Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου 2012

Τὰ τρία στάδια τῆς Μετανοίας

Τὰ τρία στάδια τῆς Μετανοίας



1ο στάδιο Μετανοίας.
Πιστεύω στὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Εὐαγγελίου καὶ σταματῶ νὰ κάνω τὴν ἁμαρτία στὴν πράξη, π.χ. σταματῶ νὰ κλέβω.

2ο στάδιο Μετανοίας.
Πάλη μὲ τοὺς λογισμούς· «νὰ τὴν κάνω ἢ νὰ μὴν τὴν κάνω αὐτὴ τὴν ἁμαρτία;» Γιὰ παράδειγμα: Ἀποφασίζω ὅτι δὲν ξανακλέβω. Ἔρχεται, τότε, ὁ διάβολος καὶ μοῦ λέει: «Θυμᾶσαι τί ὡραία ποὺ ἦταν ὅταν ἔκλεβες; Γιὰ θυμήσου……» Δηλαδή, μᾶς ὑπενθυμίζει τὶς ἁμαρτίες μας καὶ προσπαθεῖ νὰ μᾶς γυρίσει στὴν παλιά μας ζωή. Ἐμεῖς, ὅμως ἀποφασιστικά, ἔχουμε πάρει τὴν ἀπόφαση νὰ μετανοήσουμε καὶ λέγουμε στὸ λογισμό μας: «Προτιμῶ νὰ πεθάνω· δὲν ξανακλέβω!»

3ο στάδιο Μετανοίας.
Νὰ μισήσουμε τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ ξεκινήσουμε νὰ ἐξασκοῦμε τὴν ἀντίστοιχη ἀρετή. Δηλαδή, κλέβω; Νὰ μισήσω τὸ πάθος τῆς κλοπῆς καὶ νὰ ξεκινήσω νὰ ἐξασκῶ τὴν ἐλεημοσύνη. Πορνεύω; Νὰ μισήσω τὸ πάθος τῆς πορνείας καὶ νὰ ἐξασκήσω τὴν ἀρετὴ τῆς σωφροσύνης καὶ τῆς σωματικῆς καὶ πνευματικῆς καθαρότητας. Μισῶ; Νὰ ξεκινήσω νὰ ἀγαπῶ κ.ο.κ.

Καὶ ἔτσι, πλέον, εἴμαστε ἕτοιμοι γιὰ τὴν ἐξομολόγηση τῆς ἁμαρτίας μας στὸ πετραχῆλι τοῦ ἱερέα καὶ ὁ Παράδεισος, μετὰ ἀπὸ αὐτά, εἶναι ἀνοιχτὸς γιὰ ὅλους μας!




Τρίτη 14 Φεβρουαρίου 2012

Ὁ Θεὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία ἀγαποῦν τὸν ἄνθρωπο ὅπως εἶναι !

Ὁ Θεὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία ἀγαποῦν τὸν ἄνθρωπο ὅπως εἶναι !



Τοῦ Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους, Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Γεωργίου Καψάνη


Ὁ Θεὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία, ἀγαποῦν τὸν ἄνθρωπο ὅπως εἶναι, ὅταν πολλὲς φορὲς ἀκόμη καὶ οἱ ἴδιοι του οἱ γονεῖς τὸν ἀπορρίπτουν.

Ἡ Ἐκκλησία δέχεται τὸν ἄνθρωπο ὅσο ἁμαρτωλὸς καὶ ἂν εἶναι καὶ ὅπως εἶναι, γιὰ νὰ τοῦ δώσει ὅμως τὴ δυνατότητα νὰ γίνει ὅπως θέλει ὁ Θεός.

Καὶ πόσο τὸν βοηθᾷ αὐτὴ ἡ ἀποδοχή! Εἶναι γνωστὴ ἡ φιλανθρωπία τῶν ἁγίων Πατέρων καὶ Γερόντων τῆς ἔρημου. Μέχρι σήμερα βλέπουμε στοὺς διακριτικοὺς Πατέρας τοῦ Ἁγίου Ὅρους, ποὺ στὸν ἑαυτὸ τους εἶναι αὐστηροί, νὰ δείχνουν ἄκρα φιλανθρωπία καὶ κατανόηση στὸν πεσόντα ἄνθρωπο, καὶ στὴν ἀρρωστημένη καὶ φθαρμένη ἀνθρώπινη φύση.

Ἀλλὰ καὶ τὸ θάρρος καὶ τὴ βοήθεια ποὺ δίνουν στὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ τὸν πάρουν ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ εἶναι, ἀπὸ τὴν κόλασή του μέσα, καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ διάκριση στὸν Θεό.




Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου 2012

Νὰ μὴν κατακρίνουμε κανέναν !

Νὰ μὴν κατακρίνουμε κανέναν !



Μὴν κατακρίνεις τὸν πλησίον σου. Μπορεῖ νὰ γνωρίζεις τὴν ἁμαρτία του, ἀλλὰ δὲν γνωρίζεις τὴ μετάνοιά του.

Γιὰ νὰ μὴν κατακρίνεις, πρέπει νὰ ἀποφεύγεις αὐτοὺς ποὺ κατακρίνουν καὶ νὰ προσέχεις τί ἀκοῦν τ’ αὐτιά σου.

Ποτὲ νὰ μὴν πιστεύεις τὰ λόγια αὐτῶν ποὺ κατακρίνουν καὶ ποτὲ νὰ μὴ μιλᾷς ἄσχημα πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη τῶν ἄλλων.

Μὴ δέχεσαι κακὸ λογισμὸ γιὰ κανέναν, γιατί ἔτσι θὰ γίνεις ἐσὺ κακός.

Αὐτὸς εἶναι πιὸ σύντομος δρόμος πρὸς τὴ σωτηρία, ἀπὸ τὸ δρόμο τῆς νηστείας, τῆς ἀγρυπνίας καὶ τῆς κακοπάθειας.

Ὅταν κατακρίνεις τὸν ἄλλον γιὰ κάτι, θὰ πάθεις κι ἐσὺ τὸ ἴδιο!

Γι’ αὐτό, λοιπόν, νὰ μὴν κατακρίνουμε κανέναν!




Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2012

Γιατί ὁ Θεός ἀφήνει καί πεθαίνουν ἀπό τήν πείνα παιδιά ;

Γιατί ὁ Θεός ἀφήνει καί πεθαίνουν ἀπό τήν πείνα παιδιά ;



Τό γράμμα τοῦ ἐφήβου τῆς Γ΄ Λυκείου Α.Κ. ἔχει ὥριμη­ σκέψη καί θέτει σπουδαῖα ἐρω­τήμα­τα. Ἀρχίζω ἀπό τό πρῶτο, πού λέει: «Ἀφοῦ ὁ Θεός φροντίζει καί γιά τά πετεινά τ᾿ οὐ­ρανοῦ, γιατί ἀφήνει νά πεθαίνουν ἀπό τήν πείνα τόσα παιδιά στήν Ἀφρική, στήν Ἀσία, νά ὑπάρχουν τόσοι ἄστεγοι κ.τ.λ.;».

Πράγματι· ὁ Θεός δέν δημιούργησε ἁπλῶς τόν κόσμο· ἡ ἀγαθή του πρόνοια φροντίζει μόνιμα γιά ὅλα τά ὄντα· ἄψυχα καί ἔμψυχα· ἄλογα καί λογικά. Καί γιά τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ, πού δέν σπέρ­­νουν οὔ­τε θερίζουν οὔτε μαζεύουν σέ ἀπο­­θῆκες. Φροντί­ζει καί γιά ἐκεῖνα ἀκόμη τῶν ὁποίων ἡ τρο­φή εἶναι σπά­νια καί δυσεύρετη - ὅπως π.χ. τά κοράκια πού τρέφονται μέ ψοφίμια. Ὁ Θεός τρέφει καί αὐτά. Πολύ περισσότερο φροντίζει γιά τούς ἀνθρώπους (Ματθ. στ´ 26-27 καί Λουκ. ιβ´ [12] 24-25). Ἡ ἀγαπητική μέριμνα τοῦ Θεοῦ ἐκτείνεται σ’ ὅλα αὐτά, καί διότι τά δημιουργήματα αὐτά δέν μποροῦν νά βοηθήσουν τό ἕνα τό ἄλλο· μόνο νά εἰδοποιηθοῦν μεταξύ τους μποροῦν, ὅταν ἐπι­σημάνουν κάποιο μέρος, ὅπου ὑπάρχει τροφή· π.χ. οἱ μέλισσες εἰδοποιοῦνται μετα­ξύ τους μ’ ἕναν πολύ ἔξυπνο τρόπο κ.λπ.

Στίς 7η καί 9η Ὁμιλίες του «Εἰς τήν Ἑξαήμερον» ὁ Μ. Βασίλειος ἀπαριθμεῖ πλῆθος παραδειγμάτων γιά νά βεβαιώσει ὅτι ὁ Θεός προνοεῖ γιά ὅλη τήν κτίση. Γράφει: «Κανένα δημιούργημα δέν εἶναι ἀπρονόητο οὔτε παραμελημένο ἀπό τόν Θεό, ἀλλά ὅλα τά σκοπεύει ὁ ἀκοίμητος ὀφθαλμός του, καί σ’ ὅλα χορηγεῖ καί βραβεύει τή σωτηρία τους». Καί ἀλλοῦ γράφει: «Κανένα ἀπό τά ὄντα δέν εἶναι ἀπρονόητο, οὔτε ἄμοιρο τῆς ἐπιμέλειας, ἡ ὁποία τοῦ ἀνήκει».

Ὁ Θεός λοιπόν δέν ἀδιαφορεῖ γιά κανένα ἀπό τά πλάσματά του. Ὅμως ἡ ἀγάπη του ἐκτείνεται ἰδιαίτερα σ’ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Αὐτός, ὁ Κύριος νοιάζεται καί ἐνδιαφέρεται γιά σᾶς, μᾶς διδάσκει ὁ ἀπ. Πέτρος (βλ. Α΄ Πέτρ. ε΄ 7). Εἶναι δέ τόσο τό ἐνδιαφέρον τοῦ Κυρίου γιά τόν καθένα προσωπικά, ὥστε ἔχει γνώση καί τῶν ἐλαχίστων γεγονότων πού μᾶς συμβαίνουν, στά ὁποῖα ἐμεῖς δίνουμε ἐλάχιστη ἤ καί καμιά σημασία! Αὐτό μᾶς τό βεβαίωσε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μέ τόν λόγο του: «Ἀκόμα καί οἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς σας, γιά μιά ἀπό τίς ὁποῖες σεῖς μικρή ἤ καμιά φροντίδα δέν λαμβάνετε, καί τόν ἀριθμό τῶν ὁποίων ἀγνοεῖτε, ὅλες ἔχουν ἀριθμηθεῖ» (βλ. Ματθ. ι΄ 30). Ἄν ὅμως ὁ Κύριος ἐνδιαφέρεται γιά τά ἀσήμαντα, πολύ περισσότερο ἐνδιαφέρεται γιά τά σημαντικά.

Ἀκόμη ὁ Κύριος ἀνατέλλει χωρίς διάκριση τόν ἥλιο σέ πονηρούς καί ἀγαθούς· βρέχει τή βροχή του σέ δικαίους καί ἀδίκους (Ματθ. ε´ 45). Ἔτσι εὐ­εργετεῖ κι αὐτούς πού Τόν μισοῦν καί Τόν ὑβρί­­ζουν. Ὁ Θεός βρέχει καί στή γῆ πού καλλιεργεῖ­ται ἀπό χέρια πλεονεκτῶν καί ἐκμεταλλευτῶν. ­Ἀ­να­τέλ­­λει­ τόν ἥλιο, πού θερμαίνει τούς σπόρους καί πολ­λαπλα­σιάζει διά τῆς εὐφορίας τούς καρ­πούς. Ὅταν δέ ἡ Ἁγία Γραφή μιλάει γιά τόν ἥλιο καί τή βροχή, ἐννοεῖ καί ὅλα ὅσα εἶναι ἀπαραίτη­τα γιά τή ζωή μας, τήν αὔξηση, τήν προκοπή καί τήν εὐτυ­χία μας.

Ἡ ἀγαθή λοιπόν πρόνοια τοῦ Θεοῦ φροντίζει καί γιά τά πιό ἀσήμαν­τα τῆς ζωῆς μας. Ἀγκαλιάζει ὅλους. Μεριμνᾶ γιά ὅλες τίς χῶρες, γιά ὅλους τούς λαούς. Μάλιστα ὁ ἱερός Χρυσόστομος στήν ὁμιλία του «Πρός τούς λέγοντας ὅτι οἱ δαίμονες διοικοῦν τά ἀνθρώπινα» τονίζει: Οὔτε ὁ ἥλιος δέν εἶναι τόσο φωτεινός, τόσο λαμπρός, ὅσο σα­φής εἶναι ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ!

Ὅμως ποιά εἶναι ἡ δική μας συμπε­ριφορά; Εἶναι συνήθως ἡ ἀδικία, ἡ κακότητα, τό συμφέρον, ἡ ἐκμετάλλευση, ἡ μισανθρωπία, ἡ ἄρ­­νη­ση νά δώσουμε στόν ἄλλο ἀπό τά ἀγαθά μας. Λησμο­νοῦμε ὅτι ἔχουμε ὅλοι (λευκοί, μαῦροι, κί­τρινοι) κοινή καταγωγή, κοινή φύση. Μένουμε ὅμως ἀσυγκίνητοι, ἀνάλγητοι, ἄκαμπτοι μπροστά στή δυστυχία τῶν ἄλλων. Τό μόνο πού μᾶς ἐνδια­φέρει εἶναι πῶς θά αὐξήσουμε τά δικά μας κεφά­λαια, ἀτομικά ἤ κρατικά. Ἡ ὅποια δυστυχία ὄχι μό­νο δέν μᾶς συγκινεῖ, ἀλλά καί ἀποτελεῖ εὐκαι­ρία το­κογλυφικῶν δανείων σ’ ὅσους ἔχουν ἀνάγκη, πού σημαίνει τελικά αὔξηση τῶν δικῶν μας κεφα­­λαίων. Μέ μιά φράση· Ἡ δική μας συμπεριφορά πρός τούς συνανθρώπους μας εἶναι ἐντελῶς ἀ­­­ντίθετη πρός τήν ἀπέραντη ἀγαπητική συμπερι­φορά τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο.

Ξεχνοῦμε ὅμως μιά μεγάλη ἀλήθεια. Παραβλέ­που­με ἕνα μέτρο καλλιεργείας τῆς ἑνότητος ὅ­­­λων διά τῆς ἀγάπης, πού ἔλαβε ὁ πάνσοφος Θεός γιά τά πλάσματά του. Ποιό εἶναι αὐτό τό μέτρο; Δέν ἔχουν ὅλες οἱ χῶρες τά ἴδια ἀγαθά, τά ἴδια προϊόντα, τόν ἴδιο πλοῦτο. Γιατί; Γιά νά ἔχει ὁ ἕνας λαός, ἡ μία χώρα ἀνάγκη τῆς ἄλλης. Ἔτσι τό ὑστέρημα ἤ τό ἔλλειμμα τοῦ ἑνός καλεῖται νά τό ἀναπληρώσει ὁ ἄλλος. Μ’ αὐτό τόν τρόπο καλ­λιεργοῦνται στενές ἀδελφικές, διακρατικές, εἰ­ρηνικές σχέσεις. Δυ­στυχῶς ὅμως μπαίνει ἡ δική μας ἀπληστία καί τό συμφέρον. Καί ἀντί ἀγάπης ἐφαρμόζουμε τό «ὁ θάνατός σου ζωή μου»! ῎Η αὐτό πού καταδικάζει ὁ ἀπ. Παῦλος: «Ἄλλος μέν φτω­χότερος νά πεινᾶ, ἄλλος δέ πλουσιότερος νά μεθᾷ!» (Α´ Κορ. ια´ 21).

Μέ τή συμπεριφορά ὅμως αὐτή ὅ,τι πρέπει νά συντελεῖ στήν ἀ­­­μοι­βαία φιλία καί ἀγάπη καί στή δημιουργία καλῶν καί εἰρηνικῶν σχέ­σεων, γίνεται ὄργανο ἁρπακτικότητος, ἐκμεταλλεύσεως· δηλα­δή κα­τα­στάσεων πού συντελοῦν στήν ψυχρότη­­τα, στή διάσταση ἤ καί σ’ αὐτόν ἀκόμη τόν πόλε­­­μο! Στόν ὁποῖο, προκειμένου νά ἐξοντώσουμε τόν ἀν­­­τί­­παλο (ἀδελφό μας), χρησιμοποιοῦνται ὅπλα, πλοῖα, ἀεροπλάνα, βόμβες, πύραυλοι... Ὅλα ὅμως αὐτά φτωχαίνουν ἀκό­μη περισσότερο τούς φτω­χούς καί ἀδύνατους λαούς. Τούς βυθίζουν στήν πείνα καί στήν ἐξαθλίωση. Καί πλουτίζουν ἀκόμη περισσότερο τούς πλούσιους καί ἰσχυρούς, ἀφοῦ αὐτοί εἶναι οἱ κατασκευαστές καί οἱ ἔμποροι τῶν ὁπλικῶν συστημάτων...

Ὥστε ἡ φτώχεια, ἡ πείνα, ἡ δυστυχία τῶν λαῶν δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά καρπός τῆς δικῆς μας κακίας, τοῦ δικοῦ μας ἐγωισμοῦ, τοῦ δικοῦ μας αὐ­τεξουσίου. Γιά τή θεραπεία αὐτοῦ τοῦ κακοῦ δέν φταίει βέβαια ὁ Θεός. Ὡστόσο μᾶς ἔχει δώσει φάρ­μακο.




Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2012

Σχόλια στὴν παραβολὴ τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου (Λουκ. 10:25-37)

Σχόλια στὴν παραβολὴ τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου (Λουκ. 10:25-37)



…Ἔχει σημασία ὅτι τόσο ὁ ἱερέας ὅσο καὶ ὁ λευίτης πλησίασαν πολὺ κοντά· ἔβγαλαν ἔτσι τὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἦταν νεκρός, καὶ στὴ συνέχεια ἀπομακρύνθηκαν βιαστικά.

Ὁ Νόμος ὅριζε μὲ σαφήνεια: «Ἐκεῖνος ποὺ θ’ ἀγγίξει στὴν πεδιάδα ἄνθρωπο ποὺ σκοτώθηκε ἢ πέθανε φυσιολογικά, ὀστό ἢ μνῆμα, θὰ εἶναι ἀκάθαρτος γιὰ ἑπτὰ ἡμέρες» (Ἀρ. 19:16).

Ἐὰν λοιπὸν ὁ λευίτης καὶ ὁ ἱερέας ἄγγιζαν τὸν ἄνθρωπο ποὺ νόμιζαν νεκρό, ἐὰν ἀκουμποῦσαν τὸ χέρι τους πάνω του, ἀμέσως θὰ γίνονταν ἀκάθαρτοι. Καὶ ἡ εὐθύνη τους θὰ ἦταν ἀκόμη μεγαλύτερη, ἀφοῦ ἀνῆκαν στὴν ἱερατικὴ τάξη καὶ γνώριζαν τὸν Νόμο. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς τονίζει ὅτι εἶδαν καὶ ἀπομακρύνθηκαν γρήγορα.

Ὁ Σαμαρείτης ἀντίθετα «ὁδεύων ἦλθε κατ᾿ αὐτόν» - ἦρθε ψάχνοντας νὰ τὸν βρεῖ, τὸν ἀναζητοῦσε καὶ τὸν βρῆκε... Ἀπὸ τὶς ἐνέργειές του φαίνεται ὅτι ὁ Σαμαρείτης αὐτὸς δὲν φοβόταν τὸν θάνατο καὶ οἱ διατάξεις τοῦ Νόμου δὲν τὸν δέσμευαν. Καὶ αὐτὸ δὲν ἦταν συνέπεια μόνο τῆς καταγωγῆς του, μιᾶς καὶ τὸν θάνατο τὸν φοβοῦνταν καὶ οἱ Σαμαρεῖτες καὶ τὶς ἐπιταγὲς τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου τὶς σέβονταν καὶ αὐτοί.

...Σήμερα, νομίζουμε ὅτι ὁ Χριστὸς βρίσκει μιὰ ὄμορφη ἱστορία γιὰ νὰ ἐλέγξει τὴν ἀναισθησία τῶν κληρικῶν τῆς ἐποχῆς του... Ὡστόσο ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο γνωρίζουμε ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ δείξει μὲ θεωρίες τὴ "σωστὴ συμπεριφορά"... Οἱ ἄνθρωποι εἶναι αἰχμάλωτοι τοῦ θανάτου καὶ ζοῦν κάτω ἀπὸ τὸν ἴσκιο του. Ὁ Χριστὸς ἦλθε νὰ τοὺς ἐλευθερώσει ἂπ’ αὐτόν. Καὶ τὸ ἔκανε μὲ τὸ νὰ λάβει πάνω του τὸ ἀνθρώπινο σῶμα καὶ κάθε τί ἀνθρώπινο... Πρὶν ἔλθει ὁ Χριστὸς δὲν εἴχαμε ἀνθρώπους πλησίον... γιατί ἤμασταν ὅλοι αἰχμάλωτοι τοῦ θανάτου.

Ὁ ἱερέας καὶ ὁ λευίτης ποὺ πλησίασαν τὸν μισοπεθαμένο ἄνθρωπο, δὲν μποροῦσαν νὰ κάνουν τίποτε περισσότερο. Ἦταν καὶ οἱ δυὸ σὰν τὸν ἐμπεσόντα στοὺς ληστές: ἀδύναμοι καὶ μισοπεθαμένοι... Ἀνέλαβαν νὰ ὑπηρετοῦν τοὺς ἀνθρώπους στὰ πλαίσια τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου, δηλ. νὰ τοὺς πλησιάζουν καὶ νὰ διαπιστώνουν τὴν κατάστασή τους (ὅπως πλησίασαν τὸν τραυματισμένο τῆς παραβολῆς) καὶ νὰ τοὺς γνωρίζουν γιὰ ποιὸ λόγο ἔφτασαν στὰ πρόθυρα τοῦ θανάτου. Πιὸ κοντὰ δὲν μποροῦσαν νὰ πᾶνε. Πλησίον δὲν μποροῦσαν νὰ γίνουν. Ὁ ἴδιος θάνατος τοὺς ἀγκάλιαζε (αὐτὸ σήμαινε τὸ ὅτι θὰ γίνονταν ἀκάθαρτοι).

Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἱερέας καὶ ὁ λευίτης εἶναι οἱ προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Στὶς τοιχογραφίες ποὺ εἰκονίζουν τὴν παραβολή, στὴ θέση τοῦ ἱερέα καὶ τοῦ λευίτη ἱστοροῦνται ὁ Μωυσῆς καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, οἱ δυὸ μεγαλύτερες προσωπικότητες πρὸ Χριστοῦ, αὐτοὶ ποὺ κήρυξαν μὲ τὸν Νόμο καὶ τὴ μαρτυρία τους τὸν ἐρχομὸ τοῦ Χριστοῦ ποὺ θὰ σώσει τὸν κόσμο.

Ἐὰν ὁ Χριστὸς ἀναφέρει τὸν ἱερέα καὶ τὸν λευίτη... τὸ κάνει γιὰ νὰ δείξει ὅτι ἦταν τόσο βαριὰ τραυματισμένος ὁ ἄνθρωπος, ποὺ δὲν μποροῦσαν νὰ τὸν βοηθήσουν οὔτε οἱ ἁγιότεροι τῶν ἀνθρώπων, αὐτοὶ ποὺ ἦταν ταγμένοι στὴν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ.

Ἕνα τροπάριο λέει πὼς οὔτε ὁ ἱερέας «ὁ πρὸ τοῦ Νόμου προσέσχεν αὐτῶ», οὔτε ὁ λευίτης «μετὰ τὸν Νόμον ἐπεῖδεν αὐτόν», ἀλλὰ μόνο ὁ Χριστός, «ὁ παραγενόμενος Θεός».

Σαμαρείτης, λοιπὸν, εἶναι ὁ Χριστός. Καὶ παίρνει τὸ ὄνομα τοῦ Σαμαρείτη στὴν παραβολὴ, γιατί ταιριάζει πιὸ πολὺ στὶς ἀνάγκες τῶν Ἰουδαίων, γιὰ νὰ κατανοήσουν τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.

«Ἐπιβιβάσας δὲ αὐτὸν ἐπὶ τὸ ἴδιον κτῆνος» - ἀνεβάζοντάς τον στὸ δικό του ὑποζύγιο. Ὁ Θεὸς ἀνέλαβε τὴν τραυματισμένη κι ἑτοιμοθάνατη φύση μας γιὰ νὰ τὴν θεραπεύσει καὶ νὰ τὴν ἀναστήσει. Γι’ αὐτὸ τὰ Χριστούγεννα θ’ ἀκούσουμε τὸν προφήτη νὰ λέει γιὰ τὸν Χριστό: «οὗ ἡ ἀρχὴ ἐγενήθη ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ» (Ἠσ. 9:6) - ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ, φάνηκε ὅταν μᾶς πῆρε πάνω στὸν ὦμο Του, πάνω στὶς πλάτες Του, γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴ Βασιλεία Του.

«Λῃσταῖς λογισμοῖς, περιπεσὼν ὁ Ἀδάμ, ἐκλάπη τὸν νοῦν, τραυματισθεὶς τὴν ψυχήν, καὶ ἔκειτο γυμνὸς ἀντιλήψεως, οὔτε Ἱερεὺς ὁ πρὸ τοῦ νόμου προσέσχεν αὐτῷ, οὔτε Λευΐτης μετὰ νόμον ἐπεῖδεν αὐτόν, εἰμὴ σὺ ὁ παραγενόμενος Θεός, οὐκ ἐκ Σαμαρείας, ἀλλ΄ ἐκ τῆς Θεοτόκου, Κύριε δόξα σοι» (Ἰδιόμελον Ἀποστίχων Κατανυκτικοῦ Ἑσπερινοῦ Κυριακῆς Δ΄ Νηστειῶν. Ποίημα Στεφάνου. Ἦχος πλ. β΄).

Οἱ παραβολὲς μόνο χριστολογικὴ προσέγγιση μποροῦν νὰ ἔχουν κι ὄχι ἠθικολογική, ὅπως ὅλη ἡ Βίβλος ἐξάλλου.


Ὑάκινθος


*Σημ. Π.Κ.: Ἡ ανωτέρω ανάλυση τῆς παραβολῆς τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου, βασίζεται στὴν ἑρμηνεία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου  («Ὁμιλία εἰς τὴν παραβολὴν τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς. Κυριακὴ Η΄ Λουκᾶ»).




Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2012

Τί δῶρο θὰ μοῦ κάνεις ;

Τί δῶρο θὰ μοῦ κάνεις ;



Ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος, βρίσκεται στὴ Βηθλεέμ.

Τέσσερις αἰῶνες περίπου μετὰ τὴ γέννηση τοῦ Χριστοῦ, μιὰ νύχτα τῶν Χριστουγέννων, ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος ἔρχεται προσκυνητὴς στὴ Βηθλεέμ. Λαχταράει νὰ προσκυνήσει τὸ μέρος ὅπου γεννήθηκε ὁ Χριστός. Ἔρχεται στὸ σπήλαιο τῆς γεννήσεως ταπεινὰ καὶ προσεύχεται.

Ὁ ἴδιος μιλάει ἀργότερα γιὰ τὴ θεϊκὴ ἐμπειρία ποὺ εἶχε. Ἄκουσε σὲ ὅραμα τὴ γλυκιὰ φωνὴ τοῦ Θείου Βρέφους νὰ ἀπευθύνεται σ’ αὐτὸν καὶ ἀναρρίγησε…

- Ἱερώνυμε τί θὰ μοῦ προσφέρεις σήμερα, τὴν ἡμέρα τῆς γεννήσεώς μου ;

- Ὦ θεῖο Βρέφος, τὸ γνωρίζεις, γιὰ Σένα τὰ ἔχω ἐγκαταλείψει ὅλα... καὶ τὴν αὐλὴ τῶν Ἀρχιερέων, καὶ τὰ μεγαλεῖα της Ρώμης, καὶ τὶς ἡδονὲς καὶ τὰ πλούτη... Καὶ αὐτὴ τὴν ὧρα ὁ νοῦς μου, ὅλη μου ἡ καρδιά, οἱ σκέψεις μου καὶ ἡ ζωή μου ἀκόμη, τὰ πάντα ἀνήκουν σὲ Σένα! Τί ἄλλο θὰ μποροῦσα νὰ σοῦ δώσω; Δὲν ἔχω τίποτε ἄλλο… σήμερα τὴν ἡμέρα τῆς γιορτῆς σου…

Ἀκούει, τότε, τὴ φωνὴ τοῦ Θείου Βρέφους νὰ τοῦ λέει:

- Ἔχεις Ἱερώνυμε, ἔχεις κάτι ποὺ τὸ λησμονεῖς καὶ θέλω σήμερα νὰ τὸ καταθέσεις στὰ πόδια μου.

- Τί εἶναι αὐτὸ Οὐράνιε Βασιλιά, ἀγάπη τῆς ἀγάπης μου καὶ ψυχὴ τῆς ζωῆς μου, ἔχω πράγματι ἄλλο τίποτε γιὰ νὰ σοῦ δώσω; Θὰ ἤμουν τόσο ταλαίπωρος ὥστε νὰ φυλάξω κάτι γιὰ μένα ! Πές μου γλυκύτατε Ἰησοῦ, τί μπορῶ νὰ σοῦ δώσω ἀκόμη;

…Καὶ μετὰ ἀπὸ μιὰ στιγμὴ σιγῆς, ἄκουσε τὴ φωνὴ τοῦ παιδίου Ἰησοῦ, νὰ τοῦ ἁπαντά:

- Ἱερώνυμε, δῶσε μου… τὶς ἁμαρτίες σου!

- Τὶς ἁμαρτίες μου Ἁγιώτατε Θεὲ;! Τί νὰ τὶς κάνεις τὶς ἁμαρτίες μου;

- Ἱερώνυμε, δῶσε μου ὅλες τὶς ἁμαρτίες σου, γιὰ νὰ τὶς συγχωρήσω ὅλες.

Καὶ ὁ Ἅγιος Γέρων ἀναλύθηκε σὲ δάκρυα συγκίνησης, εὐτυχίας καὶ ἀγάπης καὶ προσκύνησε τὸ θεῖο Βρέφος.

Συνοδοιπόροι καὶ διαβάτες τῆς ζωῆς, ὅπως ἄλλοτε ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος, πλησιάζουμε καὶ ‘μεῖς τὸ Σωτήρα Χριστὸ νὰ Τὸν προσκυνήσουμε καὶ νὰ Τοῦ προσφέρουμε λέγοντας:

«Ἀγρυπνοῦμε κι ἐμεῖς Κύριε, γιὰ νὰ Σὲ δοξολογήσουμε, ἀνάψαμε τὶς λαμπάδες μας, νηστέψαμε καὶ θὰ κοινωνήσουμε. Τί ἄλλο νὰ Σοῦ χαρίσουμε Χριστέ;»

Καὶ ‘Κεῖνος θὰ μᾶς κοιτάξει στὰ μάτια καὶ θὰ μᾶς πεῖ:

«Παιδί μου, καλὰ ὅλα αὐτά, ἀλλὰ ἐγὼ ἦρθα κοντά σας ἐπειδὴ θέλω νὰ μοῦ χαρίσετε, ὄχι αὐτὰ ποὺ ἐγὼ σᾶς ἔδωσα, ἀλλὰ κάτι δικό σας, ἀποκλειστικὰ δικό σας, τὶς ἁμαρτίες σας...

Ἀφῆστε τις στὰ πόδια μου νὰ τὶς συγχωρέσω καὶ νὰ ἀποκτῆστε καθαρὴ ψυχή. Χωρὶς αὐτὸ δὲν μπορεῖτε νὰ πλησιάσετε τὸν Ἅγιο Θεό, χωρὶς τὴν καθαρότητα δὲν φτάνουν οἱ προσευχὲς σας καθαρὲς ἐνώπιον Τοῦ Οὐράνιου Πατέρα.

Γονατίστε κάτω ἀπ’ τὸ Πετραχήλι τοῦ πνευματικοῦ σας, καὶ ἐναποθέστε τὶς ἁμαρτίες σας, γιὰ νὰ καθαριστεῖτε, καὶ ἔπειτα χαρίστε μου τὴν ψυχὴ σας ἁγνὴ καὶ καθαρή, ὥστε νὰ μπορέσω μετὰ νὰ γεννηθῶ κι’ Ἐγὼ μὲς στὴν καρδιά σας, καὶ νὰ σᾶς πλημμυρίσω μὲ τὸ Φῶς τῆς Ἀγάπης μου καὶ νὰ ὁδεύσουμε μαζὶ πρὸς τὸν Οὐρανὸ καὶ τὴν αἰωνιότητα».




Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2012

Ὁ Ὄρθρος (Μέρος Δ΄) : Πολυέλεος, Ἐκλογή, Ὑπακοή

Ὁ Ὄρθρος (Μέρος Δ΄) : Πολυέλεος, Ἐκλογή, Ὑπακοή



Κυριακάτικο ἐγκύκλιο κήρυγμα τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κ.κ. Ἱερεμίου.


Μιλᾶμε, ἀδελφοί μου χριστιανοί, γιά τήν ἱερά Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου. Ἴσως νά φαίνονται βαρετά τά κηρύγματα αὐτά, ἀλλά εἶναι ἀναγκαῖα.

Γιά φανταστεῖτε: Χρόνια καί χρόνια χριστιανοί καί νά μήν ξέρουμε τί σημαίνει ὁ Ἑσπερινός καί τί ἡ Ἀρτοκλασία. Νά μήν ξέρουμε τί εἶναι τό μυστήριο τοῦ Εὐχελαίου καί τί ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου. Τότε τί ξέρουμε; Καί βέβαια μέ τό κήρυγμα θά μάθουμε ὅλα τά ὡραῖα πού ἔχει ἡ ὀρθόδοξη πίστη μας.

Γι᾽ αὐτό μέ τά κηρύγματά μας αὐτά θέλουμε νά κεντρίσουμε μιά πνευματική ὄρεξη τῶν χριστιανῶν μας γιά νά ἀγαπήσουν τόν λειτουργικό πλοῦτο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας καί νά γίνουν συνειδητοί χριστιανοί.

1. Στά προηγούμενα κηρύγματά μας γιά τόν Ὄρθρο εἴπαμε γιά τόν Ἑξάψαλμο, γιά τό «Θεός Κύριος» μέ τά Ἀπολυτίκια καί γιά τήν ἀνάγνωση τοῦ Ψαλτηρίου μέ τά Καθίσματα τροπάρια.

Λέγαμε δέ ὅτι εἶναι πολύ σημαντικό βιβλίο τό Ψαλτήριο, τό χωρισμένο σέ εἴκοσι Καθίσματα, γι᾽ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία μας καθόρισε κάθε ἑβδομάδα νά διαβάζεται ὁλόκληρο τό βιβλίο αὐτό.

Διαβάζεται σιγά-σιγά: Δυό Καθίσματα στόν Ὄρθρο καί ἕνα Κάθισμα στόν Ἑσπερινό. Θά θυμᾶστε ὅμως, χριστιανοί μου, πού λέγαμε ὅτι τίς Κυριακές καί τά Σάββατα διαβάζεται καί τρίτο Κάθισμα, ὁ Ψαλμός 118, πού τόν λέμε «Ἄμωμο», ἐπειδή ἀρχίζει μέ τό «Ἄμωμοι ἐν ὁδῷ».

Τά μετά τόν Ἄμωμο τροπάρια λέγαμε ὅτι ὀνομάζονται «Εὐλογητάρια». Τῆς Κυριακῆς λέγονται «Ἀναστάσιμα Εὐλογητάρια» καί τοῦ Σαββάτου λέγονται «Νεκρώσιμα Εὐλογητάρια», ἐπειδή τό Σάββατο εἶναι γιά τούς νεκρούς.

2. Σήμερα, χριστιανοί μου, ἔχω νά σᾶς πῶ ὅτι στίς ἑορτές, στήν θέση πού διαβάζουμε τόν Ἄμωμο, λέγουμε τόν «Πολυέλεο» καί τήν «Ἐκλογή».

Ὁ Πολυέλαιος ἔχει δυό πανηγυρικούς ψαλμούς, τόν 134 καί 135. Ὁ ψαλμός 135 σέ κάθε στίχο του τελειώνει μέ τό «ὅτι εἰς τόν αἰῶνα τό ἔλεος αὐτοῦ». Καί ἐπειδή τελειώνει μέ τόν στίχο αὐτό, ἐπειδή δηλαδή μιλᾶμε συνέχεια γιά τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, γι᾽ αὐτό καί οἱ δυό αὐτοί ψαλμοί λέγονται «Πολυέλεος».

Στίς ἑορτές πάλι μετά τόν Πολυέλεο ψάλλουμε τήν «Ἐκλογή». Ἡ «Ἐκλογή», ὅπως τό λέει καί ἡ λέξη, εἶναι ἐκλογή στίχων ἀπό διάφορους ψαλμούς, πού σχετίζονται μέ τό θέμα τῆς ἑορτῆς πού ἑορτάζουμε.

Ὁ Πολυέλεος δηλαδή δέν ἔχει σχέση μέ τό θέμα τῆς ἑορτῆς, ἐνῶ ἡ «Ἐκλογή» ἔχει. Γιά παράδειγμα, στήν «Ἐκλογή» τῆς μνήμης τοῦ Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου (8 Μαΐου) οἱ στίχοι εἶναι ἀπό διάφορους ψαλμούς καί ἀναφέρονται στό ἔργο τῶν Ἀποστόλων καί τό κήρυγμά τους, πού ἀκούστηκε σ᾽ ὅλη τήν οἰκουμένη. Ἕνας ἀπό τούς Ἀποστόλους αὐτούς καί μάλιστα «υἱός τῆς βροντῆς» (Μάρκ. 3,17), εἶναι καί ὁ ἑορταζόμενος Εὐαγγελιστής Ἰωάννης.

3. Πᾶμε τώρα πάλι στόν Ὄρθρο τῆς Κυριακῆς. Στό σημεῖο πού βρισκόμαστε, μετά δηλαδή τά Ἀναστάσιμα Εὐλογητάρια, διαβάζουμε ἕνα τροπάριο πού λέγεται «Ὑπακοή», διάφορο σέ κάθε ἦχο.

Γιατί λέγεται ἔτσι τό τροπάριο αὐτό; Εἶπαν ὅτι λέγεται «Ὑπακοή» γιά τήν ὑπακοή πού ἔδειξαν οἱ Μυροφόρες γυναῖκες στήν ἐντολή τοῦ Ἀγγέλου νά μεταδώσουν στούς Ἀποστόλους τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Καί πραγματικά μερικές «Ὑπακοές» ἔχουν αὐτό τό περιεχόμενο (βλ. τίς «Ὑπακοές» τῶν ἤχων πλ. β΄ καί βαρέως).

Δέν εἶναι ὅμως σωστή ἡ ἑρμηνεία αὐτή (γιά τόν λόγο ὅτι καί ἄλλα τροπάρια, πού μιλᾶνε γιά τήν ὑπακοή αὐτή τῶν Μυροφόρων, δέν λέγονται «Ὑπακοή»).

Τήν ἀλήθεια, τό γιατί τά τροπάρια αὐτά στήν Κυριακή τοῦ Ὄρθρου λέγονται «Ὑπακοή», τήν μαθαίνουμε ἀπό ἕνα παλαιό Τυπικό (τό Τυπικό τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Εὐεργέτιδος στήν Κωνσταντινούπολη).

Κατά τό Τυπικό αὐτό, τό τροπάριο γιά τό ὁποῖο μιλᾶμε τό ἔψαλλε στήν ἀρχή ὁλόκληρο ὁ ψάλτης. Ἔπειτα, μέ τήν καθοδήγηση τοῦ ψάλτου καί μέ τήν ὑπακοή στίς κινήσεις τῆς χειρός του καί στόν τόνο τῆς φωνῆς του, τό τροπάριο ψαλλόταν πολλές φορές ἀπό τό ἐκκλησίασμα.

Γι᾽ αὐτό καί τό τροπάριο ὀνομάστηκε «Ὑπακοή», γιά τήν ὑπακοή πού ἔπρεπε νά κάνει καθένας ἀπό τούς χριστιανούς στόν καθοδηγοῦντα τήν ψαλμωδία ἱεροψάλτη, γιά να ὑπάρχει ἁρμονία στήν ψαλμωδία. Εἶναι λοιπόν μουσικός ὁ ὅρος «Ὑπακοή».

Φανταστεῖτε τί ὡραῖο ἄκουσμα θά ἦταν παλαιά ἡ ψαλμωδία τῆς «Ὑπακοῆς», πόσο θά ἐδονεῖτο ὁ Ναός μέ την ἁρμονική συμψαλμωδία ὅλου τοῦ ἐκκλησιάσματος, ὡς μία λαμπρή συμμετοχή στό λαμπρό γεγονός τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ, πού ἑορτάζουμε κάθε Κυριακή.

Σταματῶ ἐδῶ, ἀδελφοί χριστιανοί, γιατί νοιώθω ὅτι σᾶς ἐκούρασα. Ἔχω ὅμως την χαρά ὅτι μέ τό σημερινό μου κήρυγμα σᾶς ἑρμήνευσα τρεῖς λειτουργικούς ὅρους. Σᾶς εἶπα τί σημαίνει «Πολυέλεος», τί «Ἐκλογή» καί τι σημαίνει «Ὑπακοή». Εὔχομαι ἡ Παναγία Δέσποινα νά εὐλογεῖ τίς οἰκογένειές Σας.


Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας


Π η γ ή : Ἑβδομαδιαῖο ἠλεκτρονικὸ περιοδικὸ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως: «Παναγία Προυσιώτισσα». Ἀριθμὸς φύλλου 54, Κυριακὴ 15 Ἰανουαρίου 2012, σελ. 1-3. http://www.imgortmeg.gr/