Ὁ Ἑσπερινὸς (Α΄)

Ὁ Ἑσπερινὸς (Α΄)

  

Κυριακάτικο ἐγκύκλιο κήρυγμα τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κ.κ. Ἱερεμίου.

1. Τὸ σημερινὸ κήρυγμα, ἀδελφοί μου χριστιανοί, θὰ διαφέρει ἀπὸ τὰ ἄλλα. Θὰ εἶναι κήρυγμα λειτουργικό. Θέλω νὰ σᾶς κάνω κατὰ καιροὺς τέτοια κηρύγματα, τὰ ὁποῖα μᾶς βοηθοῦν νὰ νοήσουμε τὴν θεία μας Λατρεία. Ὅλη ἡ πίστη τῆς ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας, ὅλο το μεγαλεῖο της εἶναι στὴν θεία Λατρεία μας.

Στὸ σημερινό μου κήρυγμα θέλω νὰ σᾶς μιλήσω γιὰ τὸν Ἑσπερινό. Προτίμησα νὰ σᾶς μιλήσω γιὰ τὸν Ἑσπερινὸ στὸ πρῶτο αὐτὸ λατρευτικὸ κήρυγμα, γιατί ὁ Ἑσπερινὸς εἶναι ἡ πρώτη ἀπὸ τὶς ἱερὲς ἡμερήσιες Ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἑπτά, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, εἶναι οἱ Ἀκολουθίες αὐτές. Καὶ ἔκαναν οἱ ἅγιοι Πατέρες ἑπτὰ τὶς ἡμερήσιες Ἀκολουθίες ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ Δαυὶδ ποῦ εἶπε: «Ἑπτάκις τῆς ἡμέρας ᾔνεσά Σε» (Ψαλμ. 118,164). Φανταστεῖτε! Βασιλιὰς ἦταν, ὑποθέσεις καὶ εὐθύνες πολλὲς τὸν πίεζαν, καὶ ὅμως ἑπτὰ φορὲς τὴν ἡμέρα ὑμνοῦσε τὸν Θεό!

Μὲ βάση λοιπὸν τὸν λόγο αὐτὸν τοῦ προφητάνακτα Δαυίδ, ποῦ ἔλεγε ὅτι ἑπτὰ φορὲς τὴν ἡμέρα κάνει τὴν προσευχή του στὸν Θεό, ἡ Ἐκκλησία μας ἔκανε ἑπτὰ τὶς ἡμερήσιες Ἀκολουθίες.

Πρώτη ἀπ' αὐτὲς εἶναι ὁ Ἑσπερινός, δεύτερη εἶναι τὸ Ἀπόδειπνο, τρίτη το Μεσονυκτικό, τέταρτη Ὄρθρος καὶ ἡ Α΄ Ὥρα, πέμπτη ἡ Γ΄ Ὥρα, ἕκτη Ἀκολουθία εἶναι ἡ ΣΤ΄ Ὥρα καὶ ἡ τελευταία ἡμερήσια Ἀκολουθία εἶναι ἡ Θ΄ Ὥρα. Θὰ σᾶς μιλήσω ἄλλοτε γιὰ τὶς Ἀκολουθίες τῶν Ὡρῶν, ποὺ εἶναι τόσο σπουδαῖες, ὥστε ἕνα ὁλόκληρο βιβλίο τῆς Ἐκκλησίας μας ἔλαβε τὸ ὄνομά του ἀπὸ αὐτὲς καὶ λέγεται Ὡρολόγιο.

2. Ἡ πρώτη λοιπὸν ἡμερήσια Ἀκολουθία εἶναι ὁ Ἑσπερινός, δηλαδὴ ἡ Ἀκολουθία ποὺ γίνεται τὸ ἑσπέρας, τὸ βράδυ.

Μὴν παραξενεύεστε, ἀδελφοί μου, γιατί οἱ λειτουργικὲς Ἀκολουθίες τῆς ἡμέρας ἀρχίζουν ἀπὸ τὸ βράδυ. Ἔτσι πρέπει νὰ γίνεται. Πρῶτα ἔγινε τὸ βράδυ καὶ ἔπειτα ἔγινε τὸ πρωί. Ἡ Ἁγία Γραφὴ μιλώντας γιὰ τὴν δημιουργία λέγει: «Ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα μία.» (Γέν. 1,5). Παρατηρῆστε ὅτι πρῶτα λέει γιὰ τὸ βράδυ καὶ ἔπειτα γιὰ τὸ πρωί. Αὐτὸ τὸν λόγο τῆς Ἁγίας Γραφῆς τὸν πρόσεξε πολὺ ἡ Ἐκκλησία καὶ ὅταν ἑορτάζει ἕναν ἅγιο ἀρχίζει τὴν ἑορτή του ἀπὸ τὸ βράδυ μὲ τὴν Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ.

Ὁ Ἑσπερινὸς ἀρχίζει μὲ τὸν λεγόμενο προοιμιακὸ Ψαλμό. Εἶναι ὁ 103ος Ψαλμός. Ἀλλὰ γιατί τὸν Ψαλμὸ αὐτὸ τὸν λέμε «προοιμιακό»;

Ἀπὸ τὰ παραπάνω ποὺ εἴπαμε θὰ τὸ καταλάβετε εὔκολα γιατί λέγεται ἔτσι ὁ Ψαλμὸς αὐτός. «Οἶμος» λέγεται ὁ δρόμος. Μὲ τὸν Ἑσπερινὸ ἡ Ἐκκλησία ἀρχίζει κάθε μέρα τὸν λειτουργικό της δρόμο. Ἡ ἀρχὴ τοῦ δρόμου αὐτοῦ εἶναι ὁ 103ος Ψαλμός, γι’ αὐτὸ καὶ λέγεται «προοιμιακός». Θὰ χρειαζόταν, χριστιανοί μου, ὥρα πολλὴ γιὰ νὰ σᾶς ἑρμηνεύσω τὸν Ψαλμὸ αὐτό. Εἶναι ἕνα ὑπέροχο κείμενο. Εἶναι ὕψος καὶ μεγαλεῖο.

Ὁ Ψαλμὸς αὐτὸς ὑμνεῖ τὴν παντοδυναμία καὶ τὴν πανσοφία τοῦ Θεοῦ στὴν δημιουργία τοῦ κόσμου. Γιὰ ὅσους θέλουν νὰ κατανοήσουν τὸν Ψαλμὸ αὐτὸ τοὺς δίνω ἕνα μυστικὸ «κλειδὶ» ἑρμηνείας του. Ὁ Ψαλμὸς συγκρίνει τὸν Θεὸ μὲ τὸν βασιλιὰ – βασιλιὰς ἦταν ὁ Δαυίδ, ποὺ συνέθεσε τὸν Ψαλμὸ – καὶ βρίσκει τὴν δόξα καὶ τὸ μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ πολὺ-πολὺ ἀνώτερα καὶ ἀσύγκριτα ἀπὸ τὴν δόξα τοῦ βασιλιά.

Γιὰ παράδειγμα σᾶς ἀναφέρω ἕνα στίχο. Λέγει ὁ Ψαλμός: «Ὁ στεγάζων ἐν ὕδασι τὰ ὑπερῷα αὐτοῦ». Ὁ στίχος αὐτὸς κατανοεῖται μὲ τὸ «κλειδὶ» ποὺ σᾶς εἶπα: Ἔχουμε σύγκριση τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν βασιλιά. Ὁ βασιλιὰς ἔχει ἀνάκτορα, ποῦ εἶναι στερεωμένα στὴν γῆ. Ὁ Θεὸς ὅμως ἔχει τὰ ἀνάκτορά Του πάνω στὸν οὐρανό. Ἀλλὰ πάνω στὸν οὐρανό, ὅπως μᾶς τὸ λέει ἡ Ἁγία Γραφή, εἶναι νερά, γιατί ὁ Θεὸς ὅταν ἔκανε τὸν οὐρανὸ διεχώρισε μὲ αὐτὸν τὰ νερὰ ποὺ σκέπαζαν τὴν γῆ σὲ νερὰ κάτω ἀπὸ τὸ στερέωμα καὶ σὲ νερὰ πάνω ἀπὸ τὸ στερέωμα (βλ. Γέν. 1,7).

Πάνω στὸν οὐρανὸ λοιπόν, ὅπου κατοικεῖ ὁ Θεὸς καὶ ἔχει ἐκεῖ τα ἀνάκτορά Του, εἶναι νερά. Ποῦ στεριώνονται λοιπὸν τὰ ἀνάκτορα τοῦ Θεοῦ; Πάνω στὰ νερά! Αὐτὸ θέλει νὰ πεῖ ὁ Δαυὶδ λέγοντας «ὁ στεγάζων ἐν ὕδασι τὰ ὑπερῷα αὐτοῦ». Σὰν νὰ λέγει: Ἔχω καὶ ἐγὼ ὁ βασιλιὰς ἀνάκτορα, ἀλλὰ τὰ δικά μου ἀνάκτορα στηρίζονται στὸ στερεὸ ἔδαφος. Τὸ θαυμαστὸ ὅμως εἶναι γιὰ τὰ ἀνάκτορα τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὰ «ὑπερῷα» Του, ποὺ στηρίζονται πάνω σε νερά.

«Ὁ στεγάζων ἐν ὕδασι τὰ ὑπερῷα αὐτοῦ». Τὸ στερεὸ πάνω στὸ ὑγρό! Φοβερόν! Ἀπὸ τὸν λόγο αὐτὸ τοῦ Δαυὶδ «ὁ στεγάζων ἐν ὕδασι τὰ ὑπερῷα αὐτοῦ» ἔχει ἐμπνευστεῖ καὶ ὁ ὑμνωδὸς τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, γιὰ νὰ πεῖ ἐκεῖνο τὸ ὡραῖο: «Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας»! Ὁ Θεὸς πραγματικά, κατὰ τὴν βιβλικὴ κοσμολογία, κρέμασε τὴν γῆ στὰ νερά! Κάτω ἀπὸ τὴν γῆ νερά, πάνω ἀπὸ τὴν γῆ νερά!

3. Εἶναι ὑπέροχος, χριστιανοί μου, ὁ Ψαλμὸς αὐτὸς ποὺ διαβάζουμε στὴν ἀρχὴ τοῦ Ἑσπερινοῦ, ὁ προοιμιακὸς Ψαλμός, ὅπως τὸν εἴπαμε. Μιλάει γιὰ ὅλα τὰ ὡραῖα τῆς δημιουργίας καὶ τὴν χρήση τους ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο.

Ἀκόμη μιλάει καὶ γιὰ τὴν κρέμα τοῦ προσώπου τῆς τότε ἐποχῆς! Λάδι εἶχαν οἱ ἄνθρωποι τὴν τότε ἐποχὴ καὶ μ' αὐτὸ ἄλειφαν τὸ πρόσωπό τους γιὰ νὰ φαίνεται φρέσκο καὶ λαμπερό. Ἔτσι καὶ ὁ ποιητὴς μας λέει στὸν Ψαλμό του: «Τοῦ ἱλαρῦναι πρόσωπον ἐν ἐλαίῳ»! Καὶ ὁ Κύριός μας εἶπε τὸ ἴδιο νὰ κάνουμε, ὅταν νηστεύουμε, γιὰ νὰ φαινόμαστε ἱλαροί, ὥστε νὰ κρύπτουμε τὴν ἄσκηση τῆς νηστείας καὶ νὰ μὴν τὴν διαφημίζουμε, ὅπως οἱ Φαρισαῖοι (βλ. Ματθ. 6,17).

Ἐνῶ ὅμως ὅλα τα δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ εἶναι ὡραία καὶ θαυμαστά, ἕνα εἶναι τὸ φάλτσο στὴν δημιουργία: Εἶναι ἡ ἁμαρτία τοῦ ἀνθρώπου. Ὅλα-ὅλα ὑπακούουν στὰ κελεύσματα τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἥλιος ἀνατέλλει καὶ δύει τὴν τάδε στιγμή, στὰ ὕδατα τῆς θάλασσας ὁ Θεὸς ἔβαλε ὅριο καὶ αὐτὰ δὲν τὸ ὑπερβαίνουν. «Ὄριον ἔθου, ὃ οὐ παρελεύσονται», λέγει ὁ Ψαλμός. Οἱ μόνοι παραβάτες τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ εἶναι οἱ ἁμαρτωλοί. Γι' αὐτὸ καὶ ὁ ποιητὴς μας ἐξοργίζεται ἀπὸ τὸ παράλογο αὐτὸ καὶ λέγει μὲ θυμό: Νὰ χαθοῦν, νὰ ἐξαφανιστοῦν οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ τὴν γῆ. «Ἐκλείποιεν ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἄνομοι, ὥστε μὴ ὑπάρχειν αὐτούς»!

Ἀλλὰ θὰ συνεχίσουμε, ἀγαπητοί μου, περὶ τοῦ Ἑσπερινοῦ στὸ ἑπόμενό μας κήρυγμα.

 

Μὲ πολλὲς εὐχὲς

 

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως Ἱερεμίας

Π η γ ή : Ἑβδομαδιαῖο ἠλεκτρονικὸ περιοδικὸ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως: «Παναγία Προυσιώτισσα». Ἀριθμὸς φύλλου 28, Κυριακὴ 16 Ὀκτωβρίου 2011, σελ. 1-3. http://www.imgortmeg.gr/

Ἡ προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ τοὺς νεκροὺς

Ἡ προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ τοὺς νεκροὺς

 

  

Κυριακάτικο ἐγκύκλιο κήρυγμα τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κ.κ. Ἱερεμίου.

1. H ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, ἀγαπητοί μου χριστιανοί, σὰν μιὰ καλὴ μητέρα, σκέπτεται τὰ παιδιά της ποὺ ἔφυγαν ἂπ  αὐτὸν τὸν κόσμο καὶ βρίσκονται στὴν χώρα τῆς αἰωνιότητος καὶ ἔχει καθορίσει τακτὲς προσευχὲς γι’ αὐτά.

Κάθε πρωΐ στὸν Ὄρθρο καὶ κάθε βράδυ στὸν  Ἑσπερινὸ στὴν «ἐκτενῆ» δέηση ὁ Ἱερεὺς εὔχεται ὑπὲρ ὅλων τῶν κεκοιμημένων· «καὶ πάντων τῶν προαναπαυσαμένων πατέρων καὶ ἀδελφῶν ἠμῶν» λέγει.

Με αὐτὴ τὴν αἴτηση εὐχόμεθα ὑπὲρ τῶν νεκρῶν μας. Ἐπίσης στὴν ἀκολουθία τοῦ Μεσονυκτικοῦ ἔχουμε τροπάρια καὶ προσευχὲς γιὰ τοὺς νεκρούς. Στὴ θεία Λειτουργία οἱ νεκροὶ μνημονεύονται τρεῖς φορές. Στὴν Προσκομιδή, στὴν «ἐκτενῆ», ποὺ ἀκολουθεῖ τὸ Εὐαγγέλιο, καὶ μετὰ τὸν καθαγιασμὸ τῶν Τιμίων Δώρων, δηλαδὴ ἀμέσως μετὰ τὸ «Ἑξαιρέτως...».

Ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὰ ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ἀφιερώσει στοὺς νεκροὺς μιὰ ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος, τὸ Σάββατο, κατὰ τὸ ὁποῖο κάνει θεία Λειτουργία γι’ αὐτούς. Γιὰ τοὺς νεκρούς μας ἔχουμε καὶ τὰ λεγόμενα «Ψυχοσάββατα».

Βλέπουμε, λοιπόν, ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας προσεύχεται συχνὰ γιὰ τὴν ἀνάπαυση τῶν νεκρῶν.

2. Ἀλλὰ ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὲς τὶς τακτὲς δεήσεις, ἡ Ἐκκλησία μας γιὰ κάθε ἕνα νεκρὸ χωριστά, ποὺ ἦταν ὀρθόδοξος χριστιανός, ἔχει καθορίσει τὰ Μνημόσυνα. Εἶναι δὲ τὰ Μνημόσυνα τὰ τρίτα, τὰ ἔνατα, τὰ τεσσαρακοστὰ καὶ τὰ ἐνιαύσια. Εἶπα γιὰ ὀρθόδοξο χριστιανό, μέλος τῆς Ἐκκλησίας, γιατί γιὰ αἱρετικὸ ἢ ἀφορισμένο ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ἀπαγορεύεται νὰ κάνουμε μνημόσυνο.

Μὴ νομίσει δὲ κανένας ὅτι τὰ μνημόσυνα εἶναι νεώτερη ἐπινόηση. Ὄχι! Εἶναι παλαιὰ ἡ ἐντολὴ τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὰ μνημόσυνα. Ἤδη οἱ Ἀποστολικὲς Διαταγὲς μᾶς διατάσσουν νὰ κάνουμε τὰ μνημόσυνα τοὺς καιροὺς ποὺ εἴπαμε παραπάνω. Καὶ πολλοὶ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ὁμιλοῦν περὶ μνημοσύνων.

3. Ἡ προσευχὴ ποὺ γίνεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία γιὰ τὴν ψυχὴ τοῦ νεκροῦ ἀμέσως μετὰ τὸ θάνατό του καὶ ἡ νεκρώσιμη ἀκολουθία ἢ οἱ λειτουργίες ποὺ γίνονται στὴν συνέχεια γι’ αὐτήν, εἶναι πολὺ σπουδαῖες καὶ ἀναγκαῖες, γιατί βοηθοῦν τὸ πέρασμα τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὰ «τελώνια». Σὲ κάθε «τελώνιο» ποὺ περνάει ἡ ψυχὴ μετὰ τὸν θάνατό της ἀπαιτεῖται ἀπ’ αὐτὴν λογαριασμὸς γιὰ κάθε ἁμάρτημα ποὺ ἔπραξε.

Γι’ αὐτὸ τὸ πέρασμα ἀπὸ τὰ «τελώνια» ὠφελεῖ πολὺ ἡ θερμὴ προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας μετὰ τὸ θάνατο τοῦ χριστιανοῦ. Λέγουν γιὰ τὴ Θεοδώρα ὅτι ὅταν περνοῦσε ἀπὸ τὰ τελώνια βοηθήθηκε πολὺ ἀπὸ τὴν προσευχὴ τοῦ Γέροντά της, τοῦ ἁγίου Βασιλείου τοῦ Νέου (βλ. τὸ Βίο τοῦ Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Νέου, 26 Μαρτίου).

Γιὰ τὰ μνημόσυνα φέρνουν κόλλυβα. Τὰ κόλλυβα εἶναι βρασμένο σιτάρι μὲ ζάχαρη, μὲ σταφίδες καὶ ἄλλα γλυκίσματα.

Τὸ σιτάρι συμβολίζει ὅτι μιὰ μέρα τὸ σῶμα τοῦ νεκροῦ θὰ ἀναστηθεῖ ἀπὸ τὸν τάφο. Διότι καὶ τὸ σιτάρι σπέρνεται στὴ γῆ καὶ θάπτεται. Ἔπειτα ὅμως ἀνασταίνεται φορτωμένο μὲ καρπό.

Ἡ ζάχαρη ἢ τὸ μέλι καὶ τὰ ἄλλα γλυκίσματα σημαίνουν ὅτι μετὰ τὴν ἀνάσταση τὸν ὀρθόδοξο δίκαιο τὸν περιμένει χαρὰ καὶ εὐτυχισμένη ζωὴ στὸν Παράδεισο, ὅπως γλυκιὰ εἶναι ἡ ζάχαρη καὶ τὸ μέλι.

4. Γιὰ τὸ πόσο ὠφελοῦνται οἱ ψυχὲς τῶν νεκρῶν μας ἀπὸ τὶς προσευχὲς τῆς Ἐκκλησίας μας ὑπὲρ αὐτῶν θὰ σᾶς ἀναφέρω, χριστιανοί μου, ἕνα σύγχρονο σχετικὰ παράδειγμα ἀπὸ ρωσικὸ συναξάρι:

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἀντώνιος, ἡγούμενος τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἑνὸς μεγάλου Μοναστηριοῦ τῆς Ρωσσίας, διηγεῖτο γιὰ τὸν καλλίφωνο διάκονο τοῦ Μοναστηριοῦ, ὁ ὁποῖος λίγες ἡμέρες πρὶν ἀπὸ τὴν πανήγυρη τοῦ ζήτησε τὴν ἄδεια νὰ πάει στὸ σπίτι του γιὰ κάποια δουλειά. «Σοὺ δίνω τὴν ἄδεια», τοῦ εἶπε ὁ ἡγούμενος, «ἀλλὰ θὰ προλάβεις νὰ εἶσαι ἐδῶ στὴν πανήγυρη;». «Θὰ προλάβω», ἀπάντησε ὁ διάκονος. «Θὰ ἐπιστρέψω σύντομα».

Τὸ πρωΐ τῆς παραμονῆς τῆς ἑορτῆς ὁ διάκονος δὲν εἶχε ἐπιστρέψει ἀκόμη. Ὁ ἡγούμενος ἦταν σὲ μεγάλη ἀνησυχία καὶ ἐστενοχωρεῖτο πολύ. Λίγο ὅμως προτοῦ νὰ ἀρχίσει ἡ ἀγρυπνία ᾖλθε ὁ διάκονος καὶ ὁ ἡγούμενος τοῦ εἶπε: «Ἐὰν εἶσαι ἕτοιμος, ἔλα νὰ λειτουργήσεις». Ὁ διάκονος λειτούργησε, ἀλλὰ κουρασμένος ὅπως ἦταν ἀπὸ τὸ μακρύ του ταξίδι, δὲν εἶχε τὴν πρώτη του καλλιφωνία.

Μετὰ τὴ λειτουργία πῆγαν στὴν τράπεζα. Ἐκεῖ κάποιος ἀδελφὸς ἐπείραξε τὸ διάκονο γιὰ τὴ φωνή του, γιατί δὲν ἦταν ὅπως πρῶτα καλὴ καὶ εἶπε: «Κάποιος πῆγε σπίτι του καὶ ἄφησε τὴ φωνὴ του ἐκεῖ»! Ὁ διάκονος πειράχτηκε καὶ ἄρχισε μιὰ φιλονικία μεταξὺ αὐτοῦ καὶ τοῦ μοναχοῦ.

Ὅταν ὁ διάκονος ἐπέστρεψε στὸ κελλὶ του πῆρε ἕναν κουβὰ καὶ πῆγε νὰ πάρει νερό. Γέμισε τὸν κουβὰ νερὸ καὶ ἐπιστρέφοντας στὸ κελλί του, μόλις πῆγε νὰ ἀνοίξει τὴν πόρτα, ἔπεσε κάτω νεκρός. Ὅταν τὸ ἄκουσε αὐτὸ ὁ ἡγούμενος Ἀντώνιος ταράχτηκε πολύ, γιατί ἐνόμισε ὅτι ὁ διάκονος πέθανε ἐπειδὴ θὰ ταλαιπωρήθηκε νὰ ἔλθει στὴν πανήγυρη, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολή του.

Ὁ ἡγούμενος ἄρχισε νὰ προσεύχεται πολὺ θερμὰ γιὰ τὸν ἀπελθόντα διάκονο καὶ μάλιστα ἔγραψε ἐντολὴ σὲ ὅλες τὶς Ἐκκλησίες νὰ μνημονεύεται τὸ ὄνομά του στὴν προσκομιδὴ καὶ στὴ θ. Λειτουργία. Τὴν παραμονὴ τῆς τεσσαρακοστῆς ἡμέρας μετὰ τὸ θάνατο τοῦ διακόνου, ὅταν ὁ ἡγούμενος π. Ἀντώνιος κοιμόταν γιὰ λίγο στὸ κελλί του, ἄκουσε ξαφνικὰ κάποιον νὰ τὸν πλησιάζει. Σηκώθηκε, ἄναψε τὸ φῶς καὶ βλέπει μπροστά του τὸ διάκονο.

– «Ἦλθα νὰ σὲ εὐχαριστήσω», τοῦ εἶπε ἐκεῖνος.

– «Γιατί;»

– «Γιὰ τὶς προσευχές σου γιὰ μένα», τοῦ ἀπάντησε ὁ διάκονος.

– «Δὲν προσευχήθηκα μόνος μου» τοῦ εἶπε ὁ ἡγούμενος. «Ὅλοι οἱ μοναχοὶ προσεύχονται γιὰ σένα. Ἔγραψα ἐντολὴ νὰ γραφτεῖ τὸ ὄνομά σου καὶ νὰ μνημονεύεται παντοῦ».

– «Τὸ ὄνομά μου δὲν γράφτηκε πουθενὰ οὔτε τὸ μνημόνευε κανεὶς ἄλλος», εἶπε ὁ διάκονος (Ἀργότερα ὁ ἡγούμενος ἀνεκάλυψε ὅτι ἀπὸ κάποιο λάθος ἡ ἐντολή του δὲν εἶχε ἐκτελεστεῖ).

– «Πῶς πέρασες ἀπὸ τὰ τελώνια;»

– «Σὰν ἀστραπή».

– «Γιατί ἔτσι;»

– «Γιατί λίγο πρὶν πεθάνω εἶχα λάβει τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ».

– «Τί εἶπες γιὰ τὴ φιλονικία σου μὲ τὸν ἀδελφὸ στὴν τράπεζα;»

– «Ὁ Κύριος δὲν μοῦ τὸ ὑπελόγισε».

Ἐκεῖνον τὸ καιρὸ εἶχε πεθάνει κάποια μοναχὴ ἀπὸ κάποιο Μοναστῆρι καὶ ὁ ἡγούμενος ρώτησε τὸ διάκονο τί μερίδα ἔλαβε μετὰ τὸ θάνατό της. «Αὐτὴ εἶναι ψηλότερα ἀπὸ μένα», εἶπε ὁ διάκονος. Τὸ ὅραμα ἐτελείωσε.

 

Μὲ πολλὲς εὐχὲς

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως Ἱερεμίας

Π η γ ή :  Ἑβδομαδιαῖο ἠλεκτρονικὸ περιοδικὸ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως: «Παναγία Προυσιώτισσα». Ἀριθμὸς φύλλου 27, Κυριακὴ 09 Ὀκτωβρίου 2011, σελ. 1-3. http://www.imgortmeg.gr/

Ὑπάρχει Θεός ;

Ὑπάρχει Θεός ;

Ἐπιστολὴ τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς στὸν ταχυδρόμο Ἠλία Κ. γιὰ τὴν ἀπόδειξη τοῦ Ὄντος τοῦ Θεοῦ.

Ἕνας φίλος σας, σᾶς λέει ἀσταμάτητα ὅτι δὲν ὑπάρχει Θεός! Αὐτὸ σᾶς βασανίζει σὰν μαστίγωμα. Μάχεστε γιὰ τὴν ψυχὴ σας καὶ τὴ ζωὴ σας. Καλὰ καταλάβατε: ἐὰν δὲν ὑπάρχει ζωντανὸς καὶ παντοδύναμος Θεός, δυνατότερος ἀπὸ τὸν θάνατο, τότε ὁ θάνατος εἶναι ὁ μόνος παντοδύναμος θεός. Τότε ὅλα τὰ ζωντανὰ πλάσματα στὸν κόσμο εἶναι παιχνιδάκια στὰ πόδια τοῦ παντοδύναμου θανάτου, σὰν μικρὸς ποντικὸς στὰ πόδια πεινασμένης γάτας.

Μιὰ φορὰ ἀναστατωμένος εἴπατε στὸν κακομοίρη φίλο σας: «Ὁ Θεὸς ὑπάρχει, ἐσὺ δὲν ὑπάρχεις»! Καὶ δὲν κάνατε λάθος. Ἀφοῦ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι χωρίζονται ἀπὸ τὸν αἰώνιο Ζωοδόχο σ’ αὐτὸ τὸν κόσμο, θὰ εἶναι χωρισμένοι καὶ στὸν ἄλλον. Καὶ ἔτσι οὔτε ἐδῶ οὔτε ἐκεῖ δὲν θὰ ξέρουν γιὰ τὸν θαυμαστὸ Δημιουργὸ ὅλων τῶν πλασμάτων. Ἀλλὰ ὁ χωρισμὸς ἀπὸ Ἐκεῖνον εἶναι χειρότερος ἀπὸ τὸ νὰ μὴν ὑπάρχει.

Στὴ θέση σας ἐγὼ θὰ τοῦ ἔλεγα ἀκόμα καὶ τὸ ἑξῆς:

          Λανθασμένα λές, φίλε, ὅτι δὲν ὑπάρχει ὁ Θεός. Ἐνῶ ὀρθὰ θὰ λὲς ἐὰν πεῖς: «Δὲν ἔχω Θεό». Ἀφοῦ ἐσὺ ἀπὸ μόνος σου βλέπεις, ὅτι οἱ ὑπόλοιποι ἄνθρωποι γύρω σου Τὸν αἰσθάνονται, γι’ αὐτὸ καὶ σοῦ λένε ὅτι ὑπάρχει Θεός. Λοιπόν, δὲν εἶναι ὅτι δὲν ὑπάρχει ὁ Θεὸς ἀλλὰ ἐσὺ δὲν Τὸν ἔχεις.

          Μιλᾶς λανθανσμένα, ὅπως ὁ ἄῤῥωστος ποὺ θὰ ἔλεγε ὅτι δὲν ὑπάρχει ὑγεία στὸν κόσμο. Αὐτὸς μπορεῖ μόνο νὰ πεῖ δίχως νὰ ψεύδεται: «Ἐγὼ δὲν εἶμαι ὑγιής», ἐνῶ θὰ ψευδόταν ἄν ἔλεγε: «Δὲν ὑπάρχει γενικῶς ὑγεία στὸν κόσμο».

          Μιλᾶς λανθασμένα, ὅπως καὶ ὁ τυφλὸς ποὺ θὰ ἔλεγε ὅτι δὲν ὑπάρχει φῶς στὸν κόσμο. Ὑπάρχει φῶς, ὅλος ὁ κόσμος εἶναι γεμάτος ἀπὸ φῶς, ἀλλὰ αὐτός, ὁ κακόμοιρος τυφλός, δὲν ἔχει φῶς. Ἐὰν θὰ ἤθελε νὰ μιλήσει σωστά, τὸ μόνο ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ εἶναι: «Ἐγὼ δὲν ἔχω φῶς».

          Μιλᾶς λανθασμένα, σὰν τὸν ζητιάνο ποὺ θὰ ἔλεγε ὅτι δὲν ὑπάρχει χρυσὸς στὸν κόσμο. Ὑπάρχει ὁ χρυσὸς στὴ γῆ καὶ κάτω ἀπὸ τὴ γῆ. Ὅποιος λέει ὅτι δὲν ὑπάρχει χρυσὸς γενικῶς, λέει ψέματα. Θὰ ἐλεγε ἀλήθεια, ἐὰν ἔλεγε: «Ἐγὼ δὲν ἔχω χρυσό».

          Μιλᾶς λανθασμένα, ὁπως καὶ ὁ κακοποιὸς ποὺ θὰ μᾶς ἔλεγε ὅτι δὲν ὑπάρχει καλοσύνη στὸν κόσμο. Σὲ ἐκεῖνον τὸν ἴδιο δὲν ὑπάρχει καλοσύνη, ὄχι στὸν κόσμο. Γι’ αὐτὸ δὲν θὰ ἔκανε λάθος ἐὰν θὰ ἔλεγε: «Ἐγὼ δὲν ἔχω καλοσύνη».

          Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο, γείτονά μου, λανθασμένα μιλᾶς ὅταν λὲς ὅτι δὲν ὑπάρχει Θεός! Ἀφοῦ εκεῖνο ποὺ ἐσὺ δὲν ἔχεις, δὲν σημαίνει πὼς δὲν τὸ ἔχουν καὶ οἱ ἄλλοι, οὔτε ὅτι δὲν ὑπάρχει γενικῶς. Ποιὸς σὲ ἐξουσιοδότησε νὰ μιλᾶς ἐν ὀνόματι ὁλόκληρου τοῦ κόσμου; Ποιὸς σοῦ ἔδωσε τὸ δικαίωμα, τὴν ἀῤῥώστια σου νὰ τὴν ἀποδίδεις σ’ ὅλους καὶ τὴν ἀνέχειά σου νὰ τὴν ἐπιβάλεις σ’ ὅλους;

          Ἐὰν ὅμως ὁμολογήσεις καὶ πεῖς: «Δὲν ἔχω Θεό», τότε λὲς τὴν ἀλήθεια καὶ ἐκφράζεις τὴν ὁμολογία σου. Ἀφοῦ ὑπῆρχαν καὶ ὑπάρχουν ἐξαίρετοι ἄνθρωποι, ποὺ ὄντως δὲν ἔχουν Θεό. Ὅμως ὁ Θεὸς τοὺς ἔχει· τοὺς ἔχει ἕως τὴν τελευταία τους πνοή. Ἐὰν καὶ στὴν τελευταία τους πνοὴ δηλώσουν ὅτι δὲν ἔχουν τὸν Θεό, τότε καὶ ὁ Θεὸς δὲν θὰ τοὺς ἔχει πιά. Καὶ τοὺς ἀπογράφει στὰ ἔξοδα.

          Γι’ αὐτὸ σὲ παρακαλῶ, φίλε μου, γιὰ τὴν ψυχὴ σου, γιὰ τὴν αἰώνια ζωὴ καὶ γιὰ τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἕνεκεν τῶν δακρύων καὶ πληγῶν τοῦ Χριστοῦ, σὲ παρακαλῶ, μεταμόρφωσε τὴν πεισματικὴ σου ἐξομολόγηση σὲ μετανοητικὴ ἐξομολόγηση. Καὶ ἐκεῖνα ποὺ ἔπειτα ἀπ’ αὐτὸ πρέπει νὰ πράξεις, θὰ σοῦ τὰ πεῖ ἡ Ἐκκλησία· ρώτα!

Εἰρήνη καὶ εὐλογία ἀπὸ τὸν Κύριο

Πηγή: Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς «Δρόμος δίχως Θεὸ δὲν ἀντέχεται… Ἱεραποστολικὲς Ἐπιστολὲς Α΄», ἐκδόσεις Ἐν Πλῷ, Γ΄ ἔκδοση: Ἰούνιος 2009, σελίδα 300.

Τὸ Ἀλφαβητάρι τῆς ἀρετῆς

Τὸ Ἀλφαβητάρι τῆς ἀρετῆς

Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου

Ἄρχιζε πάντα ἀπ’ τὸ Θεὸ καὶ πάντα τελείωνε μαζί του.

Βίου τὸ κέρδος εἲν’ αὐτό: τὴ μέρα σου καλὰ νὰ τελειώνεις.

Γνώριζε ὅλα τὰ καλὰ ἔργα τῶν δικαίων.

Δεινόν τὸ νὰ πεινάει κανείς, μὰ φοβερότερος ὁ πλοῦτος ὁ παράνομος.

Εὐεργετεῖς; Μάθε λοιπὸν πὼς τὸ Θεὸ μιμεῖσαι.

Ζήτα ἀπ’ τὸ Θεὸ νὰ σοῦ εἶναι σπλαχνικός, σὰν ὅμως εὔσπλαχνος εἶσαι καὶ ἐσὺ.

Ἡ σάρκα ἡ ἀνθρώπινη νὰ συγκρατεῖται πρέπει καὶ νὰ δαμάζεται γερά.

Θυμὸ χαλίνωνε, μὴ πέσεις ἔξω ἀπὸ τὴ λογική.

Ἴσια ψηλά τὸ βλέμμα σου, στὴ γλῶσσα νὰ ‘χεις μέτρο.

Κλειδὶ στ’ αὐτιὰ νὰ βρίσκεται, τὸ γέλιο σου νὰ ‘ναι σεμνό.

 Λυχνάρι νὰ πορεύεται ἡ λογικὴ μπροστὰ ἀπὸ κάθε σου ἔργο.

Μὴ σοῦ γλυστράει κάτω ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται, ἐκεῖνο ποὺ ὑπάρχει.

Νὰ ἐρευνᾷς τὰ πάντα μὲ τὸ νοῦ, ὅμως νὰ πράττεις ὅσα ἐπιτρέπονται.

Ξένος πὼς εἶσαι, μάθε τὸ καλά. Γι’ αὐτὸ τίμα τοὺς ξένους.

Ὅταν στὴ γαλήνη ταξιδεύεις, τότε νὰ θυμᾶσαι τὴ φουρτοῦνα.

Πάντα νὰ δέχεσαι εὐχάριστα, ὅσα ἀπὸ τὸ Θεὸ προέρχονται.

Ραβδὶ νὰ σὲ χτυπᾷ τοῦ δίκαιου καλύτερα, παρὰ ὁ κακὸς νὰ σὲ τιμᾷ.

Στὶς θύρες τῶν σοφῶν νὰ πηγαινοέρχεσαι, μακρυᾶ ἀπ’ τὶς θύρες τῶν πλουσίων.

Τὸ μικρό, μικρὸ δὲν εἶναι ὅταν σὲ κάτι μέγα ὁδηγεῖ.

Ὕβριν χαλίνωνε, μακρυὰ ἀπ’ τὴν ἔπαρση μέγας σοφὸς νὰ γίνεις.

Φυλάξου σὺ ἀπ’ τὸ πέσιμο, σὰν ὅμως ἄλλος πέσει, μὴ γελᾷς.

Χάρισμα τὸ νὰ σὲ φθονοῦν, αἶσχος καὶ μέγα, νὰ φθονεῖς ἐσύ.

Ψυχὴ ποὺ στὸ Θεὸ προσφέρεται, εἶναι ἡ καλύτερη θυσία.

Ὦ, ποιὸς θὰ τὰ φυλάξει ὅλα αὐτά; Αὐτὸς καὶ θὰ σωθεῖ!

Ὁ διάβολος φοβᾶται τὸ κομποσχοίνι!

Ὁ διάβολος φοβᾶται τὸ κομποσχοίνι!

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Τὸ Γεροντικὸ τοῦ Ἁγίου Ὅρους» (ἐκδόσεις Ἄθως, Ἀθήνα 2009, σελίδα 138).

Στὴ Σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννας, ὁ μοναχὸς Προκόπιος, ἀπὸ τὴν Καλύβα «Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου», εἶχε μεγάλη ἐπιθυμία νὰ μάθει μουσικὰ, γιὰ νὰ δοξολογεῖ κι ἐκεῖνος τὸ Θεό, ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι ἀδελφοί.

Ἐπειδὴ, ὅμως, ἦταν λίγο παράφωνος, οἱ πατέρες ἀπέφευγαν νὰ τὸν διδάξουν. Ὁ ἀδελφὸς Προκόπιος εἶχε χάρισμα ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ λέει ἀκατάπαυστα τὴν εὐχή: «Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν μὲ τὸν ἁμαρτωλόν», καὶ στὸ ἀριστερό του χέρι κρατοῦσε πάντα τὸ κομποσχοίνι, ποὺ ποτὲ δὲν ἀποχωριζόταν.

Μιὰ μέρα, ἦταν πολὺ λυπημένος ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ βρεῖ κανέναν γιὰ νὰ τὸν μάθει μουσικὴ καὶ συλλογιζόμενος αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, ἀπὸ τὴν πολλὴ του λύπη, εἶχε σταματήσει νὰ λέει τὴν εὐχή.

Ξαφνικά, παρουσιάζεται μπροστά του ἕνας σεβάσμιος, ἀλλὰ ἄγνωστος σ’ αὐτὸν, γέροντας:

-         Ἀδελφὲ Προκόπιε, τί ἔχεις κι εἶσαι τόσο λυπημένος; Τί σὲ ἀπασχολεῖ;

-         Τί νὰ ἔχω, γέροντα; Νά, θέλω κι ἐγὼ νὰ μάθω λίγα μουσικὰ καὶ δὲ βρίσκεται κανένας νὰ μὲ μάθει, γιατί μοῦ λένε πὼς εἶμαι λίγο φάλτσος.

-         Γι’ αὐτὸ κάθεσαι καὶ στενοχωριέσαι, καημένε; Ἐγὼ θὰ σὲ μάθω μουσικὰ καὶ θὰ σὲ κάνω τὸν καλύτερο ψάλτη τοῦ Ἁγίου Ὅρους· θὰ κελαηδᾷς σὰν τὸ καλύτερο ἀηδόνι! Ἀλλὰ θέλω κι ἐσὺ νὰ μοῦ κάνεις μιὰ χάρη...

-         Τί ζητᾷς ἀπὸ μένα; Θέλεις νὰ σὲ πληρώσω; Θὰ σοῦ δώσω ὅ, τι θέλεις!

-         Ἡ πληρωμὴ ἡ δική μου εἶναι νὰ πετάξεις ἀπὸ τὰ χέρια σου αὐτὸ ποὺ λέτε κομποσχοίνι καὶ νὰ πάψεις νὰ λὲς αὐτὸ ποὺ λέτε εὐχὴ. Καὶ θὰ σὲ μάθω ὅ, τι θέλεις!

Ὁ μοναχὸς Προκόπιος, ἅμα ἄκουσε αὐτά, κατάλαβε πὼς ὁ φαινόμενος δὲν ἦταν μοναχός, ἀλλὰ παμπόνηρος δαίμονας, ποὺ ἤθελε νὰ τὸν κάνει νὰ σταματήσει τὴν προσευχή.

Ἔκαμε ἀμέσως τὸ σταυρό του καὶ εἶπε:

-         Ὕπαγε ὀπίσω μου, Σατανᾶ παμπόνηρε· δὲ μοῦ χρειάζονται τὰ μουσικά σου καὶ οἱ πονηριὲς καὶ οἱ καλοσύνες σου!

Τότε, ὁ δαίμονας ἔγινε ἄφαντος.

Ἀπ’ αὐτὸ μαθαίνουμε πόσο φοβᾶται ὁ Διάβολος τὸ κομποσχοίνι, γιὰ τὸ ὁποῖο καλὰ λένε οἱ Πατέρες ὅτι εἶναι τὸ ὅπλο τοῦ χριστιανοῦ κατὰ τοῦ Διαβόλου, καὶ τὴν εὐχή, ἡ ὁποία καίει τὸν Δαίμονα.

Ἐνῷ τοὺς ψάλτες δὲν τοὺς φοβᾶται τόσο καὶ δὲν τοὺς ὑπολογίζει, γιατί εὔκολα μὲ τὸ ψάλσιμο ἀφαιροῦνται ἀπὸ τὴν προσευχὴ καὶ πέφτουν στὸν ἐγωισμὸ καὶ τὴν ὑπερηφάνεια!

Πνευματικὲς νουθεσίες τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κ.κ. Ἱερεμίου

Πνευματικὲς νουθεσίες τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κ.κ. Ἱερεμίου

Ἀγαπητοί ἀναγνῶστες,

1. Σᾶς ζητῶ συγγνώμη διότι, λόγω τῶν πολλῶν διακονιῶν μου, δέν μπορῶ νά ἀνταποκριθῶ στό ἑβδομαδιαῖο αὐτό περιοδικό μου καί δέν σᾶς προσφέρω λόγο ὠφελείας καί πνευματικῆς οἰκοδομῆς. Θά τό προσπαθήσω ὅμως, μέ τήν εὐχή τῆς Παναγίας Προυσιωτίσσης, νά τό πετύχω στίς προσεχεῖς ἑβδομάδες.

Σάν χαιρετισμό στό τεῦχος αὐτό σᾶς εὔχομαι νά ζεῖτε τήν ὄμορφη ζωή πού ἔχει αὐτός πού ἀγαπάει τόν Ἰησοῦ Χριστό.

Συχνά στά κηρύγματά μου ἐπαναλαμβάνω ὅτι ἡ ζωή εἶναι ὡραία μέ τόν Θεό, ἐνῶ μακρυά ἀπό τόν Θεό εἶναι βαρετή ἡ ζωή.

Τό νά ζοῦμε μέ τόν Θεό, ἀγαπητοί μου, εἶναι πολύ ὡραῖο, ἀλλά εἶναι καί πολύ ἁπλό, δηλαδή πολύ εὔκολο, ὅπως εὔκολο εἶναι γιά τό ψάρι νά κολυμπάει στό νερό μέρα-νύχτα. Ὅπως γιά τό ψάρι τό φυσικό στοιχεῖο εἶναι τό νερό, ἔτσι καί γιά ᾽μᾶς το φυσικό καί τό «νορμάλ» στήν ζωή μας εἶναι τό νά ζοῦμε μέ τόν Θεό.

Πολύ ἁπλά, χριστιανοί μου: Νά κάνετε τήν προσευχούλα σας στόν Χριστό καί στήν Παναγία, προσευχή βγαλμένη ἀπό τήν καρδιά, ἔτσι ὅπως μᾶς ἔμαθαν οἱ μανάδες μας ἀπό μικρά παιδιά.

Νά ἀνάβετε τό καντηλάκι σας καί νά τά ἔχετε καλά μέ ὅλους. Ἄν τό πετύχετε αὐτό, τό νά μή κατηγορᾶτε κανέναν, ἤ καί νά προσπαθεῖτε νά δικαιολογεῖτε καί τό λάθος τοῦ ἄλλου, πάει, αὐτό, χριστιανοί μου, εἶναι τό τέλειο! Σᾶς τό ὑπογράφω ὅτι θά σωθεῖ ἡ ψυχή σας!

2. Προσοχή ἀπό μερικούς πού σᾶς μπερδεύουν τήν πνευματική ζωή λέγοντάς σας νά κάνετε ἐκεῖνο καί ἐκεῖνο, παριστάνοντας μιά σκληρή καθηκοντολογία τήν σχέση σας μέ τόν Θεό.

Ὄχι, χριστιανοί μου! Ἡ πνευματική ζωή ξεκινάει ἀπό τήν ἀγάπη στόν Χριστό. Στήν προσευχή σας νά λέτε, συχνά νά λέτε, καί στόν δρόμο ἀκόμη περπατώντας νά λέτε, «Χριστέ μου, κάνε με νά σ᾽ ἀγαπῶ»! «Χριστέ μου, ὅ,τι καί νά μοῦ συμβεῖ στή ζωή μου, μή φύγω ποτέ ἀπό Σένα»! «Χριστέ μου, κάνε με νά σ᾽ ἀγαπῶ πολύ. Κι ἄν ἔρθουν χρόνια μαρτυρίου, Χριστέ μου, δός μου τήν Χάρη Σου νά μήν ἀρνηθῶ τήν ἀγάπη Σου»!

Κι ἄν ἀγαπᾶμε τόν Χριστό, ἀδελφοί μου, ἡ ἀγάπη αὐτή θά μᾶς πεῖ πῶς πρέπει νά φερόμαστε σάν χριστιανοί, παιδιά τοῦ Χριστοῦ εὐλογημένα.

3. Παρατηρῶ μέ λύπη, μέ μεγάλη μου λύπη παρατηρῶ, ὅτι πολλοί χριστιανοί τοῦ αἰῶνος μας ζοῦν ἕνα «βαρλααμισμό». «Βαρλααμισμός» σημαίνει ἕνας δυτικός, δηλαδή ἕνας αἱρετικός τρόπος πνευματικῆς ζωῆς. Μιά ζωή πού τονίζει τήν ἐγωιστική ἀξιοπρέπεια καί τήν δράση σέ κοινωνικά ἔργα.

Ἐπειδή τό πνεῦμα αὐτό τῆς τάχα πνευματικῆς ζωῆς ἔχει ἐπηρεάσει τόν χῶρο μας καί μάλιστα αὐτό το «βαρλααμιστικό» πνεῦμα τό καλλιεργοῦμε καί ἐμεῖς οἱ κληρικοί, γιά νά μήν πάθετε κι ἐσεῖς, ἀγαπητοί μου, τήν ζημιά αὐτή, σᾶς συνιστῶ νά διαβάζετε τούς βίους τῶν ἁγίων μας.

Σ᾽ αὐτό τόν τρόπο τῆς ζωῆς πού ἔζησαν οἱ ἅγιοι εὐαρεστεῖται ὁ Θεός μας. Σᾶς συνιστῶ μέ ὅλη μου τήν καρδιά νά ψάξετε καί νά βρεῖτε καί νά διαβάσετε αὐτά τά δύο βιβλία: Τό βιβλίο τοῦ Σώτου Χονδροπούλου γιά τόν ἅγιο Νεκτάριο «Ὁ ἅγιος τοῦ αἰῶνος μας» καί τό βιβλίο τοῦ Κωστῆ Μπαστιᾶ «Ὁ Παπουλᾶκος». Ἄλλη φορά θά σᾶς συστήσω ἄλλα πνευματικά βιβλία.

4. Πρέπει νά σκεπτόμαστε τά ἁμαρτήματα πού κάνουμε καί νά λέμε γι᾽ αὐτά τήν προσευχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησέ με».

Ἀκόμη νά βρεῖτε ἕναν πνευματικό πατέρα, σωστό πνευματικό πατέρα, καί νά ἐξομολογεῖστε τίς ἁμαρτίες σας.

Εἶπα «σωστό πνευματικό πατέρα», γιατί δέν εἶναι ὅλοι οἱ λεγόμενοι «πνευματικοί» σωστοί.

Ἄλλοι παριστάνουν τόν αὐστηρό καί κάνουν ἐξεταστήριο καί δικαστήριο τήν ἐξομολόγηση καί ἄλλοι δέν θεωροῦν ἁμαρτία τήν ἁμαρτία καί ἔτσι δέν βοηθοῦν τόν ἁμαρτωλό νά ζήσει τήν μετάνοια, πού εἶναι ἀπαραίτητη γιά νά μᾶς δώσει ὁ Θεός τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας.

5. Κοντά σ᾽ αὐτά νά διαβάζετε, χριστιανοί μου, κάθε ἡμέρα ἕνα μικρό κομματάκι ἀπό τήν Ἁγία Γραφή. Καλό εἶναι νά πάρετε μέ σειρά τήν Ἁγία Γραφή, τήν Παλαιά καί τήν Καινή Διαθήκη, καί νά τήν διαβάσετε, μιά φορά τουλάχιστον ὁλόκληρη.

Γιά τήν μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς σᾶς παρακαλῶ κάνετε προσευχή καί γιά ᾽μένα νά προχωρῶ καλά καί σταθερά ἕνα ἔργο πού ἄρχισα, ἔργο ἑρμηνευτικό σέ κάθε ἕνα ἀπό τά ἱερά βιβλία τῆς Βίβλου. Μέ τήν προσευχή σας ἐλπίζω μέ τήν ἀρχή τοῦ ἔτους 2012 νά ἐμφανίσω τό πρῶτο ἑρμηνευόμενο βιβλίο καί ἀνά τρίμηνο νά ἐμφανίζω καί νέο βιβλίο.

Εὔχεσθε, παρακαλῶ, γιά μένα, ἀδελφοί χριστιανοί, νά μοῦ συγχωρεῖ ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός τά ἁμαρτήματά μου καί νά μοῦ δίνει τόν ζῆλο, τήν φώτισή Του καί ἔτη πολλά μέ ὑγεία, γιά νά ἐργάζομαι στόν ἅγιό Του λόγο γιά τήν σωτηρία μου καί γιά τήν ὠφέλεια τῶν ἀδελφῶν μου χριστιανῶν.

Σᾶς εὔχομαι πλούσια τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ σέ σᾶς καί τίς οἰκογένειές σας. Ὁ Θεός νά εὐλογήσει νά ἐκπληρωθοῦν οἱ πόθοι σας καί νά εἶναι αὐτό γιά τήν σωτηρία σας.

Μέ πολλές εὐχές

Ἐπίσκοπος Ἰερεμίας

Π η γ ή :  Ἑβδομαδιαῖο ἠλεκτρονικὸ περιοδικὸ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως: «Παναγία Προυσιώτισσα». Ἀριθμὸς φύλλου 16, Κυριακὴ 24 Ἰουλίου 2011, σελ. 1-3. http://www.imgortmeg.gr/