σκαμπίλι. Βλέπεις, και οι δύο με αγαπούσαν, εκείνο, όμως, που με διόρθωνε περισσότερο ήταν η αρχοντική συμπεριφορά της μάνας μου.

- Γέροντα, μερικά παιδιά, όμως, είναι πολύ άτακτα. Φωνάζουν, τρέχουν, κάνουν ζημιές. Πώς να αποφύγουν οι γονείς το ξύλο;

- Κοίταξε, δεν φταίνε τα παιδιά. Τα παιδιά, για να μεγαλώσουν φυσιολογικά, θέλουν αυλή, για να μπορούν να παίξουν. Τώρα τα κακόμοιρα είναι κλεισμένα μέσα στις πολυκατοικίες και ζορίζονται. Δεν μπορούν να τρέξουν ελεύθερα, να παίξουν, να χαρούν. Δεν πρέπει να στενοχωριούνται οι γονείς, όταν το παιδάκι είναι ζωηρό. Ένα ζωηρό παιδί έχει δυνάμεις μέσα του και μπορεί να προκόψει πολύ στην ζωή του, αν τις αξιοποιήσει…

Π η γ ή : Από το βιβλίο «Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου - Λόγοι Δ΄ - Οικογενειακή ζωή», Έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2004.

Η λ ε κ τ ρ ο ν ι κ ή  Π η γ ή : http://agioritikesmnimes.pblogs.gr/2011/01/1970-gero-pa-sios-to-malwma-kai-o-epainos-toy-paidioy.html

Μια σύντομη ερμηνεία της Κυριακής Προσευχής

Mια σύντομη ερμηνεία της Κυριακής Προσευχής

Πάτερ

Η Κυριακή προσευχή αρχίζει με αυτή την επίκληση. Μας διδάσκει ο Κύριος να ονομάζουμε τον Θεό Πατέρα. Πατέρα, γιατί είναι ο δημιουργός και πλάστης μας. Ο χορηγός του είναι, της ζωής.

ἡμῶν

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Κύριος μας διδάσκει να προσφωνούμε τον Θεό όχι μόνο Πατέρα, αλλά Πάτερ ημών. Πατέρα μας. Όχι Πατέρα μου. Έτσι μας αποτρέπει από μια εγωιστική σχέση με τον Θεό. Υπάρχει ο Θεός και εμείς, όχι ο Θεός και εγώ.

ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς

Ο Πανάγιος Θεός είναι Πατέρας μας, αλλά και ο μόνος εν τοις ουρανοίς Πατέρας. Διευκρινίζει ο άγιος Χρυσόστομος: Δεν περιορίζει δηλαδή τον Θεό στον ουρανό αλλά υψώνει από την γη τον προσευχόμενο και τον προσηλώνει στους ανώτερους χώρους και τις άνω κατοικίες. Την αγιότητα λοιπόν του Θεού Πατρός δηλώνει το “εν ουρανοίς” και όχι τον τόπο του πανταχού παρόντος Θεού.

ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου

Είναι το πρώτο αίτημα της Κυριακής προσευχής. Το “αγιασθήτω” σημαίνει “δοξασθήτω”, κατά τον άγιο Χρυσόστομο.

Δεν έχει ασφαλώς ο άκτιστος Θεός την ανάγκη να δοξάζεται από τα κτιστά του πλάσματα. Θέλει όμως να τον δοξάζουμε, γιατί αυτό ωφελεί εμάς τους ανθρώπους.

Μας προφυλάσσει από τον κίνδυνο να δοξάζουμε τον εαυτό μας με δόξα ψευδή, που δεν μας ανήκει. Η φιλοδοξία είναι γέννημα της φιλαυτίας.

Ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου

Όταν ο Θεός βασιλεύει στον άνθρωπο, ο άνθρωπος ελευθερώνεται, ειρηνεύει, αναπαύεται, αγιάζεται. Όταν δεν βασιλεύει ο Θεός στον άνθρωπο, ο άνθρωπος είναι εκτεθειμένος στην τυραννία του διαβόλου που τον υποδουλώνει στα πάθη, στην φιλαυτία και τον φέρνει στην ανία, στο κενό, στην πλήξη, στην μοναξιά, κάνοντας την ζωή του κόλαση.

Ο σημερινός κόσμος που αρνείται την βασιλεία του Θεού, βασανίζεται από φρικτές δαιμονικές καταστάσεις, όπως την μαγεία, τις δεισιδαιμονίες, τα ναρκωτικά, την τρομοκρατία, τα εγκλήματα, την διάλυση της οικογενείας. Μας διδάσκει λοιπόν ο Κύριος να ζητούμε να έλθει η Βασιλεία του, που κατά τους αγίους Πατέρας είναι η Χάρις του Αγίου Πνεύματος.

Γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς

Το εγωιστικό θέλημα εχώρισε τον άνθρωπο από τον Θεό, τον εξόρισε από τον παράδεισο και έγινε αιτία όλων των κακών. Αν δεν απαρνηθεί ο άνθρωπος το εγωιστικό του θέλημα και δεν υιοθετήσει το άγιο θέλημα του Θεού, δεν μπορεί να θεραπευθεί από την βαριά αρρώστια της φιλαυτίας και του εγωισμού.

Την ανυπακοή του Αδάμ και της Εύας στο άγιο θέλημα του Κυρίου ήλθε να διορθώσει ο νέος Αδάμ, ο Χριστός, και η νέα Εύα, η Θεοτόκος, με την τελεία υπακοή Τους.

Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον

Με το αίτημα αυτό ζητούμε, κατά τους αγίους Πατέρας, όχι μόνο τον υλικό άρτο, αλλά κυρίως τον πνευματικό Άρτο, που είναι ο Χριστός. Ο Χριστός προσφέρεται σε μας με το λόγο Του και με το Σώμα και με το Αίμα Του. Σε κάθε Θεία Λειτουργία γίνεται αυτή η προσφορά.

Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν

Όσο ο άνθρωπος ζει εγωκεντρικά, δεν μπορεί να συγχωρήσει τον συνάνθρωπό του. Ο θιγόμενος εγωισμός του δεν του το επιτρέπει. Όταν όμως αποφασίσει δια της μετανοίας να ζήση θεοκεντρικά, τότε συγχωρεί όσους τον εστενοχώρησαν, αδίκησαν και έβλαψαν.

Η απαλλαγή από την μνησικακία θέλει αγώνα, γιατί ο εγωισμός δυναστεύει τον έσω άνθρωπο. Γι’ αυτό ο Κύριος μας εδίδαξε να ζητούμε την συγχώρησή μας από τον Θεό, υπό τον όρο ότι και εμείς θα συγχωρούμε τους πταίοντας σε μας.

Καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ

Και μη επιτρέψεις, Κύριε, να πέσομε σε πειρασμό, αλλά γλίτωσέ μας από τον πονηρό.

Δύο ειδών είναι οι πειρασμοί κατά τον άγιο Μάξιμο. Οι ενήδονοι και οι ενόδυνοι. Αυτοί που φέρουν ηδονή και αυτοί που φέρουν οδύνη.

Οι πρώτοι είναι εκούσιοι και γεννούν τα πάθη. Οι δεύτεροι είναι ακούσιοι και διώχνουν τα πάθη. Τους εκούσιους πρέπει να αποφεύγουμε. Τους ακούσιους να μη επιδιώκουμε και να απευχώμεθα, διότι είμεθα αδύνατοι και μπορεί να υποκύψουμε αλλ’ όταν έλθουν, να τους υπομένουμε με γενναιότητα ως “καθαρτήριον” της ψυχής.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ Βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα, τοῦ Πατρὸς καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Είναι φυσικό να τελειώνει η Προσευχή με την δοξολογία του Θεού και όχι με την παράκληση να ρυσθούμε από τον πονηρό. Τον τελευταίο λόγο στον κόσμο έχει ο παντοδύναμος Θεός, ο Βασιλεύς των βασιλευόντων και Κύριος των κυριευόντων, και όχι ο διάβολος που κατά παραχώρησιν φαίνεται πολλές φορές να κινεί τα νήματα της ιστορίας.

Ο διάβολος μπορεί να φέρει αναστάτωση, να επικρατεί προσωρινά στον κόσμο με τα όργανά του, αλλά τελικά θα γίνει το θέλημα του Κυρίου.

Η εξουσία του Αντιχρίστου είναι προσωρινή. Ο Χριστός είναι ο Αιώνιος Κύριος και Βασιλεύς. Εις Άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός. Αμήν.

Γι’ αυτό και μόνο στον Τριαδικό Θεό ανήκει η δόξα.

Π η γ ή :  http://vatopaidi.wordpress.com/2011/01/25/%ce%bc%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%bf%cf%8d%ce%bc%ce%b5-%ce%bd%ce%b1-%ce%ad%cf%87%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%8d%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%bc%ce%b7-%ce%b5%cf%81%ce%bc%ce%b7%ce%bd%ce%b5/

Περὶ Προσευχῆς

Περὶ Προσευχῆς

Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κ.κ. Ἱερεμίου

1. Ἐπιμένω πάλι στήν προσευχή, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, γιατί ἡ προσευχή εἶναι πολύ βασικό γιά τήν πνευματική μας ζωή. Το ἔχουμε ρίξει ὅλοι στήν δράση παραμελώντας τήν προσευχή. Καί ὅμως, ὅλα τά ἄλλα ἔργα, ἄν δέν συνοδεύονται με προσευχή, πεθαίνουν, δηλαδή σβήνουν.

2. Ὅταν λέγω προσευχή, ἐννοῶ νά ἀφήνουμε τήν καρδιά μας νά μιλάει ἐλεύθερα στόν Θεό, στόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό καί στην Παναγία Του Μητέρα, τήν Παναγία μας. Να λέμε δέ στήν προσευχή μας ἐλεύθερα ὅ,τι θέλουμε, σάν τό μικρό παιδί πού λέει στον μπαμπά του «θέλω καραμέλες»! Εἶναι δέ πολύ γλυκό τό ξεχείλισμα αὐτό τῆς καρδιᾶς στην προσευχή, στόν Θεό μας, γιατί αὐτός εἶναι ὁ πλάστης καί ὁ δημιουργός μας. Θυμᾶμαι τώρα μέ συγκίνηση τό ἆσμα πού ψάλλαμε ὅλα μαζί τά παιδιά στό Δημοτικό Σχολεῖο κατά την πρωινή προσευχή μας:

Προσευχής σημαίνει ὥρα,

κι ἡ καρδιά ἄς ξεχειλίσει,

ἀπ᾽ ἀγάπη στόν Πατέρα,

στόν τεχνήτη τοῦ παντός!

3. Δέν πρέπει ὅμως σάν Ὀρθόδοξοι χριστιανοί νά λησμονοῦμε τήν λειτουργική προσευχή. Δέν πρέπει δηλαδή στήν προσευχή μας να ἀρκούμαστε στό νά λέμε δικά μας μόνο λόγια, ἀλλά νά προσευχόμαστε ἀπό το Προσευχητάριο τῆς Ἐκκλησίας μας πρῶτα, ὅσο βέβαια μποροῦμε, καί ἄς μήν τά καταλαβαίνουμε ὅλα αὐτά πού διαβάζουμε. Πραγματικά, ἀπό τόν ὀρθόδοξο χριστιανό δεν πρέπει νά ἀπουσιάζει ἡ λειτουργική προσευχή, οἱ προσευχές δηλαδή καί οἱ ἱερές Ἀκολουθίες, πού ἔχουν θεσπίσει οἱ ἅγιοι Πατέρες μας και ἔχουν καταγραφεῖ στά λειτουργικά βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας. Γι᾽ αὐτό καί εἶναι μεγάλη ἀνάγκη στά σπίτια μας νά ἔχουμε τήν ἱερή Σύνοψη ἤ τόν Συνέκδημο, βιβλία πού ἀνέθρεψαν γενεές γενεῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν. Θέλω να πῶ, ὅτι σάν Ὀρθόδοξοι χριστιανοί πρέπει νά κάνουμε τό Ἀπόδειπνο, τούς Χαιρετισμούς στήν Κυρία Θεοτόκο, Παράκληση σ᾽ Αὐτήν καί ἄλλες καί ἄλλες προσευχές καί Ἀκολουθίες πού ἔχει ἡ Ἐκκλησία μας. Ἐπειδή ὅμως εἶστε ἐργαζόμενοι ἄνθρωποι και κρίνοντας ἀπό τόν ἑαυτόν μου λέγω ὅτι δέν θά μπορεῖτε μονομιᾶς νά κάνετε τήν Παράκληση, γιά παράδειγμα, νά την κάνετε μέ τήν ἑξῆς οἰκονομία: Στόν τόπο τῆς ἐργασίας σας, ἄν ὑπάρχει εὐκαιρία χρόνου, ἀρχῖστε ἀπό μέσα σας μέ τό «Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός....» καί διαβᾶστε ἀπό τήν Παράκληση ὅσο μπορεῖτε, ὅσο τό ἐπιτρέπει το διάλειμμα τοῦ χρόνου. Καί ὅταν τό καθῆκον σᾶς καλεῖ γιά τήν συνέχεια πάλι τῆς ἐργασίας, μέ τό «Δι᾽ εὐχῶν ...» σταματεῖστε τήν προσευχή. Και ὅταν πάλι παρουσιαστεῖ νέα εὐκαιρία χρόνου, ἀρχῖστε πάλι μέ τό «Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός....» και συνεχῖστε τήν Παράκληση ἀπό ἐκεῖ πού τήν ἀφήσατε. Δοκιμάζοντες αὐτόν τόν τρόπο, τό νά προσευχόμασε, δηλαδή, κατά τίς εὐκαιρίες πού μᾶς δίνονται, θά το δοῦμε ἀπό τά πράγματα ὅτι θά ἔχουμε την χαρά κάθε ἡμέρα νά κάνουμε τήν Παράκληση στην Παναγία μας καί τούς Χαιρετισμούς σ᾽ Αὐτήν, ἀλλά καί ἄλλες Ἀκολουθίες, χωρίς να παραμελοῦμε τά ἄλλα καθήκοντά μας. Ὁ λαός λέγει: «Μέ τά τσιμπολογήματα παχαίνει ὁ ἄνθρωπος». Καί μέ τά τσιμπολογήματα τοῦ χρόνου ἐμεῖς καί τήν Ἁγία Γραφή θα διαβάζουμε κάθε ἡμέρα, ἔστω καί λίγο, και προσευχή θά κάνουμε, χωρίς βέβαια αὐτά να μᾶς κουράζουν, γιατί θά κάνουμε πράγματα πού μᾶς εὐχαριστοῦν. Καί τά πράγματα πού μᾶς εὐχαριστοῦν δέν μᾶς κουράζουν, ἀλλά ἀντίθετα μᾶς εὐφραίνουν καί ὅταν τά στερούμεθα ἀρρωσταίνουμε.

4. Πάντως, ἐνῶ εἶπα τά παραπάνω, ὅτι δηλαδή ἡ προσευχή μας πρέπει νά διαποτίζεται ἀπό τά λειτουργικά Προσευχητάριά μας, ὅμως δεν πρέπει νά μᾶς λείπει και ἡ ἀτομική προσευχή, ἡ προσευχή δηλαδή ἀπό τήν καρδιά μας με δικά μας λόγια και γιά τά προσωπικά μας αἰτήματα. Γιατί σ᾽ αὐτή τήν προσευχή ξεχυνόμεθα περισσότερο καί τήν νοιώθουμε λοιπόν γλυκύτερα. Ὅλοι μας νομίζω στεκόμαστε στά πόδια μας ἀπό αὐτήν την προσευχή.

Ἄν δέν τά καταφέρουμε νά βρσκουμε χρόνο γιά προσευχή νά τήν ἀναπληρώνουμε μέ την μέ τήν πεντάλογο προσευχή «ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΕ ΜΕ». Ἄν εἴμαστε μόνοι στο χῶρο τήν λέμε δυνατά καί την ἀπολαμβάνουμε καλύτερα. Ἄν εἴμαστε σε παρέα μέ ἄλλους τήν λέμε ἀπό μέσα μας. Αὐτή τήν προσευχή, πού εἶναι μία ὀμολογία πίστεως, μποροῦμε νά τήν λέμε καί στον δρόμο περπατώντας καί στο κρεββάτι ξαπλωμένοι καί ἀνεβαίνοντας και κατεβαίνοντας σκαλιά καί παντοῦ και πάντοτε.

Τέλος, λέγω ὅτι ἡ προσευχή δέν πρέπει να γίνεται ἀπό καθῆκον, ἐπειδή δηλαδή μᾶς το ἐπιβάλλουν οἱ ἄλλοι, ἀλλά πρέπει νά γίνεται ἀπό ἀνάγκη τῆς ψυχῆς μας. Να γίνεται ἀπό πόθο γιά νά συνομιλήσουμε μέ τόν πιο ἀγαπητό μας, μέ τόν ἔρωτα τῆς καρδιᾶς μας. Καί ὁ γλυκός ἔρωτας τῆς καρδιᾶς τοῦ πιστοῦ χριστιανοῦ πρέπει νά εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός καί ἡ Μητέρα Αὐτοῦ, ἡ Κυρία Θεοτόκος. Ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος ἔλεγε: «Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ἐμός ἔρως»!!!

Π η γ ή : «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΔΙΔΑΧΗ», Ὑπό Ἐπισκόπου Ἰερεμίου, Μητροπολίτου Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως, Πέμπτη 20 Ἰανουαρίου 2011. http://www.imgortmeg.gr/