Ὅλα ἦταν ἀπὸ Μένα!

Ὅλα ἦταν ἀπὸ Μένα!

Τὸ παρακάτω κείμενο ἀποτελεῖ ἕνα γράμμα ποὺ στάλθηκε ἀπὸ τὸν Ἅγιο Σεραφεὶμ τῆς Βίριτσα σὲ ἕνα πνευματικό του παιδί, ἐπίσκοπο, ὁ ὁποῖος βρισκόταν στὴν φυλακή. Εἶναι ἕνας λόγος παρηγοριᾶς καὶ νουθεσίας, ποὺ ὁ Δημιουργὸς Θεὸς ἀπευθύνει στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου.

«Ἔχεις ποτὲ σκεφτεῖ ὅτι ὅλα ὅσα ἀφοροῦν ἐσένα, ἀφοροῦν καὶ Ἐμένα; Διότι αὐτὰ ποὺ ἀφοροῦν ἐσένα, ἀφοροῦν τὴν κόρη τοῦ ὀφθαλμοῦ Μου. Ὅταν οἱ πειρασμοὶ ἔρχονται ἐπάνω σου καὶ ὁ πολέμιος σὰν τὸ ποτάμι, θέλω νὰ ξέρεις ὅτι ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό.

Θέλω νὰ ξέρεις ὅτι ἡ ἀδυναμία σου ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὴ δύναμή Μου καὶ ἡ ἀσφάλειά σου βρίσκεται στὸ νὰ Μὲ ἀφήσεις νὰ σὲ προστατεύσω.

Θέλω νὰ ξέρεις ὅτι ὅταν βρίσκεσαι σὲ δύσκολες συνθῆκες μεταξύ τῶν ἀνθρώπων ποὺ δὲν σὲ καταλαβαίνουν, δὲν λογαριάζουν αὐτὰ πού σοῦ εἶναι εὐάρεστα καὶ σὲ ἀπομακρύνουν, ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό.

Εἶμαι ὁ Θεός σου, οἱ περιστάσεις τῆς ζωῆς εἶναι στὰ χέρια Μου.

Δὲν βρέθηκες τυχαία στὴ θέση σου, εἶναι ἀκριβῶς ἡ θέση πού σοῦ ἔχω ὁρίσει.

Δὲν μὲ παρακαλοῦσες νὰ σοῦ μάθω τὴν ταπείνωση; Καὶ νά! Σὲ ἔβαλα σ’ αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ περιβάλλον, στὸ “σχολεῖο” ποὺ διδάσκουν αὐτὸ τὸ μάθημα. Τὸ περιβάλλον σου καὶ αὐτοὶ ποὺ ζοῦν γύρω σου μόνο ἐκτελοῦν τὸ θέλημά Μου.

Ἔχεις οἰκονομικὲς δυσκολίες καὶ μόλις τὰ βγάζεις πέρα; Νὰ ξέρεις ὅτι ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό. Θέλω νὰ ξέρεις ὅτι Ἐγὼ διαθέτω τὰ χρήματά σου καὶ νὰ καταφεύγεις σὲ Μένα καὶ νὰ γνωρίζεις ὅτι ἐξαρτᾶσαι ἀπὸ Μένα. Θέλω νὰ ξέρεις ὅτι τὰ ἀποθέματά Μου εἶναι ἀνεξάντλητα καὶ νὰ βεβαιωθεῖς ὅτι εἶμαι πιστὸς στὶς ὑποσχέσεις Μου.

Νὰ μὴν συμβεῖ ποτὲ νὰ σοῦ ποῦν στὴν ἀνάγκη σου: «Μὴν πιστεύεις στὸν Κύριο καὶ Θεό σου».

Ἔχεις περάσει ποτὲ νύχτα μέσα στὴ θλίψη ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς σου, τοὺς ἀνθρώπους ποῦ ἀγαπᾶς; Σοῦ τὸ ἐπέτρεψα, γιὰ νὰ στραφεῖς σὲ Μένα καὶ σὲ Μένα νὰ βρεῖς τὴν αἰώνια παρηγοριὰ καὶ ἀνακούφιση.

Σὲ ξεγέλασε ὁ φίλος σου ἢ κάποιος ποῦ τοῦ εἶχες ἀνοίξει τὴν καρδιά σου; Ἀπὸ μένα ἦταν αὐτό. Ἐγὼ ἐπέτρεψα νὰ σὲ ἀγγίξει αὐτὴ ἡ ἀπογοήτευση, γιὰ νὰ μάθεις ὅτι ὁ καλύτερος φίλος σου εἶναι ὁ Κύριος.

Θέλω νὰ τὰ φέρνεις ὅλα σὲ Μένα καὶ ὅλα νὰ Μοῦ τὰ λές.

Σὲ συκοφάντησε κάποιος; Νὰ τὸ ἀφήσεις σὲ Μένα, σὲ Μένα νὰ προσκολληθεῖς. Ἐγὼ εἶμαι ἡ καταφυγή σου, γιὰ νὰ κρυφτεῖς ἀπὸ τὴν ἀντιλογία τῶν ἐθνῶν. Θὰ κάνω τὴν δικαιοσύνη σου νὰ λάμψει σὰν τὸ φῶς, καὶ τὴν ζωή σου σὰν μέρα μεσημέρι.

Καταστράφηκαν τὰ σχέδια σου καὶ ἡ ψυχή σου εἶναι ἐξαντλημένη; Ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό. Ἔκανες σχέδια καὶ εἶχες δικούς σου σκοπούς. Τὰ σχέδια σου τὰ ἔφερες νὰ τὰ εὐλογήσω. Ἀλλὰ Ἐγὼ θέλω νὰ ἀφήσεις σὲ Μένα νὰ κατευθύνω καὶ νὰ χειραγωγῶ τὶς περιστάσεις τῆς ζωῆς σου, διότι εἶσαι τὸ ὄργανο καὶ ὄχι πρωταγωνιστῆς.

Σὲ βρῆκαν ἀπροσδόκητες ἀποτυχίες καὶ ἡ ἀπελπισία κατέλαβε τὴν καρδιά σου; Νὰ ξέρεις, ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό. Διότι μ’ αὐτὴ τὴν κούραση καὶ τὸ ἄγχος δοκιμάζω πόσο ἰσχυρὴ εἶναι ἡ πίστη σου στὶς ὑποσχέσεις Μου καὶ τὴν παρρησία σου στὴν προσευχὴ γιὰ τοὺς συγγενεῖς σου. Δὲν ἤσουν ἐσὺ ποῦ ἐμπιστεύτηκες τὶς φροντίδες γιὰ αὐτοὺς στὴν προνοητικὴ ἀγάπη Μου; Δὲν εἶσαι ἐσὺ ποὺ καὶ τώρα τοὺς ἀφήνεις στὴν προστασία τῆς Πανάγνου Μητέρας Μου;

Σὲ βρῆκε σοβαρὴ ἀσθένεια ποὺ μπορεῖ νὰ γιατρευτεῖ ἢ εἶναι ἀθεράπευτη καὶ σὲ κάρφωσε στὸ κρεβάτι σου; Ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό. Ἐπειδὴ θέλω νὰ Μὲ γνωρίσεις πιὸ βαθιά, μέσῳ τῆς σωματικῆς ἀσθένειας, νὰ μὴν γογγύζεις γι’ αὐτὴν τὴ δοκιμασία πού σου στέλνεται καὶ νὰ μὴν προσπαθεῖς νὰ καταλάβεις τὰ σχέδια Μου τῆς σωτηρίας τῆς ψυχῆς τῶν ἀνθρώπων μὲ διάφορους τρόπους, ἀλλὰ ἀγόγγυστα καὶ ταπεινὰ νὰ σκύψεις τὸ κεφάλι σου μπροστὰ στὴν ἀγαθότητά Μου.

Ὀνειρευόσουν νὰ κάνεις κάτι ξεχωριστὸ καὶ ἰδιαίτερο γιὰ Μένα καὶ ἀντὶ νὰ τὸ κάνεις ἔπεσες στὸ κρεβάτι τοῦ πόνου; Ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό. Διότι τότε θὰ ἤσουν βυθισμένος στὰ δικά σου ἔργα καὶ Ἐγὼ ἐπέτρεψα νὰ σοῦ συμβεῖ αὐτὸ γιὰ νὰ προσελκύσω τὶς σκέψεις σου σὲ Μένα. Θέλω νὰ σοῦ διδάσκω τὶς βαθύτατες σκέψεις καὶ τὰ μαθήματά Μου, γιὰ νὰ Μὲ ὑπηρετεῖς, θέλω νὰ σὲ μάθω νὰ συναισθάνεσαι πὼς εἶσαι τίποτα χωρὶς Ἐμένα.

Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς καλύτερους υἱούς Μου εἶναι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀποκομμένοι ἀπὸ τὴ δραστικὴ ζωή, γιὰ νὰ μάθουν νὰ χειρίζονται τὸ ὅπλο τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς.

Κλήθηκες ἀπροσδόκητα νὰ ἀναλάβεις μιὰ δύσκολη καὶ ὑπεύθυνη θέση, στηριγμένη σὲ Μένα; Σοῦ ἐμπιστεύομαι τὶς δυσκολίες αὐτές, καὶ γι’ αὐτὸ θὰ σὲ εὐλογήσει ὁ Κύριος καὶ Θεός σου, σ’ ὅλα τα ἔργα σου, σ’ ὅλους τους δρόμους σου, σ’ ὅλα. Καθοδηγητὴς καὶ Δάσκαλός σου θὰ εἶναι ὁ Κύριος σου.

Τὴν ἡμέρα αὐτὴ στὰ χέρια σου, τέκνο Μου, ἔδωσα αὐτὸ τὸ δοχεῖο μὲ τὸ θεῖο μύρο, νὰ τὸ χρησιμοποιήσεις ἐλεύθερα.

Νὰ θυμᾶσαι πάντοτε ὅτι κάθε δυσκολία ποὺ θὰ συναντήσεις, κάθε προκλητικὴ λέξη, κάθε διαβολὴ καὶ κατάκριση, κάθε ἐμπόδιο στὰ ἔργα σου, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ προκαλέσει ἀγανάκτηση καὶ ἀπογοήτευση, κάθε φανέρωση τῆς ἀδυναμίας καὶ τῆς ἀνικανότητάς σου, θὰ χρίεται μὲ αὐτὸ τὸ ἔλαιο.

Ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό.

Νὰ θυμᾶσαι πὼς κάθε ἐμπόδιο εἶναι νουθεσία ἀπὸ τὸν Θεό. Καὶ νὰ βάλεις στὴν καρδιά σου αὐτὸν τὸν λόγο, πού σου ἔχω ἀποκαλύψει τὴν ἡμέρα αὐτή.

Ἀπὸ Μένα ἦταν αὐτό.

Νὰ ξέρεις καὶ νὰ θυμᾶσαι πάντα, ὅπου καὶ νὰ εἶσαι, ὅτι ὁποιοδήποτε κεντρί, θὰ ἀμβλυνθεῖ... μόλις θὰ μάθεις σὲ ὅλα νὰ βλέπεις Ἐμένα...

Ὅλα σου στάλθηκαν ἀπὸ Μένα γιὰ τὴν τελείωση τῆς ψυχῆς σου.

Ὅλα αὐτὰ ἦταν ἀπὸ Μένα»!

Πηγή: http://1myblog.pblogs.gr/683315.html

Ἐκκλησία καὶ πολυτονικὸ σύστημα γραφῆς

Ἐκκλησία καὶ πολυτονικὸ σύστημα γραφῆς

Πρωτοπρεσβύτερος Μιλτιάδης Ζέρβας

Τὰ ἐκκλησιαστικὰ ἔντυπα, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, ἔχουν τὴν ἰδιαιτερότητα νὰ γράφονται μὲ τὶς λέξεις πολυτονισμένες.

Πολλοὶ σπεύδουν νὰ ἑρμηνεύσουν τούτη τὴν χρήση τῶν τόνων καὶ τῶν πνευμάτων ἐξαπολύοντας τὴν μομφὴ πρὸς τὴν Ἐκκλησία, πὼς εἶναι ἀγκιστρωμένη στὸ παρελθόν, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ προσαρμοστεῖ στὶς παροῦσες ἀπαιτήσεις τῶν καιρῶν. Κι ὅμως ὁ πολυτονισμὸς τῶν λέξεων στὰ ἐκκλησιαστικὰ ἔγγραφα δὲν γίνεται στὶς μέρες μας ἁπλὰ καὶ μόνο γιὰ νὰ τηρηθεῖ μία παράδοση, ἀλλὰ γιατὶ ἡ Ἐκκλησία ἔχει κάτι οὐσιαστικὸ νὰ ἐξηγήσει στοὺς νεοέλληνες.

Ὁ τρόπος ποὺ οἱ ἄνθρωποι κάθε ἐποχῆς ἐπιλέγουν νὰ χαράσσουν τὰ λόγια καὶ τὶς λέξεις τους σ’ ἕνα κομμάτι χαρτί, κρύβει τὶς ἀφετηρίες τοῦ τρόπου ποὺ ἔχουν ἐπιλέξει νὰ ζοῦν. Ἡ ἀπόφαση πρὶν λίγες δεκαετίες νὰ μεταβοῦμε σ’ ἕνα μονοτονικὸ τρόπο γραφῆς τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, πέρα ἀπὸ τὰ ὅποια ἐπιχειρήματα τῶν ἐμπνευστῶν της, ἔκρυβε δύο συνιστῶσες τοῦ «τρόπου» τοῦ σύγχρονου Ἕλληνα: τὴν χρηστικότητα καὶ τὴν εὐκολία. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ ὀξεία, ἡ περισπωμένη, ἡ βαρεία, ἡ ψιλὴ καὶ ἡ δασεία μοῦ εἶναι ἄχρηστα, ἀφοῦ δὲν ἔχω ἕνα ἄμεσο καὶ χειροπιαστὸ κέρδος ἀπὸ τὴν χρησιμοποίησή τους (δὲν διαβάζω διαφορετικὰ κάποια λέξη ἂν συνοδεύεται ἀπὸ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλο τόνο ἢ ἀπὸ ἕνα πνεῦμα). Ἐπιπρόσθετα ἐπειδὴ μὲ δυσκολεύει ὁ πολυτονισμὸς τῶν λέξεων, μὲ τὸ πλῆθος τῶν κανόνων ποὺ πρέπει νὰ κατέχω, προτιμῶ μιὰ ἁπλουστευτικὴ χρήση τῆς γραφῆς, ὅπου ὅλα χωροῦν σὲ ἕνα καὶ μόνο τόνο.

Αὐτὸς ὁ τρόπος τοῦ πολιτεύεσθαι εἶναι ποὺ μᾶς ἔχει ὁδηγήσει στὴ σημερινὴ κρίση. Δεχθήκαμε ὡς ἀπόλυτο κριτήριο βίου τὸ ἄμεσο καὶ γρήγορο κέρδος. Ὅ,τι δὲν μοῦ τὸ ἐξασφάλιζε ἦταν ἀποριπτέο, γιατὶ δὲν ἦταν χρηστικό. Ἀποδεχθήκαμε τὸν τρόπο τῆς εὐκολίας, ἀρνούμενοι νὰ ἀναμετρηθοῦμε μὲ τὶς προκλήσεις καὶ τὶς δυσχέρειες τῶν καιρῶν μας, ἀποδιώχνοντας μὲ κάθε τρόπο ὅ,τι μᾶς ἀνάγκαζε νὰ κοπιάσουμε. Ὀλισθαίνοντας σ’ αὐτὲς τὶς ἐπιλογὲς φτάσαμε ὣς ἐδῶ, ἔχοντας ἀπωλέσει ὅλα αὐτὰ τὰ μικρὰ «περιττά», καὶ καθ’ ὅλα ἀπαραίτητα, ποὺ θὰ «διευκόλυναν» τὸ βίο μας μέσα ἀπὸ τὴν σπουδὴ καὶ τὴ μαθητεία στὴ δυσκολία.

Σὲ τούτη τὴ λογικὴ τῆς γρήγορης ἐξαργύρωσης ἑνὸς κέρδους καὶ τῆς προτίμησης τῶν εὔκολων λύσεων, ἔρχεται ἡ Ἐκκλησία νὰ προβάλλει ἀντίλογο, μὲ τὴν πράκτική της νὰ συνεχίζει νὰ ὀμορφαίνει τὰ λόγια της μὲ τὰ στολίδια τῶν λέξεων, τοὺς τόνους καὶ τὰ πνεύματα, ποὺ ἀχθοφοροῦν ἐδῶ καὶ αἰῶνες τὸ ἦθος τῆς ἀσκήσεως καὶ τοῦ μόχθου· ποὺ παιδαγωγοῦν τὰ πρόσωπα, ὥστε σὲ κάθε περίσταση, νὰ ἔχουν τὸ σθένος νὰ ἐπιλέγουν τὴν στενὴ ὁδὸ τῆς ἀρετῆς.

Πηγή: Προλογικὸ Μηνιαίου Περιοδικοῦ Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς «Πειραϊκὴ Ἐκκλησία». Ἔτος 21ο, τεῦχος 231, Νοέμβριος 2011, σελίδα 7. http://www.imp.gr/Periodiko.htm

Νηστεία: Μία πρακτικὴ προσέγγιση

Νηστεία: Μία πρακτικὴ προσέγγιση

Διανύουμε καὶ φέτος τὴν εὐλογημένη περίοδο τῆς Νηστείας τῶν Χριστουγέννων, γιὰ τὴν σημασία καὶ τὸ νόημα τῆς ὁποίας ἔχουν μιλήσει ἐκτενῶς οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἀφορμὴ γι᾽ αὐτὸ τὸ μικρὸ σημείωμα, ὡστόσο, δὲν ἦταν κάποιος ἀπὸ τοὺς θεόπνευστους λόγους τους, ἀλλὰ κάτι πάρα πολὺ πεζὸ καὶ καθημερινό: ἕνα πακέτο μὲ «μπιφτέκια» σόγιας. Ἐπρόκειτο γιὰ ἕνα πακέτο ποὺ ξεκίνησε ἀπὸ τὴ μακρινὴ Νότιο Ἀφρική, γιὰ νὰ καταλήξει στὸ ράφι ἑνὸς Super Market τῆς Ἀθήνας. Περιεργάστηκα ἀρκετὰ τὸ κουτὶ – ἄγνωστη μάρκα γάρ!–, διέτρεξα τὸν κατάλογο τῶν συστατικῶν (ἐπαγγελματικὴ διαστροφὴ) καὶ μετὰ ἡ ματιά μου ἔπεσε στὰ «σηματάκια» ποὺ στόλιζαν μία ὁλόκληρη πλευρὰ τῆς συσκευασίας.

Ἔμαθα λοιπὸν ὅτι τὸ «μπιφτέκι» μου ἦταν ἐλεύθερο γενετικὰ τροποποιημένων συστατικῶν (σηματάκι), ἐλεύθερο λακτόζης (ἄλλο σηματάκι), κατάλληλο γιὰ χορτοφάγους (τρίτο σηματάκι), Halal (σηματάκι πιστοποίησης), Kosher (σηματάκι πιστοποίησης), κατάλληλο γιὰ Jain (ποὺ ἔψαξα κι ἔμαθα ὅτι εἶναι μία σέχτα τῶν Ἰνδουιστῶν – σηματάκι πιστοποίησης κι ἀπὸ αὐτούς), σὺν μερικὰ ἀκόμα σηματάκια, ποὺ ὁμολογῶ ὅτι δὲν κατάφερα νὰ ἀποκωδικοποιήσω σὲ ποιὰ διατροφικὴ ἢ θρησκευτικὴ ὁμάδα ἀπευθύνονταν.

Κοίταζα τὸ κουτάκι καὶ μελαγχόλησα. Ἂν οἱ ἑβραῖοι, οἱ μουσουλμάνοι καὶ οἱ ἰνδουιστὲς τῆς Νοτίου Ἀφρικῆς μποροῦν νὰ πιστοποιοῦν τὴν καταλληλότητα ἑνὸς προϊόντος ὡς πρὸς τὶς διατροφικὲς ἀπαιτήσεις τῆς θρησκείας τους, γιατί νὰ μὴν μποροῦν νὰ τὸ κάνουν καὶ οἱ ὀρθόδοξοι τῆς Ἑλλάδας; Θὰ μοῦ ἀντιτείνετε πώς, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς παραπάνω, ἐμεῖς δίνουμε βαρύτητα στὴν οὐσία καὶ ὄχι στὸν τύπο. Δὲν θὰ διαφωνήσω, ἀλλὰ μέχρι ποίου σημείου;

Συζητώντας μὲ φίλους καὶ συγγενεῖς, συνειδητοποιῶ ὅτι ὑπάρχουν ἀρκετὲς παρανοήσεις ὡς πρὸς τὸ «νηστίσιμον» ἢ ὄχι ἑνὸς προϊόντος. Καὶ δὲν ἀναφέρομαι σὲ φιλοσοφικὰ-θεολογικὰ ἐρωτήματα, ὅπως «κάτι ποὺ ἔχει τὴ μορφὴ καὶ τὴν ὑφὴ τοῦ μπιφτεκιοῦ, μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ νηστίσιμο ἂν εἶναι φυτικῆς προέλευσης»; Ὄχι! Αὐτὸ θὰ τὸ συζητήσει καὶ θὰ τὸ ἀπαντήσει ὁ καθένας μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ τὸν πνευματικό του. Ἀναφέρομαι στὰ πολὺ «τεχνικὰ» ἐρωτήματα ποὺ λένε «πῶς θὰ βεβαιωθῶ ὅτι αὐτὸ ποὺ μοῦ πουλᾶνε γιὰ νηστίσιμο, εἶναι ὄντως νηστίσιμο»;

Γιὰ παράδειγμα, λίγα χρόνια πρὶν εἶχε κυκλοφορήσει στὴν ἀγορὰ ὑποκατάστατο «τυρί», τὸ ὁποῖο ὁ κατασκευαστὴς – λόγῳ ἀγνοίας ἐνδεχομένως– διαφήμιζε ὡς «νηστίσιμο». Τὸ ἐν λόγῳ τυρί, ποὺ περιεῖχε πρωτεΐνες γάλακτος, ἦταν βέβαια τόσο νηστίσιμο ὅσο καὶ ἡ … μυζήθρα!

Ἀντιθέτως, ἔχω ἀκούσει πολλὲς νοικοκυρές, ἀπὸ ἕνα μίγμα ἄγνοιας καὶ περισσῆς εὐλάβειας νὰ μὴ χρησιμοποιοῦν μαργαρίνη (100% φυτικὸ προϊὸν) ἀπὸ τὸ φόβο ὅτι περιέχει κρυμμένο… βούτυρο.

Κι ἀπὸ τὴν ἄλλη, πιτσαρίες, ταχυφαγεῖα κι ἑστιατόρια, τὰ τελευταῖα χρόνια, ποὺ ἡ νηστεία «πουλάει», μᾶς προσφέρουν πληθώρα ἐδεσμάτων μὲ τὴν ἔνδειξη «νηστίσιμο». Εἶναι; Δὲν εἶναι; Ποιός θὰ τοὺς ἐκπαιδεύσει; Ποιός θὰ τοὺς ἐλέγξει;

Κι ἔχουμε τὸν καταναλωτὴ νὰ μένει μόνος κι ἀβοήθητος μέσα σὲ ἕνα κυκεώνα ἄγνωστων συστατικῶν.

Μέχρι νὰ ἔρθει ἡ μέρα ποὺ οἱ κατασκευαστὲς τροφίμων θὰ ἀποκτήσουν τὴν κατάλληλη παιδεία καὶ μέχρι νὰ ἀποκτήσουν τὴν εὐαισθησία νὰ σημαίνουν ὡς «νηστίσιμα» προϊόντα τους, ἂς δώσουμε μερικὲς πρακτικὲς συμβουλὲς γιὰ ὅσους –δικαίως– σαστίζουν μπροστὰ στὴν ἐτικέτα.

Βασικὸς κανόνας εἶναι ἡ προσεκτικὴ ἀνάγνωση τῶν συστατικῶν τῆς ἐτικέτας. Εἶναι ὁ μοναδικός, σαφὴς καὶ ἔγκυρος τρόπος γιὰ νὰ μάθουμε τί περιέχει αὐτὸ ποὺ θὰ καταναλώσουμε.

Ἂν προσπαθήσουμε νὰ χωρίσουμε τὰ περισσότερα ἀπὸ τὰ συστατικὰ τῶν τροφίμων σὲ δύο ὁμάδας, τότε θὰ ἔχουμε:

Συστατικὰ «ἀρτίσιμα»:

- Καζεΐνες καὶ καζεϊνικά
- Πρωτεΐνες γάλακτος
- Ὀρὸς γάλακτος
- Στερεὰ γάλακτος
- Ζελατίνη (προέρχεται κυρίως ἀπὸ χοιρινὸ ἢ μοσχάρι)
- Ἀλβουμίνη (εἶναι τὸ ἀσπράδι τοῦ αὐγοῦ)

Συστατικὰ φυτικῆς προελεύσεως, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ καταναλωθοῦν στὴ «λαδερὴ» νηστεία:

- Γαλακτωματοποιητὲς
- Μόνο καὶ δι-γλυκερίδια λιπαρῶν ὀξέων
- Γαλακτικὸ ὀξὺ (δὲν προέρχεται ἀπὸ τὸ γάλα)
- Βούτυρο κακάο (δὲν εἶναι ζωικὸ βούτυρο)
- Μαργαρίνες – φυτίνες
- Πρωτεΐνη σίτου
- Ἄμυλα (ἁπλὰ καὶ τροποποιημένα)
- Πηκτικὰ (κόμμι γκουάρ, χαρουπιοῦ, ξανθάνης κ.λ.π)
- Γλυκαντικὰ (δεξτρόζη, μαλτοδεξτρίνη, φρουκτόζη κ.λ.π)

καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα «Μέτρον Ἄριστον»!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

Ἑλένη Λάτση
Τεχνολόγος Τροφίμων

Πηγή: http://opougis.blogspot.com/2011/12/blog-post_5704.html καὶ http://christianvivliografia.wordpress.com/2011/12/05/%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B9%CE%BA%E1%BD%B4-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CE%AD%CE%B3%CE%B3%CE%B9%CF%83%CE%B7-%CF%84%E1%BF%86%CF%82-%CE%BD%CE%B7%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%AF/

Ἡ Ἱερὰ Παράδοση ὡς πηγὴ πίστεως

Ἡ Ἱερὰ Παράδοση ὡς πηγὴ πίστεως

Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ.κ. Ἰεροθέου.

Τί εἶναι ἡ Ἱερὰ Παράδοση, καὶ ποιὰ ἡ σχέση της μὲ τὴν Ὀρθοδοξία, μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ μὲ τὴ Θεία ἀποκάλυψη;

Ἡ ἴδια ἡ Καινὴ Διαθήκη μᾶς κάνει λόγο γιὰ τὴν Παράδοση ποὺ ἐνεργοῦσε παράλληλα μὲ τὴν Γραφὴ καὶ μᾶς ἀποδεικνύει τὴν ἀλήθεια ὅτι καὶ ἡ Γραφὴ εἶναι ἕνα μέρος αὐτῆς τῆς Παραδόσεως.

Πολλὰ χωρία ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη θὰ μποροῦσα νὰ παραθέσω. Θὰ ἀρκεσθῶ ὅμως στὰ πιὸ χαρακτηριστικά. Στοὺς Θεσσαλονικεῖς γράφει ὁ Ἀπόστολος: «Ἄρα οὖν, ἀδελφοί, στήκετε, καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἃς ἐδιδάχθητε εἴτε διὰ λόγου εἴτε δι᾿ ἐπιστολῆς ἡμῶν» (Β΄ Θεσ. β΄, 15). Ἐκτὸς ἀπὸ τὶς Ἐπιστολὲς οἱ Χριστιανοὶ καλοῦνται νὰ ἐφαρμόσουν καὶ ὅσα προφορικά τους ὑπογράμμισε ὁ Ἀπόστολος.

Στὴν Α΄ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολὴ ὁ Ἀπόστολος τοὺς ἐπαινεῖ γιατί κρατοῦν τὶς παραδόσεις: «Ἐπαινῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί, ὅτι πάντα μου μέμνησθε καὶ καθὼς παρέδωκα ὑμῖν τὰς παραδόσεις κατέχετε» (Α΄ Κορ. ια΄, 2).

Στὴν ἴδια ἐπιστολὴ (Α΄) κάνει λόγο γιὰ μιὰ προγενέστερη ἐπιστολὴ (κεφ. ε΄, 9). Τὸ γράφουμε αὐτὸ γιὰ νὰ δοῦμε ὅτι ὑπῆρξαν καὶ ἀλλὰ κείμενα τὰ ὁποῖα δὲν διασώθηκαν γιὰ νὰ περιληφθοῦν στὸν Κανόνα τῆς Καινῆς Διαθήκης.

Στοὺς Χριστιανοὺς τῶν Φιλίππων γράφει: «...ἃ καὶ ἐμάθετε καὶ παρελάβετε καὶ ἠκούσατε καὶ εἴδετε ἐν ἐμοί, ταῦτα πράσσετε· καὶ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης ἔσται μεθ᾿ ὑμῶν» (Φιλ. δ΄, 9). Πρέπει νὰ τηροῦν ὄχι μόνον ὅσα τοὺς γράφει στὴν ἐπιστολή, ἀλλὰ καὶ ὅσα ἄκουσαν καὶ ὅσα εἶδαν καὶ ὅσα παρέλαβαν. Ἀπὸ αὐτὸ φαίνεται καθαρὰ ὅτι ἡ Ἁγία Γραφὴ δὲν περιέχει ὅση τὴν Ἀποκάλυψη.

Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης γράφει: «Πολλὰ ἔχων ὑμῖν γράφειν, οὐκ ἠβουλήθην διὰ χάρτου καὶ μέλανος, ἀλλὰ ἐλπίζω ἐλθεῖν πρὸς ὑμᾶς καὶ στόμα πρὸς στόμα λαλῆσαι, ἵνα ἡ χαρὰ ἡμῶν ᾖ πεπληρωμένη» (Β΄ Ἰω., 12). Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ἐδῶ, ὅπως καὶ στὴν Γ΄ ἐπιστολὴ στ΄, 13, διαβεβαιώνει ὅτι δὲν ἔγραψε ὅλα ὅσα ἔπρεπε νὰ τοὺς πεῖ. Ἐπιφυλάσσεται νὰ ἀναλύσει περισσότερες ἀλήθειες «στόμα πρὸς στόμα» μὲ τὴν προσωπικὴ ἐπικοινωνία.

Ἀλλὰ καὶ τὰ Εὐαγγέλια δὲν περιγράφουν ὅλη τὴν ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, οὔτε παρουσιάζουν ὅλα τα θαύματα τὰ ὁποῖα ἔκανε ὅσο ζοῦσε στὴν γῆ. Τὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο καταλήγει ὡς ἑξῆς: «ἔστι δὲ καὶ ἄλλα πολλὰ ὅσα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς, ἅτινα ἐὰν γράφηται καθ᾿ ἕν, οὐδὲ αὐτὸν οἶμαι τὸν κόσμον χωρῆσαι τὰ γραφόμενα βιβλία. Ἀμήν» (Ἰω. κα΄, 25).

Μερικὰ μόνον χωρία κατεγράφησαν ἀπὸ τὰ κείμενα τῆς Καινῆς Διαθήκης γιὰ νὰ διαπιστωθεῖ καθαρότερα ἡ ἀλήθεια ὅτι ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι ἕνα μέρος ὅλης της Ἀληθείας ποὺ παρέλαβαν oι ἅγιοι ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ βίωσαν ἐν Ἁγίω Πνευματι. Ὅταν, λοιπόν, θεωροῦμε ὡς μόνη πηγὴ τῆς θείας Ἀποκαλύψεως τὴν Ἁγία Γραφή, τότε κολοβώνουμε τὴν ὅση Ἀλήθεια καὶ τὴν ὄσηΑποκαλυψη ποὺ παρέδωσε ὁ Θεὸς στοὺς φίλους Του, ποὺ εἶναι οἱ ἅγιοι, καὶ ἡ ὁποία διαφυλάσσεται μέσα στὴν Ἐκκλησία.

Μιλώντας γιὰ τὴν Παράδοση ὁ π. Ἀθανάσιος Γιέβτιτς γράφει: «ἡ παράδοσις εἶναι ὁ «θεολογικώτατος κλῆρος», δηλαδὴ ἡ κληρονομιὰ τὴν ὁποία ἔλαβε λέγει (ὁ Δαμασκηνὸς) «ἐκ θεολόγου πατρός», ἐννοῶν τὸν θεολόγον Γρηγόριον. Ἡ «παραλαβὴ» αὐτὴ τοῦ «κλήρου» τῆς παραδόσεως εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, δὲν εἶναι παραλαβὴ μόνον «διδασκαλίας» διότι τότε οἱ Πατέρες θὰ ἐλέγοντο ὄχι Πατέρες, ἀλλὰ ἁπλῶς διδάσκαλοι καὶ παιδαγωγοί. Ὁ Ἄπ. Παῦλος γράφει: «Ἐὰν γὰρ μυρίους παιδαγωγοὺς ἔχητε ἐν Χριστῷ, ἀλλ᾿ οὐ πολλοὺς Πατέρας· ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ διὰ τοῦ Εὐαγγελίου ἐγὼ ὑμᾶς ἐγέννησα» (Α΄ Κορ. δ΄, 15). Κατὰ τὸν Ἀπόστολον, λοιπόν, παράδοσις εἶναι τὸ γεννάσθαι ἀπὸ τοὺς Πατέρας ἐν Χριστῷ διὰ τοῦ Εὐαγγελίου καὶ παραλαμβάνειν τὸν Χριστὸν καὶ μορφοῦν Αὐτὸν ἐν ἡμῖν» (Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ: Ἡ Θεοτόκος, ἔκδ. «ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσσος», σελ. 234).

Ἡ Παράδοση δὲν εἶναι κάτι διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη, δηλαδὴ τὴν Ὀρθοδοξία. Ὀρθοδοξία θὰ πῆ ὀρθὴ δόξα, δηλαδὴ ὀρθὴ δοξασία ἢ ὀρθὴ διδασκαλία περὶ τοῦ Θεοῦ καὶ ὅλων των θεμάτων ποὺ ὁδηγοῦν στὴν σωτηρία τὸν ἄνθρωπο.

Αὐτὴ ὅμως ἡ ὀρθὴ πίστη ἀπεκαλύφθη ἀπὸ τὸν Θεὸ στοὺς ἄξιους αὐτῆς τῆς Ἀποκαλύψεως, σὲ ὅσους ἔχουν φθάσει στὴν θέωση καὶ ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ παραλάβουν αὐτὴν τὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἅγιοι ὅμως παραλαμβάνουν τὴν Ἀποκάλυψη καὶ τὴν παραδίδουν στὰ πνευματικά τους παιδιὰ καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν τὰ ἀναγεννοῦν.

Δὲν πρόκειται γιὰ μιὰ τυπικὴ παράδοση μιᾶς διδασκαλίας, ἀλλὰ γιὰ τὴν μετάδοση μιᾶς ὁλόκληρης ζωῆς ποὺ ἀνιστᾶ τὸν νεκρὸ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἄνθρωπο καὶ τὸν ὁδηγεῖ στὴν θέωση. Ἔτσι, ἐπειδὴ οἱ ἅγιοι παραλαμβάνουν καὶ παραδίδουν τὴν ὀρθὴ διδασκαλία, γι’ αὐτό, ἰσχυριζόμαστε, ὅτι ἡ Παράδοση ταυτίζεται μὲ τὴν Ὀρθοδοξία.

Παράδοση δὲν εἶναι ἁπλῶς μερικὲς διδασκαλίες ποὺ παραδίδονται ἐξωτερικὰ ἀπὸ στόμα σὲ στόμα, ἀλλὰ μετάδοση τῆς ζωῆς ποὺ ἔφερε στὸν κόσμο ὁ Χριστὸς ἐν Ἁγίω Πνεύματι καὶ τὴν μετέδωσε στοὺς ἀνθρώπους. Δὲν εἶναι ἐξωτερικὰ σχήματα, ἀλλὰ ἀναγέννηση καὶ θέωση τοῦ ἀνθρώπου. Ἀκόμη ὑποδεικνύει στὸν ἄνθρωπο τὸν δρόμο καὶ τὸν τρόπο τῆς θεώσεως.

Πηγή: Τὸ βιβλίο τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ.κ. Ἰεροθέου (Βλάχου): «Ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ». Ἐκδόσεις Ἱερᾶς Μονῆς Γενεθλίου Της Θεοτόκου (Πελαγίας), σελίδες 30-32. http://www.pelagia.org.gr/

Μιὰ ἄλλη παιδαγωγικὴ

Μιὰ ἄλλη παιδαγωγικὴ

(Ἀληθινὴ ἱστορία)

- Οὔτε στὸ κυριακάτικο μεσημεριανὸ τραπέζι δὲν μπορούσαμε νὰ βρεθοῦμε ὅλοι μαζί, ὅταν εἴχαμε τὴν τηλεόραση στὸ σπίτι· νὰ κοιταχθοῦμε μεταξύ μας, νὰ μιλήσουμε, νὰ συζητήσουμε σὰν οἰκογένεια...

- Δηλαδή, θέλεις νὰ πεῖς, τώρα δὲν ἔχετε τηλεόραση;

- Ἄ, τώρα, χαμογέλασε ὁ ὥριμος ἄνδρας, τώρα πάει... Στὴ χωματερή...

- Καὶ τὸ δέχθηκαν τὰ παιδιά;

Ἡ συζήτηση περιστρεφόταν ἐδῶ καὶ λίγη ὥρα γύρω ἀπὸ τὸ τεράστιο θέμα τῆς μικρῆς ὀθόνης καὶ τῶν ὀλέθριων ἐπιδράσεων ποὺ ἀσκεῖ αὐτὴ στὴ ζωὴ ὅλων, ἰδίως τῶν παιδιῶν. Οἱ δύο συνομιλητὲς ἦταν ἀπὸ παλιὰ φίλοι, κάπου-κάπου τά ’λεγαν· ἄνθρωποι εὐσεβεῖς, τῆς Ἐκκλησίας, οἰκογενειάρχες.

- Τὰ παιδιά, εἶπες; Κούνησε ἐλαφρὰ τὸ κεφάλι του. Δὲν θὰ τὸ πιστέψεις. Αὐτὰ μοῦ τὸ ζήτησαν νὰ τὴν πετάξουμε.

- Μιλᾶς σοβαρά;

- Θαῦμα... Τίποτε ἄλλο δὲν μπορῶ νὰ πῶ. Ὁ Θεὸς τὰ φώτισε. Ἦταν μανιακὰ μὲ τὴν τηλεόραση.

- Καὶ πῶς ἔγινε;

- Τί νὰ σοῦ πῶ; Θὰ σοῦ πῶ τί ἔγινε, κι ἂν ἐσὺ καταλάβεις τὸ πῶς...

- ...

- Μὴ νομίζεις πὼς κι ἐγὼ πήγαινα πίσω. Δυστυχῶς δὲν εἶχα καλὴ σειρὰ σ’ αὐτὸ τὸ θέμα. Μπορῶ νὰ πῶ, ἐγὼ φταίω ποὺ δὲν ξεκολλοῦσαν ἀπ’ τὸ γυαλί.

Κάποια μέρα λοιπὸν ἤμουν μαζί τους καὶ βλέπαμε μιὰ ἐνημερωτικὴ ἐκπομπή. Ὁπότε, σὲ κάποια στιγμή, καὶ χωρὶς προειδοποίηση, ἔγινε ξαφνικὴ διακοπὴ τοῦ προγράμματος, γιὰ νὰ μποῦν – λέει – διαφημίσεις. Στὸ δευτερόλεπτο περάσαμε σὲ ἄλλο σκηνικό. Ἀλλὰ τί ἦταν ἐκεῖνο ποὺ ἀντικρίσαμε; Μιὰ ἄθλια σκηνὴ ἀπὸ ἔργο ποὺ ἐπρόκειτο νὰ παιχθεῖ τὴν ἄλλη μέρα καὶ τὸ διαφήμιζε ἀπ’ τὴν προηγούμενη. Ἄθλια, σοῦ λέω. Δὲν μπορῶ νὰ σοῦ πῶ. Κοκκίνισα ποὺ τὴν εἶδα. Δὲν σοῦ κρύβω πὼς πιὸ πολὺ ντράπηκα ποὺ βρισκόμουν δίπλα στὰ παιδιά μου. Χαμήλωσα τὰ μάτια. Ἔνιωσα πολὺ ἄσχημα.

Σὲ λίγα δευτερόλεπτα σηκώθηκα κι ἔφυγα. Ἤμουν ἀναστατωμένος. Δὲν εἶναι δυνατόν, ἔλεγα μέσα μου. Οἱ παραγωγοὶ ἔχουν ξεπεράσει κάθε ὅριο ἀνοχῆς.

Τὰ παιδιὰ ἀντιλήφθηκαν τὴν ταραχή μου – κοιτάχτηκαν λίγο συναμεταξύ τους· συνέχισαν ὅμως νὰ παρακολουθοῦν τὴν ἐκπομπή...

Τὸ βράδυ τῆς ἡμέρας ἐκείνης πῆγα κάτι νὰ τοὺς πῶ. Τὸ νόημα ἦταν πὼς εἶναι ντροπὴ πλέον νὰ βλέπουμε τηλεόραση.

- Καὶ τί, καλόγεροι θὰ γίνουμε; μοῦ ἀπάντησε ὁ πρῶτος, στὸ πανεπιστήμιο δευτεροετής. Τὰ ἄλλα δύο ἦταν στὸ Λύκειο. Δὲν συνέχισα. Κατάλαβα δὲν ἔπαιρνε ἄλλο. Σώπασα.

- Καὶ λοιπόν; Πῶς ἔγινε καὶ ἄλλαξαν τελικά;

- Σώπασα. Τὸ βράδυ ἔκανα τὴν προσευχή μου. «Συγχώρα με, Κύριε», εἶπα, «καὶ μὴ γίνει ἡ δική μου ἁμαρτία ἐμπόδιο στὴ χάρη σου. Φώτισέ τα», παρακάλεσα θερμά.

Μετὰ μοῦ ἦρθε μία σκέψη. Θὰ βάλω «κανόνα» στὸν ἑαυτό μου, εἶπα. Νὰ τοὺς τὸ ἐπιβάλω δὲν μπορῶ, μεγάλα παιδιὰ εἶναι. Μπορῶ ὅμως νὰ ἐπιβάλω στὸν ἑαυτό μου... Λοιπόν, ἀπὸ δῶ καὶ μπρὸς ἡ τηλεόραση εἶναι παρελθὸν γιὰ μένα. Τέλειωσε. Δὲν θὰ ξανακαθίσω μπροστὰ στὴν ὀθόνη.

Τό ’κανα ὑπόσχεση καὶ ζήτησα τὴ βοήθειά του καὶ γιὰ μένα καὶ γιὰ τὰ παι διά μου...

Πέρασε καιρὸς ἀπὸ τότε. Τὰ παιδιὰ συνέχισαν νὰ βλέπουν κανονικά. Ἐμένα καιγόταν ἡ καρδιά μου ποὺ τά ’βλεπα ἔτσι κολλημένα. Δὲν ἔλεγα τίποτε. Ἐξάλλου φταίχτης ἤμουν, δὲν εἶχα τὴν παρρησία νὰ μιλήσω. Ἀλλὰ οὔτε καὶ νὰ πῶ τίποτε μποροῦσα, στὴν ἡλικία ποὺ ἦταν. Ἐγὼ τὸν κανόνα μου καὶ προσευχή. Τίποτε ἄλλο.

- Καὶ δὲν κατάλαβαν τίποτε ποὺ σ’ ἔβλεπαν ἔτσι, νὰ μὴν παρακολουθεῖς;

- Λὲς νὰ μὴν κατάλαβαν; Δὲν μοῦ ἔλεγαν ὅμως τίποτε. Μόνο στὴν ἀρχὴ καναδυὸ φορὲς «μπαμπά, τρέξε· τρέξε, χάνεις». Μετὰ τὸ πῆραν εἴδηση καὶ δὲν μὲ φώναζαν.

- Κι ἔπειτα; Τί ἀπέγινε τελικά;

- Ἕνα χρόνο κράτησε αὐτὴ ἡ ἱστορία. Αὐτὰ στὴν ὀθόνη κι ἐγὼ στὸν κανόνα μου. Μετὰ ἀπὸ ἕνα χρόνο ἔρχεται ἡ μεγάλη μου κόρη, τελειόφοιτη στὸ σχολεῖο.

- Μπαμπά, μοῦ λέει, θέλω νὰ σοῦ πῶ...

- Τί εἶναι, κόρη μου;

- Τὸ συζητήσαμε μαζὶ τ’ ἀδέλφια, ἡ τηλεόραση μᾶς ὑποτιμᾶ μ’ αὐτὰ ποὺ δείχνει.

- Ἄ, τί λές;

- Ἐμεῖς πάντως δὲν τὴν θέλουμε ἄλλο. Δὲν ξέρω τί λέτε μὲ τὴ μαμά, δὲν θὰ μᾶς πείραζε καθόλου νὰ τὴν πετάξετε.

- Ἔμεινα ἄναυδος! Ἕνα χαμόγελο μόνο μοῦ ἦρθε. Βαθιὰ ἀνακούφιση...

Τὸ βράδυ ἐκεῖνο ἄλλαξα τὰ λόγια τῆς προσευχῆς. Τώρα εὐχαριστία μόνο σ’ Ἐκεῖνον ποὺ ἄκουσε τὴ δέησή μου καὶ μᾶς ἀπάλλαξε ἀπ’ αὐτὸν τὸν δυνάστη μὲ τόσο θαυμαστὸ τρόπο. Καὶ μένα καὶ τὰ παιδιά μου.

Πηγή: Ὀρθόδοξο Χριστιανικὸ Περιοδικὸ Ὄργανο Ὁμωνύμου Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ». Ἔτος 52ο - 1 Νοεμβρίου 2011 - Τεῦχος 2032 - Σελίδες 453-454.

Περὶ ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς

Περὶ ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Σ. Ρωμανίδου (†), Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου.

Ἄς ποῦμε καὶ ὀλίγα περὶ ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς.

Ὁ σκοπὸς τῆς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς εἶναι νὰ προκαλέση κατάνυξι ἤ δοξολογία καὶ ὄχι ἐρωτικὸ συναισθηματισμό. Στὴν Δυτικὴ παράδοσι ἀπὸ τὸν Μεσαίωνα, ἀπὸ τοὺς Φράγκους δηλαδή, καθιερώθηκε νὰ μὴ διακρίνη κανεὶς τὰ ἐρωτικὰ ἀπὸ τὰ θρησκευτικὰ τραγούδια. Ἄν ἀκούσετε Προτεστάντες ἤ Παπικοὺς νὰ ψάλλουν μέσα στὸν ναό τους, καταλαβαίνετε ἀμέσως ὅτι τραγουδοῦν μέσα στὸν ναό. Δὲν ψάλλουν. Ἀποδίδουν τὰ τροπάριά τους μὲ ἕναν τρόπο ἐρωτικό.

Ὅταν τραγουδοῦν οἱ Παπικοὶ ὕμνους στὴν Παναγία, δὲν εἶναι μόνο τὰ λόγια ποὺ εἶναι ἐρωτικά, ἀλλὰ καὶ ἡ μουσικὴ εἶναι ἐρωτική. Δηλαδὴ εἶναι σὰν νὰ ἐρωτοτροποὺν με τὸν Χριστό! Ἀκούει κανεὶς ἕνα συναισθηματικὸ μέλος καὶ μία συναισθηματικὴ μουσική. Μὲ τὸ συναίσθημα προσπαθοῦν νὰ προκαλέσουν μία συναισθηματικὴ θρησκευτικότητα στα μέλη τους.

Ἐπειδὴ λοιπὸν ἡ Παράδοσίς τους ἔχει αὐτὸν τὸν συναισθηματικὸ χαρακτῆρα, γι’ αὐτὸν τὸν λόγο οἱ σοβαροὶ ἄνθρωποι στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὴν Εὐρώπη δὲν θρησκεύουν, διότι δὲν πείθονται μὲ τέτοιους συναισθηματισμούς. Ὅσοι θρησκεύουν ἐκεῖ, εἶναι συναισθηματικοὶ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ὅμως δὲν εἶναι καὶ συνεπεῖς στὴν ἔρευνα. Γενικὰ ἐννοῶ στὴν ἔρευνα. Διότι ἕνας συνεπὴς Εὐρωπαῖος ἤ Ἀμερικανὸς εἶναι φυσικὸ νὰ εἶναι ἄθεος κάτω ἀπὸ τέτοιες προϋποθέσεις καὶ νὰ μὴν εἶναι οὔτε Παπικὸς οὔτε Προτεστάντης. Βαρειὰ βέβαια εἶναι αὐτὴ ἡ κουβέντα, ἀλλὰ αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότητα. Διότι ἕνας σοβαρὸς ἐπιστήμων δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παραδεχθῆ ποτὲ τὰ θεμέλια τῆς Παπικῆς ἤ Προτεσταντικῆς θεολογίας. Αὐτό, ἐν συνδυασμῷ μὲ τὸν συναισθηματικὸ τρόπο λατρείας τους, ἀποξενώνει πολὺ σοβαρὸ κόσμο ἀπὸ τὸν Παπικὸ καὶ Προτεσταντικὸ χῶρο. Γι’ αὐτὸ βλέπει κανεὶς τοὺς ναοὺς τους ἄδειους.

Τὸ ἴδιο φοβοῦμαι ὅτι θὰ πάθη καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἄν ἐπιτρέψη τὸν εὔσεβισμό, τὸν συναισθηματισμὸ καὶ τὴν διανόησι νὰ κατακτήσουν τὸν χῶρο τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας, διότι ἡ κρίσις, ποὺ νομίζω ὅτι περνάει σήμερα (σ. τὸ ἔτος 1983) ἡ Ἐκκλησία, θὰ εἶναι καὶ ἡ τελευταία Της. Μετὰ δὲν θὰ ὑπάρχη τίποτε τὸ ὄρθιο γιὰ νὰ σαλευθῆ καὶ νὰ ὑποστῆ κρίσι.

Πηγή: Τὸ βιβλίο τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Σ. Ρωμανίδου, Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου, «Πατερικὴ Θεολογία». Ἐκδόσεις Παρακαταθήκη, Α΄ ἔκδοση Αὔγουστος 2004, σελίδες 219-220.

Τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου καὶ ἡ Θεία Λειτουργία

Τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου καὶ ἡ Θεία Λειτουργία

Κυριακάτικο ἐγκύκλιο κήρυγμα τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κ.κ. Ἱερεμίου.

1. Αὔριο, ἀδελφοί μου χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἔχει ἑορτή, ἔχει Θεομητορική ἑορτή. Τό εἴπαμε καί ἄλλοτε ὅτι οἱ ἑορτές τῆς Παναγίας μας εἶναι πολύ λαμπρές, γιατί ἔτσι πρέπει νά εἶναι.

Ἡ Παναγία εἶναι ἡ Μητέρα μας καί, ὅπως, ὅταν το σπίτι ἔχει τήν ἑορτή τῆς μάνας, ἔχει ἰδιαίτερη χαρά, ἔτσι και ὅταν ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἑορτή τῆς Μητέρας μας Παναγίας, ἐμεῖς οἱ χριστιανοί, τά παιδιά Της, ἔχουμε μεγάλη χαρά.

Αὔριο, ἀδελφοί μου χριστιανοί, ἑορτάζουμε τά Εἰσόδια τῆς Παναγίας μας στον Ναό σέ ἡλικία τριῶν ἐτῶν. Αὐτό βέβαια τό μεγάλο γεγονός δέν ἀναφέρεται στά Εὐαγγέλια, ἀλλά τά Εὐαγγέλια, αὐτά μόνο, δέν περιέχουν ὅλη τήν πίστη μας. Πηγή τῆς πίστης μας εἶναι κυρίως ἡ Ἱερή Παράδοση καί τά Εὐαγγέλια εἶναι ἕνα τμῆμα μόνο τῆς Ἱερῆς Παράδοσης, τό γραπτό της τμῆμα.

Δεν μᾶς λέγουν λοιπόν τά Εὐαγγέλια γιά τήν ἑορτή τῶν Εἰσοδίων τῆς Παναγίας μας, ἀλλά μαθαίνουμε γι᾽ αὐτήν ἀπό την Ἱερή Παράδοση. Πολλοί ἅγιοι Πατέρες καί ἰδιαίτερα ὁ μέγας θεολόγος, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἔχουν ὁμιλίες στην ἑορτή τῶν Εἰσοδίων τῆς Παναγίας μας. Και ἡ Ἐκκλησία μας με ὡραίους ὕμνους τῶν φωτισμένων ὑμνωδῶν της ὑμνεῖ πρεπόντως τήν ἑορτή αὐτή.

2. Τό θέμα τῆς ἑορτῆς εἶναι ὅτι ἡ Παναγία εἰσῆλθε στό Ναό. Ὅσοι λοιπόν θέλουμε νά συναντήσουμε τήν Παναγία – και ὅλοι τό θέλουμε αὐτό – νά πηγαίνουμε στον Ναό, γιατί ἐκεῖ στόν Ναό κατοικεῖ ἡ Παναγία μέ τήν Εἴσοδό της σ᾽ αὐτόν. Και τον Ναό τώρα πρέπει νά τόν νοιώθουμε πιό ἀγαπητό και ἐπιθυμητό, γιατί δέχτηκε μέσα του τήν Παναγία.

Ἐδῶ στόν Ναό, πραγματικά, ἀγαπητοί μου, ἡ Παναγία ἔχει ἰδιαίτερα τήν κατοικία Της. Σ᾽ ὅποια Ἐκκλησία κι ἄν πᾶτε, μικρή ἤ μεγάλη, θά δεῖτε ἀριστερά στό τέμπλο ἐπιβλητικά την εἰκόνα Της. Καί στήν κόγχη τοῦ Ἱεροῦ ἔχουμε πάλι πολύ ἐκφραστικά τήν εἰκόνα Της μέ ἀνοικτή τήν ἀγκαλιά Της, την Πλατυτέρα, ὅπως τήν λέγουμε. Ἐδῶ στόν Ναό ὑμνεῖται ἰδιαίτερα ἡ Παναγία, ἀλλά καί οἱ Κανόνες σέ ὅλους τους ἁγίους καταλήγουν ὁπωσδήποτε σέ ἕνα τροπάριο πρός Αὐτήν, πού το λέμε Θεοτοκίο.

3. Ἐδῶ στόν Ναό τελοῦμε τήν Θεία Λειτουργία, ἡ ὁποία εἶναι το ἀνώτερο πού γίνεται κάτω στήν γῆ, ἀλλά καί πάνω στον οὐρανό. Καί ὅσα ζοῦμε, ἀδελφοί μου, στην Θεία Λειτουργία παραλληλίζονται μέ τήν ἑορτή τῶν Εἰσοδίων τῆς Παναγίας μας στον Ναό.

(α) Τήν Εἴσοδο τῆς Παναγίας μας θά ἑορτάσουμε αὔριο, ἀλλά καί ὅσα ζοῦμε στην Θεία Λειτουργία πλέκονται γύρω ἀπό δύο Εἰσόδους, τήν Μικρή καί τήν Μεγάλη Εἴσοδο. Ἡ Μικρή Εἴσοδος εἶναι ὅταν ὁ ἱερέας παίρνει τό Εὐαγγέλιο ἀπό τήν Ἁγία Τράπεζα καί ἔρχεται μεταξύ τῶν πιστῶν στό κέντρο τοῦ Ναοῦ, πού σημαίνει τήν κάθοδο τοῦ Χριστοῦ κάτω στόν κόσμο. Τότε παλαιά εἰσήρχοντο οἱ πιστοί στόν Ναό, τότε ἔκαναν τήν εἴσοδό τους σ᾽ αὐτόν, πράγμα πού προεικονίστηκε ἀπό τήν Εἴσοδο τῆς Παναγίας μας στόν Ναό.

(β) Τί ἔκανε ἡ Παναγία μας στόν Ναό; Ἐκεῖ στόν Ναό ἡ Παναγία, ἀπό τήν ἀνάγνωση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης κάθε Σάββατο σ᾽ αὐτόν, ἄκουε τίς φωνές τῶν Προφητῶν, πού μιλοῦσαν γιά τήν ἁμαρτία τοῦ κόσμου καί γιά τήν ἐρχομό τοῦ Μεσσία να λυτρώσει τούς ἀνθρώπους ἀπό τήν ἁμαρτία.

Και ἔκανε προσευχή ἡ Παναγία μας στόν Ναό, στά Ἅγια τῶν Ἁγίων πού εὑρίσκετο· ἔκανε προσευχή, λέγω, γιά τήν σωτηρία μας, γιά τόν ἐρχομό τῆς ἡμέρας τῆς ἐλεύσεως τοῦ Λυτρωτοῦ. Αὐτό σημαίνει τό ὡραῖο ἐκεῖνο Θεοτοκίο πού λέγει «Σέ την μεσιτεύσασαν τήν σωτηρίαν τοῦ γένους ἡμῶν ἀνυμνοῦμεν Θεοτόκε Παρθένε»!

Ἀλλά καί ἐμεῖς ἐδῶ στόν Ναό, μέ την εἴσοδό μας πού κάναμε σ᾽ αὐτόν γιά νά τελέσουμε τήν Θεία Λειτουργία, ἀκοῦμε Ἱερά Ἀναγνώσματα. Ἀκοῦμε καί τίς φωνές τῶν Προφητῶν πού ἄκουγε ἡ Παναγία, ἀλλά, ἀκόμη περισσότερο, ἀκοῦμε καί ἀπολαμβάνουμε αὐτό γιά τό ὁποῖο προσευχόταν ἡ Παναγία. Ἀκοῦμε τήν διδασκαλία τοῦ Μεσσία, τοῦ ἀπό Αὐτήν σαρκωθέντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ Σωτήρα μας.

(γ) Ἡ Παναγία στόν Ναό πού ἔμεινε, πῶς τρεφόταν; Τρεφόταν μέ μία θεία Τροφή, πού δέν ξέρουμε πῶς ἦταν, ὅπως δέν ξέρουμε πῶς ἦταν ἀκριβῶς ἡ τροφή τοῦ Ἰσραήλ στήν ἔρημο. Οὔτε καί οἱ ἴδιοι οἱ Ἰσραηλῖτες ἤξεραν ποιά ἦταν ἡ τροφή τους αὐτή, γι᾽ αὐτό καί τήν ὀνόμασαν «μάννα», λέξη πού σημαίνει «τί εἶναι αὐτό;».

«Τί εἶναι αὐτό;». Ἡμεῖς ξέρουμε τί εἶναι αὐτό! Τό «μάννα» τῶν Ἰσραηλιτῶν προεικόνιζε τήν δική μας Τροφή, τήν Θεία Κοινωνία! Ἡ Παναγία λοιπόν στόν Ναό εἶχε θεϊκή Τροφή. Και ἐμεῖς στήν Θεία Λειτουργία, ἀγαπητοί μου, δεν προσευχόμαστε ἁπλῶς, ἀλλά τρῶμε καί πίνουμε θεία Τροφή καί θεῖο Ποτό. «Λάβετε φάγετε» μᾶς λέγει ὁ Ἱερέας και «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες». Τρῶμε τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί πίνουμε το Αἷμά Του!

Ἀλλά ἄς τολμήσω νά ἐρωτήσω ἐδῶ: «Χριστέ, ὦ Χριστέ, ποῦ τό βρῆκες Ἐσύ το σῶμα καί ποῦ τό βρῆκες Ἐσύ το αἷμα καί Σέ κοινωνοῦμε; Ἐσύ εἶσαι Θεός καί ὁ Θεός δέν ἔχει σάρκα καί αἷμα». Ποῦ τό βρῆκε, χριστιανοί μου, ὁ Χριστός το σῶμα καί τό αἷμα; Τοῦ τό ἔδωκε ἡ Παναγία! Ἀπ᾽ Αὐτήν σαρκώθηκε. Γι᾽ αὐτό καί ἡ Παναγία στά λειτουργικά μας ἐδῶ βιβλία λέγεται «ἑστιάτωρ τῆς θείας Σαρκός»!!!

Ὅταν σᾶς κοινωνάει ὁ Ἱερέας νά νοιώθετε ὅτι σᾶς κερνάει ἡ Ἴδια ἡ Παναγία τό Σῶμα και τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ἡ «ἑστιάτωρ Αὐτή τῆς θείας Σαρκός»! Αὐτή ἔδωκε την ἀνθρώπινη φύση στόν Υἱό τοῦ Θεοῦ πού σαρκώθηκε στήν ἁγιασμένη Κοιλία Της.

4. Τέλος, ἀφοῦ ἡ Θεία Λειτουργία ἔχει τόση στενή σχέση μέ την Παναγία, γι᾽ αὐτό καί ἐμεῖς τήν Θεία Λειτουργία την προσφέρουμε σ᾽ Αὐτήν. Ναί, ὅπως λέγει ὁ Ἱερέας σέ μία σχετική εὐχή, ἡ Θεία Λειτουργία προσφέρεται ὑπέρ «προπατόρων, πατέρων, πατριαρχῶν, προφητῶν, Ἀποστόλων, κηρύκων, εὐαγγελιστῶν, μαρτύρων, ὁμολογητῶν, ἐγκρατευτῶν» καί ὑπέρ «παντός πνεύματος ἐν πίστει τετελειωμένου», ἀλλά «ἐξαιρέτως», δηλαδή, ἰδιαίτερα, ἡ Θεία Λειτουργία προσφέρεται ὑπέρ «τῆς Παναγίας, ἀχράντου, ὑπερευλογημένης, ἐνδόξου, δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου και ἀειπαρθένου Μαρίας»!

Ἄς μᾶς δώσει ἡ Κυρία Θεοτόκος την εὐλογία Της καί τήν Εὐχή Της νά ἀγαπήσουμε τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό καί τόν ἅγιό Του λόγο καί νά τόν ἐφαρμόζουμε στήν ζωή μας, ΑΜΗΝ.

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

Π η γ ή : Ἑβδομαδιαῖο ἠλεκτρονικὸ περιοδικὸ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως: «Παναγία Προυσιώτισσα». Ἀριθμὸς φύλλου 39, Κυριακὴ 20 Νοεμβρίου 2011, σελ. 1-3. http://www.imgortmeg.gr/